Liturgia Wielkiego Czwartku uobecnia Ostatnią Wieczerzę oraz ustanowienie przez Jezusa Eucharystii i kapłaństwa służebnego.

Każdego roku w Wielki Czwartek w godzinach porannych, jeszcze przed wieczornym rozpoczęciem Triduum Paschalnego we wszystkich kościołach katedralnych na całym świecie celebrowana jest szczególna Msza św.

Biskup diecezjalny wraz z prezbiterami odprawia wówczas Mszę św. Krzyżma, podczas której święci on oleje (chorych i krzyżmo), które potem przez cały rok służą przy udzielaniu sakramentów chrztu, święceń kapłańskich, namaszczenia chorych. Kapłani koncelebrujący ze swoim biskupem odnawiają przyrzeczenia kapłańskie. Msza Krzyżma jest wyrazem jedności i wspólnoty duchowieństwa diecezji.

Natomiast wieczorna liturgia Wielkiego Czwartku ma charakter bardzo uroczysty i jest ona uobecnienie Ostatniej Wieczerzy, jaką Chrystus spożył z apostołami, a także dziękczynieniem za ustanowienie sakramentów Eucharystii i kapłaństwa służebnego.

Po zakończonej Mszy św. rusza procesja z Najświętszym Sakramentem do tzw. ciemnicy, czyli więzienia, w którym ujęty przez przywódców żydowskich Jezus, miał oczekiwać w nocy po Ostatniej Wieczerzy wśród zniewag, bicia i urągań na swój proces przed rzymskim namiestnikiem Poncjuszem Piłatem oraz na krzyżową mękę.

Adoracja Najświętszego Sakramentu trwa teraz w ciemnicy a ołtarz aż do Wigilii Paschalnej pozostaje ogołocony - bez obrusu czy świec.