Wspólnota Życia Chrześcijańskiego istnieje od 450 lat – w tym roku świętujemy rocznicę jej powstania. Wspólnota jest obecna w wielu krajach, także w Kanadzie. Jaka jest historia wspólnoty kanadyjskiej?

Wspólnota Życia Chrześcijańskiego w Kanadzie frankofońskiej ma długą historię; wspólnota CVX przeszła drogę zmiany nazwy i struktury, miała wzloty i upadki. Pierwszą Kongregację Najświętszej Dziewicy założył o. Jean Leunis S.J., dla studentów Kolegium rzymskiego, w 1563 roku. Był to początek kongregacji maryjnych, zwanych aktualnie pod nazwą CVX.

Niecały wiek później powstała w Kanadzie frankofońskiej pierwsza Kongregacja maryjna- Kongregacja Notre-Dame-de-Quebec, założona 14 lutego 1657, w Quebecu. Była matką kongregacji maryjnych w Ameryce Północnej. Mimo licznych trudności, w tym skasowania Towarzystwa Jezusowego, w 1773, a także nieobecności jezuitów, od 1800 do 1849, Kongregacja Notre-Dame-de-Quebec nadal funkcjonuje.

Od początku Kongregacje maryjne były adresowane wyłącznie do mężczyzn. W 1751 papież Benedykt XIV zezwolił na zawiązywanie się Kongregacji maryjnych żeńskich. Począwszy od 1873 doszła Kongregacja Panien, następnie, w Montrealu, w 1892, Kongregacja Dzieci Maryi.

W latach 1950-60 narodziły się w Quebeku kolejne grupy, które przyjęły Zasady Ogólne i nazwę Communaute de Vie Chretienne (CVX, Wspólnota Życia Chrześcijańskiego) w 1967. W 1992 roku cztery wspólnoty z Quebeku – z powodu niewielkiej ilości członków – złączyły się i zachowały pierwotną nazwę: CVX Notre-Dame-de-Quebec. Potem dołączyły kolejne grupy.

Podczas narodowego Zgromadzenia ogólnego w 2002 roku, CVX rozwinęła się, aby lepiej odpowiedzieć na potrzeby. W 2003 komisja do spraw promocji rozpoczęła działalność, aby wypromować CVX, przyjąć nowych członków i formować nowe wspólnoty. Niektóre grupy towarzyszyły CVX przez krótki okres czasu, inne – poprosiły o przyłączenie do CVX. Obecnie jest dwanaście grup, które gromadzą około 85 członków. Jesteśmy małą wspólnotą narodową.

Wobec zmian, które przeszła CVX, pozostała wierność Bogu, który nas wzywa… W ten sposób Bóg działał i kontynuuje pracę z nami…

450-lecie wspólnoty obchodzone jest pod hasłem „Rok łaski” (25.03.2013-25.03.2014). Jakie macie Państwo propozycje, aby dobrze wykorzystać owoce tego roku?

Niestety nie mogę odpowiedzieć otwarcie teraz na to pytanie, gdyż aktualnie ekipa pracuje nad szczegółami. We wrześniu tego roku będzie miała miejsce 2-dniowa sesja, na którą przybędzie wielka liczba członków CVX. Kanada frankofońska posiada ogromne terytorium, odległości są znaczne. Obecni będą w pierwszej kolejności członkowie wspólnot, którzy mieszkają najbliżej miejsca zgromadzenia, tj. w promieniu 300 kilometrów. Mimo to każda wspólnota, choćby najbardziej oddalona, wysyła jedną lub dwie osoby, które przybywają jako rzecznicy na zgromadzenie.

Wspólnotę cechuje duchowość wspólnotowa. Jaki program formacyjny proponują Państwo swoim członkom?

Inspirują nas szczególnie trzy dokumenty:

1. “Zapalamy się, aby modlić się w szkole Ignacego Loyoli”, wg Betty Oudot

2. “Zapalamy się dla grupy”, tej samej autorki

3. Suplement nr 64 z Progressio : “Proces wzrostu w CVX”.

Komitet do spraw formacji przygotował również projekt działań dla osób odpowiedzialnych i tych, które towarzyszą różnym grupom CVX. Organizujemy także dzień narodowy, raz w roku, który pozwala na skorygowanie działań każdej wspólnoty według „Orientations”, zaproponowanych przez grupy narodowe lub światowe. W każdym regionie mamy poza tym dzień przygotowujący do Bożego Narodzenia oraz Wielkiej Nocy, ponadto – rekolekcje w ciszy.

W 2010 roku organizowaliśmy Kongres narodowy, na który przybyli:  jezuita , ojciec prowincjał Jean-Marc Biron, asystent kościelny Kanady angielskojęzycznej, o. Charles Pottie- Pâté S.J., sekretarz światowej rady wykonawczej i reprezentant Ameryki Północnej Lois Campbell.

Duchowość ignacjańska jest integralną cząstką życia członków CVX. Nacisk położony jest więc na modlitwę osobistą, korygowanie życia, rachunek sumienia i rozeznawanie w codziennym życiu. Podczas naszych spotkań wspólnotowych próbujemy zintegrować coraz bardziej DESE: discerner, envoyer, soutenir, évaluer (rozróżnić, posłać, podtrzymać, oszacować). W naszych wspólnotach jest wielka różnorodność etniczna oraz wieku, są osoby stanu wolnego i małżonkowie. Większość osób jeszcze pracuje, inni mają powyżej 80 lat i są emerytami. Codzienność przeżywamy w konkretnej rzeczywistości: w rodzinie, pracy, podczas wolontariatu… Miejsca zaangażowania różnią się, zależnie od statusu osób i ich możliwości.

Większość angażuje się w środowisku parafialnym jako wolontariusze – przy katechizacji dzieci, przygotowywaniu do sakramentu chrztu, pojednania i Eucharystii. Inni uczestniczą podczas liturgii mszy niedzielnej. Inni z kolei odwiedzają chorych w szpitalach, domach opieki i domach osób z upośledzeniem umysłowym. Są i tacy, którzy angażują się przy młodych matkach, których znaczącą liczbę stanowią imigrantki. Pewne osoby robią na drutach, aby przygotować wyprawki, które wysyłane są głównie na Haiti.

Rozmawiała Joanna Szubstarska