Opinia

P. Chmielewski dla Frondy: Celibat zostaje? Wkrótce nadejdzie „sprawdzam”

Dla progresistów całego świata 16 listopada był czarnym dniem. Papież Leon XIV ogłosił, że nie przewiduje wprowadzenia żadnych zmian w celibacie. Wszystko za sprawą sprzeciwu wielu katolików.

Paweł Chmielewski 22.11.2026

Zniesienie obowiązkowego celibatu w Kościele rzymskim to jedno z odwiecznych marzeń środowisk progresywnych. Oskarżają celibat o wszelkie zło i są przekonani, że gdyby nie celibat, seminaria znowu mogłyby się zapełnić. Na podparcie tych tez nie ma wprawdzie żadnych dowodów; co więcej, a sytuacja we wspólnotach protestanckich, gdzie celibatu nie ma, wskazuje na coś zgoła przeciwnego. Progresiści nie lubią jednak celibatu dla zasady, więc oczekują jego likwidacji.

 

Papież Leon XIV ogłosił jednak, że nic takiego się nie stanie. Podczas lotu powrotnego z Limy do Rzymu 16 listopada udzielał odpowiedzi na pytania dziennikarzy. Jedno z nich dotyczyło przyszłości celibatu. Dziennikarz przypomniał, że w regionie Amazonii w Ameryce Południowej od wielu lat trwają intensywne dyskusje nad wyświęcaniem żonatych mężczyzn na księży. Szczyt osiągnęły w roku 2019 na Synodzie Amazońskim; papież Franciszek jednak nic nie zrobił – nie zgodził się na propozycje zmian, ale też ich nie odrzucił. Leon XIV zrobił inaczej. Choć nie wydał formalnego dekretu, na pytanie o możliwość wyświęcania żonatych odpowiedział prosto: „To rozwiązanie w niektórych regionach Kościoła może wywoływać podziały, bo nie ma powszechnej akceptacji tej koncepcji”.

 

Innymi słowy, papież Leon uzależnił ewentualność zmian w celibacie od szerokiego konsensusu w Kościele. Jest tymczasem oczywiste, że taki konsensus nie tylko nie istnieje, ale nie pojawi się też w przewidywalnej przyszłości. Progresiści dążący do zniesienia celibatu dominują w kilku krajach Europy czy w niektórych regionach Ameryki Łacińskiej; poza tym są jednak raczej rozproszeni. W znaczących częściach Kościoła celibat ma zdecydowane poparcie. Dotyczy to między innymi Kościoła katolickiego w Afryce. Tymczasem wszystkie dane demograficzne wskazują jasno, że rola właśnie tego Kościoła będzie znacząco rosnąć: chrześcijaństwo w Europie kurczy się, a na Czarnym Lądzie dynamicznie się rozwija i tak będzie jeszcze przez wiele dziesięcioleci.

 

W rozmowie z dziennikarzami Leon XIV nie wykluczył, że „w przyszłości” mogłoby dojść do zmian w celibacie, ale stwierdził, że konieczne jest wsłuchiwanie się w głos Ducha Świętego. Mówiąc krótko, jeżeli większość biskupów na świecie byłaby zdania, że taka zmiana jest potrzebna – wówczas będzie można naprawdę poważnie ją rozważyć. Jeżeli mielibyśmy trzymać się zwykłych form funkcjonowania Kościoła katolickiego, oznaczałoby to konieczność uprzedniego zwołania Soboru Powszechnego. Mógłby zastanowić się nad tematem kapłaństwa w ogóle – nie tylko w kontekście ewentualności żonatych księży, ale również progresywnych pomysłów wyświęcania kobiet na diakonisy czy nawet prezbiterki, albo też nad ideami przenoszenia ciężaru władzy w Kościele z wyświęconych na świeckich.

 

Taki sobór o kapłaństwie byłby niewątpliwie autorytatywny dla dyskutowanych kwestii, ale znowu – nic nie wskazuje, by ktokolwiek chciał go zwoływać. Progresiści wiedzą, że na takiej drodze nie mieliby większych szans na przeforsowanie swoich zamierzeń. Swego czasu bardzo liberalny duchowny z Luksemburga, kardynał Jean-Claude Hollerich, odrzucał możliwość opracowania diakonatu kobiet – nie dlatego, że się z tym nie zgadza, ale dlatego, że wywołałoby to zbyt duży sprzeciw. Postępowcy wiedzą, jaka jest ich pozycja. Najwięcej mogą osiągać drogą zakulisową – trochę tak, jak za pontyfikatu papieża Franciszka, kiedy udało się przeforsować „Amoris laetitia”. Papież wprowadził dziwaczne rozwiązania, które dawały się później interpretować w zgodzie z ich intencjami. Konserwatyści nie byli tego w stanie zatrzymać, bo sprawa była zbyt niejednoznaczna i stąd trudno było zbudować frontalną opozycję. W przypadku zmian w kapłaństwie nie da się działać półśrodkami, bo chodzi tutaj o bardzo konkretne struktury i rzeczywistość instytucjonalną i prawną.

 

Podejście Leona XIV oznacza, że progresywne pomysły na zniesienie obowiązku celibatu pozostają tylko rojeniami. Konkretnym „sprawdzam” może być wkrótce sytuacja w Antwerpii, którą opisywałem wcześniej na tym portalu. Tamtejszy biskup Johan Bonny zapowiedział, że wyświęci żonatych na księży, bez względu na ogólne normy w Kościele. Jeżeli tego jednak nie zrobi, bo Watykan wymusi na nim rezygnację z tych planów; albo jeżeli to zrobi, albo zostanie ukarany – będzie to widomym znakiem, że linia Leona XIV w sprawie celibatu nie jest oparta tylko na słowach, ale na twardej determinacji.

 

Autor jest publicystą portalu PCh24.pl

 

 

Źródło: Fronda.pl

O autorze

Paweł Chmielewski