Eksponat został wylicytowany na aukcji w brytyjskim Domu Aukcyjnym „Bamfords” w Derby. Autentyczność opaski potwierdzają dwa maszynopisy z podpisem gen. Komorowskiego, który w 1962 roku przekazał opaskę do zbiorów E. Prawdzic-Gołemberskiego.

 

Biało-czerwoną opaskę dowódcy Armii Krajowej będzie można oglądać od 28 września, na parterze ekspozycji Muzeum Powstania Warszawskiego. Cenny eksponat zawiśnie obok opaski Antoniego Chruściela „Monter”. Obydwie opaski zostaną wyróżnione dodatkowym oświetleniem.

 

Gen. dyw. Tadeusz Komorowski „Bór” (1895-1966) od lipca 1943 roku jest Dowódcą Armii Krajowej. 31 lipca 1944 roku, wraz z Delegatem Rządu RP na Kraj, wicepremierem Janem Stanisławem Jankowskim, podejmuje decyzję o rozpoczęciu nazajutrz Powstania Warszawskiego. Dowództwo nad siłami powstańczymi obejmuje komendant Okręgu Warszawa AK płk Antoni Chruściel „Monter”, podczas gdy gen. „Borowi” podlega nadal cała Armia Krajowa. W chwili wybuchu walk przebywa on w Fabryce Kamlera przy ulicy Dzielnej 72 i pozostaje na Woli do 6 sierpnia. Następnie, wraz z I rzutem Komendy Głównej AK, przechodzi na Stare Miasto, do budynku szkoły przy Barokowej 6; z kolei od 13 sierpnia do końca pobytu na Starówce jest w gmachu Ministerstwa Sprawiedliwości przy ulicy Długiej 7. Nocą z 25 na 26 sierpnia, wraz z Komendą Główną AK i władzami cywilnymi, ewakuuje się kanałami do Śródmieścia, gdzie przebywa w gmachu PKO przy Jasnej 9. Ze  zbombardowanego 4 września budynku przenosi się następnego dnia, wraz z Komendą Główną, do Śródmieścia Południowego, do „Małej PAST-y” przy ulicy Piusa XI 19 (obecnie Piękna), gdzie przebywa już do końca Powstania. U jego schyłku zostaje mianowany Naczelnym Wodzem. Po upadku Powstania gen. „Bór” odmawia gen. von dem Bachowi rozszerzenia kapitulacji na wszystkie oddziały Armii Krajowej. Wychodzi do niewoli ze swymi warszawskimi żołnierzami – jest więziony w oflagach Langwasser pod Norymbergą, Colditz w Saksonii i Markt-Pongau w Alpach Tyrolskich. Po wojnie przebywa na emigracji w Londynie, gdzie w latach 1947-1949 sprawuje urząd premiera Rządu RP na Uchodźstwie i spisuje swoje wspomnienia w książce Powstanie Warszawskie. Umiera w Anglii na atak serca.

 

JW/MPW