Odpowiedzi na tak postawione pytanie poszukiwali autorzy tekstu w „European Journal of Health Law”. I to właśnie oni pokazali, że odpowiedzi mogą być różne, a w krajach anglosaskich sądy też wydają rozmaite wyroki w takich sprawach.

W Kentucky w 1969 roku w sprawie Strunk v. strunk sąd uznał, że 27-letni Jerry Strunk może być dawcą organów dla swojego 28-letniego brata Tommy'ego. Sąd uznał, że życie brata jest na tyle dużą wartością dla Jerry'ego, a jego śmierć zmniejszyła by jego szczęście. I dlatego zgodził się na przeszczep. Inaczej jednak zdecydował sąd w Wisconsin w 1975 roku, gdzie chodziło o pobranie narzadów od niepełnosprawnego umysłowo brata dla chorej siostry. Sąd uznał, że mają oni jeszcze jednego – zdrowego psychicznie – brata, który byłby idealnym dawcą, ale który odmówił z powodów rodzinnych. Sędziowie uznali także, że nie widać, by niepełnosprawny brat wyraził zgodę na przeszczep.

W krajach europejskich także przyjęto różne rozstrzygnięcia. W dziesięciu krajach unijnych zakazane są wszelkie przeszczepy (zarówno tkanek regenerujących się, jak szpik kostny, jak i nieregenerujących się) od osób chorych psychicznie. W ośmiu innych możliwe są przeszczepy szpiku konstnego od osób niepełnosprawnych umysłowo, a w czterech (Szwecji, Wielkiej Brytanii, Irlandii i Belgii) możliwe są wszelkie przeszczepy od osób niepełnosprawnych umysłowo.

Autorzy tekstu wzywają, by poluzować restrykcyjne prawo, i pod ściśle określonymi warunkami, dopuścić, do przeszczepów od osób chorych psychicznie.

TPT/BioEdge.org