Homoseksualizm a narkotyki, alkohol, niebezpieczne praktyki seksualne

Największe, obejmujące 12,381 przypadków badanie przeprowadzone przez amerykańskie Centrum Zapobiegania i Kontroli Chorób w roku 2005 wykazało, że homoseksualiści (zarówno geje jak lesbijki) częściej niż heteroseksualiści używają narkotyków, prowadzą samochód pod wpływem substancji psychoaktywnych (narkotyków, alkoholu) i praktykują niebezpieczne formy seksu – w tym stosunki seksualne z wieloma partnerami, a także z zakażonymi HIV. Zaledwie 1,6% homoseksualistów ma jednego, stałego partnera.

Homoseksualizm a pedofilia

Raport Rady Badań nad Rodziną (FRC) z USA z roku 2002 (dr T.J. Dailey „Homosexuality and Child Sexual Abuse”) wykazuje niepokojącą zależność między homoseksualizmem a pedofilią. Statystyki wykazują, że homoseksualni mężczyźni (których w rzeczywistości jest zaledwie 3% a nie 10% w społeczeństwie) popełniają nieproporcjonalnie dużo, gdyż aż 1/3 aktów molestowania seksualnego dzieci. Gdyby nie było związku między homoseksualizmem a pedofilią zaledwie 3% aktów pedofilnych powinno być popełnianych przez homoseksualistów.

Homoseksualizm a AIDS

Epidemiolog Kevin de Cock,szef Departamentu ds. HIV/AIDS działającego przy Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) oficjalnie potwierdza to, co eksperci powtarzają od lat - nie ma zagrożenia pandemii AIDS wśród populacji heteroseksualnej.Według raportu zamieszczonego w brytyjskim 'The Independent', Kevin de Cock potwierdza, iż zagrożenie AIDS związane jest wyłącznie z grupami wysokiego ryzyka - homoseksualistami, narkomanami (używającymi strzykawek), prostytutkami i ich 'klientami'. Jedynie w Afryce, na obszarach przyległych do pustyni Sahara AIDS dotyka też ludności heteroseksualnej.Szef departamentu HIV/AIDS potwierdził, że najwyższą grupę ryzyka zachorowalności na AIDS stanowią homoseksualiści, a w wieku obszarach świata współczynnik zarażenia AIDS wśród nich nadal wzrasta." - fronda.pl lipiec 2008

Inne choroby związane z praktykami homoseksualnymi:

Wirusowe zakażenie wątroby typu A i B jest wyższe dla osób praktykujących seks homoseksualny niż dla heteroseksualistów. “Health Professionals Should not Miss an Opportunity to Vaccinate Men Who Have Sex with Men against hepatitis A and hepatitis B,” Centers for Disease Control National Center for InfectiousDiseases (March 3, 2003).

Homoseksualiści znajdują się w grupie podwyższonego ryzyka, jeśli chodzi o zachorowalność na rzeżączkę i kiłę, są też one trudniejsze do leczenia. “Increases in Unsafe Sex and Rectal Gonorrhea among Men Who Have Sex with Men—San Francisco, California, 1994–1997,” 45; “CDC Issues Major New Report on STD Epidemics,” Center for Disease Control Division of Sexually Transmitted Diseases (December 5, 2000).“Some Facts about Syphilis,” Division of Sexually Transmitted Diseases, Centers for Disease Control and Prevention, May 2001; “Syphilis Elimination: History in the Making,” Division of Sexually Transmitted Diseases, Centers for Disease Control and Prevention (October 1999).Susan J Landers, “Syphilis Rates Rise among Gays: Will Increases in HIV Follow?” American Medical News 45 (November 25, 2002): 29.

Zapalenie i rak jelita grubego - występuje częściej wśród homoseksualistów niż wśród heteroseksualistów. Health Implications Associated with Homosexuality (Austin: The Medical Institute for Sexual Health, 1999),Richard A. Zmuda, “Rising Rates of Anal Cancer for Gay Men,” Cancer News (August 17, 2000).

Mięsak Kaposiego - bardzo rzadka choroba, jednak często spotykana wśród homoseksualistów chorych na AIDS. Dennis H. Osmond, et al., “Prevalence of Kaposi Sarcoma-Associated Herpresvirus Infection in Homosexual Men at Beginning of and During the HIV Epidemic,” Journal of the American MedicalAssociation 287, no. 2 (January 9, 2002), 224–25.

Lesbijki a przemoc w rodzinie

Choć trudno o poprawne metodologicznie badania nad przemocą w związkach homoseksualnych, istnieje kilka które są zarówno trafne, jak i rzetelne - należy tu wymienić choćby badanie Waldner-Haugrud LK, Gratch LV i Magruder B, z 1997 r. wykazujące, że aż 45 proc. lesbijek doświadcza znęcania się przez partnerkę. Ciekawe dane pojawiają się jednak nawet w publikacjach pro-homoseksualnych. Np. w pracy szwedki Sary Aarnivaara z 2006 r., omawiającej badania organizacji homoseksualnych, możemy przeczytać, że przemoc słowna występuje aż w 95 proc. związków lesbijskich. (Waldner-Haugrud LK, Gratch LV, Magruder B, Victimization and perpetration rates of violence in gay and lesbian relationships: gender issues explored. „Violence Vict” 1997 Summer;12 (2):173-84, Sara Aarnivaara "Kvinnors vald mot kvinnor", Lunds universitet 2006)

Homoseksualizm a adopcja

W 2002 roku Amerykańskie Stowarzyszenie Medyczne (AMM) oraz Amerykańska Akademia Pediatrii (AAP) wydały oświadczenia, w których powołując się na Raport opublikowany w czasopismie naukowym Pediatrics, popierają homoseksualną adopcję. W oświadczeniach możemy przeczytać, iż związki homoseksualne zapewniają równie korzystne i bezpieczne środkowisko rozwoju jak tradycyjne małżeństwo heteroseksualne. Raport ten wykorzystywany jest jako dowód naukowy, potwierdzający prawo homoseksualistów do adopcji i bezrefleksyjnie powielany. Jednak w czerwcu 2007 psychiatra, dr med Sharon Quick złożyła przed sądem w Iowa (USA) zeznanie w którym omawia swoje pięcioletnie badania nad wspomnianym raportem. W szczegółowej, obejmującej kilkadziesiąt stron analizie dr Quick wykazuje ogrom naukowej nierzetelności i przekłamań raportu. Do najważniejszych należy manipulacja cytowanymi badaniami. Dla przykładu autorzy raportu twierdzą, iż „lesbijki jako matki są zaangażowane w swe macierzyńskie role i skoncentrowane na dobru dziecka”. Jednak z „cytowanych” badań to nie wynika. Jedno z nich prowadziło do dokładnie przeciwnych wniosków, w innym pojawia się wypowiedź partnerki matki dziecka, która nazywa je „macho – dziwakiem”. Dr Quick stwierdza, że aż 57% cytatów z badań omawianych w raporcie zawiera takie przekłamania, co nie ma prawa mieć miejsca w pracy naukowej. Kolejnym problemem jest kwestia przeprowadzania wielu z przytoczonych badań przez organizacje gejowskie (np. Lesbian Health Fund of the Gay and Lesbian Medical Association) wśród aktywnych działaczy na rzecz „praw homoseksualistów”. W niektórych przypadkach nabór ochotników następował za pomocą haseł propagandowych typu: „Celem badań jest zmiana sposobu widzenia matki-lesbijki przez społeczeństwo”. Gdy zarówno badacze, jak uczestnicy nastawieni są na udowodnienie określonej tezy nie da się mówić o naukowej rzetelności. Nierzetelny jest także brak uwzględnienia badań nad długofalowymi skutkami wychowywania przez homoseksualnych rodziców. Wiele z problemów emocjonalnych ujawnia się dopiero po latach – w okresie dojrzewania i dorosłości a raport koncentrował się na małych dzieciach. Należy podkreślić, iż dr Sharon Quick składała zeznania jako uznany ekspert w dziedzinie psychiatrii i metodologii naukowej.

BB

/

Podobał Ci się artykuł? Wesprzyj Frondę »