„Państwo polskie powstaje z woli całego narodu i opiera się na podstawach demokratycznych. Rząd polski zastąpi panowanie przemocy (...) przez ustrój zbudowany na porządku i sprawiedliwości” – pisał Józef Piłsudski w depeszy notyfikującej powstanie państwa polskiego nadanej 16 listopada 1918 roku.
Dedykuje Tuskowi, który mamrotał publicznie o większej samodzielności i niezależności Pomorza od Warszawy, zdradzając sentyment do autonomii Prus Królewskich.
Który w 1990 roku pisał o irredencie i autonomii dla Pomorza. Pisał, gdy państwo polskie otwierało drogę do budowy ładu demokratycznego , że gmina ważniejsza niż państwo, a „pierwszeństwo przed państwowymi powinny mieć decyzje regionalne, lokalne czy gminne”.
„Co więcej, wizja zjednoczonej Europy to wizja federacji wolnych naturalnie uformowanych regionów a nie narodowo-państwowych centralistycznych molochów”. Nowej Polsce miało ciążyć dziedzictwo endeckiego programu państwa narodowego i nacjonalizm wiodącej grupy etnicznej – fundamenty, na których komuniści posadowili państwo jednorodne i skrajnie scentralizowane.
Dedykować należy Tuskowi cierpiącemu na „bolesną uporczywość” – że „polskość to nienormalność”.
Żeby oprzytomniał. I przestał udawać, że nie wie, co się działo przy granicy z Białorusią, na plażach Ceuty i na włoskich wybrzeżach. I nie wie co może dziać się wzdłuż granicy z Rosją, 70 kilometrów w linii prostej od skweru Andrzeja Grubby w Sopocie...
Przestał udawać, że nie wie co to granica, suwerenność, państwo, jego społeczna, kulturowa tożsamość. Że przez zatrucie umysłu w Brukseli nie rozumiał zapisanego w art.5 Konstytucji RP zobowiązania władz publicznych do ochrony nienaruszalności terytorium Polski.
Że nie został wynajęty do okładania polskiego społeczeństwa tysiącami nielegalnych emigrantów. Intruzów.
Żeby sobie przypomniał co oznaczał napad na polską granicę w Wolnym Mieście Gdańsku.
Kto zabił żołnierza Michała Różanowskiego na granicy w Kolniku, gdzie zginął sierżant Wojciech Najsarek, kto spalił naczelnika Józefa Wąsika, zastrzelił dyrektora Jana Michonia?
Żeby pamiętał, że to rodacy Manfreda Webera stawiali im zapory ogniowe!
Für Deutschland!
Polska, także gmina Gdańsk, gmina Sulęczyno, gmina Warszawa, gmina Godziszów, to nie są komórki partyjne, to nasza wspólna przestrzeń, my tu Panie Premierze miejscowi Polacy. Nie „hiesiege” – ani Polacy, ani Niemcy albo trochę Polacy, trochę Niemcy - jak pan sam opisuje rodowód rodzinny…
3 stycznia 1919 roku "Gazeta Gdańska" odnotowała, że w święta 1918 roku do miasta "przyjechał przewodnik narodu" ,przekonany, że Gdańsk to okno bez którego nie mogłaby Polska oddychać".
Ignacy Paderewski. Jego wystąpienia we Lwowie w 1910 roku pokazuje dziś nieoczywisty dla różnych partyjnych rzezimieszków wymiar patriotyzmu.
„Uczą nas szacunku dla obcych, a pogardy dla swoich .Każą nam miłować wszystkich, choćby ludożercę, a nienawidzieć ojców i braci za to, że nie gorzej może, lecz inaczej tylko myślą. Chcą nas wyzuć zupełnie z rasowego instynktu, cały pokoleń dobytek oddać na pastwę nieokreślonej przyszłości, na łup chaosowi, którego potworne kształty lada godzina ukazać się mogą ponad tonią czasu”.
Ponad 123 lata Europa obywała się bez państwa polskiego. Osłabiać je współcześnie na rzecz obcych, kimkolwiek są, by łatwiej brać powyborczy odwet na Nawrockim, Kaczyńskim, Obajtku za liczne despekty polityczne, w obecnej sytuacji, której „potworne kształty ukazały się na ponad tonią czasu” opodal Polski – to już nie jest tylko partyjna nikczemność. Lub sejmowe bestialstwo...
„Człowiek choćby największy, ani nad narodem, ani poza narodem być nie może”.
Skoro polskość to nienormalność, skoro ona Tuska uwiera, skoro nie wie skąd jego prababcia, choć babcia była korektorką w sprzyjającej NSDAP niemieckiej „Zoppoter Zeitung”, skoro dręczyła Tuska myśl upiorna o powrocie na Wiejską , to czyż nie lepsza od Polski byłaby ucieczka z Polski? Skoro to „brzemię, którego ochoty nie miał dźwigać”?
Najlepiej w przeddzień Święta Niepodległości tramwajem z patronami z NSDAP, którzy ozdabiają przestrzeń Gdańska Dulkiewicz?
Dla Paderewskiego Gdańsk był oknem, bez którego nie mogłaby Polska oddychać. Dla Tuska Polska to „pokój przechodni”...
„Nad białoskrzydłym, niezmazanym, nad najczcigodniejszym Ojczyzny symbolem kraczą kruki i wrony, chichocą obce, złowrogie puszczyki, urągają mu nawet swojskie, zacietrzewione orlęta”.
Złowrogie puszczyki i zacietrzewione orlęta... „precz z Polską wołają”.
Widać i słychać – w Brukseli i w Berlinie.
Czy Paderewski powiedziałby kiedykolwiek, komukolwiek „für Deutschland”?