AMDG

Jan Bodakowski

Ksiądz Isakowicz-Zaleski sam o sobie

Nakładem wydawnictwa Fronda ukazał się wywiad rzeka przeprowadzony przez Tomasza Terlikowskiego z księdzem Tadeuszem Isakowicz-Zaleskim. Zdaniem kilku publicystów klerykalnych „Chodzi mi tylko o prawdę” jest pozycją bulwersującą i zbyt szczerą. Opinia taka może dziwić. Osoby mający jakikolwiek kontakt z życiem parafialnym nie powinny być zbulwersowane tym że niektórzy duchowni i świeccy nie doceniają przywileju bycia katolikiem. Nie ma też co ukrywać że jedną z patologi wśród hierarchii jest unikanie podejmowania decyzji skutkujące eskalacją problemów (tak jak to się działo w wypadku TW SB, pederastów czy pedofilów). Znana jest mi (a jak ja wiem to znaczy że nie jest to tajemnica) historia wikarego członka grupy przestępczej specjalizującej się w okradaniu parafii, który był przerzucany przez biskupa świadomego jego działań z jednej parafii do drugiej. Każdy kolejny proboszcz nie był informowany przez biskupa o problemach z księdzem i dowiadywał się o nim dopiero w związku z składaniem doniesień na policji. Tajemnicą też nie jest problem homoseksualizmu (szczególnie gdy duchowni nie zachowują elementarnej dyskrecji). Dla mnie osobiści wielokrotnie ciekawym doświadczeniem były rozmowy z duchownymi, dla których problemem było zmaganie się z patologiami instytucji biurokratycznych obecnymi w życiu kleru (a nie jakieś moje problemy niezgodności między nauczaniem kościoła a aktywnością duchownych).

Ksiądz Isakowicz-Zaleski pochodzi z bardzo religijnej rodziny ormiańsko-polskiej. Powołanie zyskał dopiero przed maturą. W swoich rozważaniach o kapłaństwie poruszył temat celibatu. W wypowiedzi dla Terlikowskiego postuluje zniesienie przymusowej bezżenności księży. Widząc w tym remedium dla spadku powołań i patologii homoseksualizmu (jest to niewątpliwie nie logiczne założenie zważywszy że nie ma związku między brakiem żon a homoseksualizmem, jeżeli jakiś związek jest to między bezżennością a posiadaniem kochanki – wprowadzenie możliwości małżeństw nie miało by wpływu na decyzje homoseksualistów traktujących duchowieństwo jako okazje do demoralizowania młodzieży – JB).

W latach osiemdziesiątych seminarzysta a potem ksiądz Isakowicz-Zaleski zaangażowany był w działalność opozycyjną. Nie podobało się to ani komunistom ani przełożonym duchownym. Bezpieka posunęła się nawet do pobicia księdza i uniemożliwiła mu wyjazd na studia do Rzymu. Z perspektywy czasu ksiądz Isakowicz-Zaleski okrągły stół uznaje za błąd. Jego zdaniem „komunę trzeba było unicestwić raz na zawsze”, a III RP to PRL bis zapewniający dobrobyt zbrodniarzom komunistycznym.

Od 1979 roku ksiądz Isakowicz-Zaleski zaangażował się w pomoc osobom z upośledzeniem umysłowym. Dziś jego fundacja Brata Alberta ma 28 ośrodków, 1000 podopiecznych i zatrudnia 400 osób.

W III RP ksiądz Isakowicz-Zaleski był pod wpływem Unii Wolności, „Tygodnika Powszechnego”, „Znaku” a nawet „gazety wyborczej”.

Punktem zwrotnym w życiu księdza Isakowicza-Zaleskiego była w 2005 roku lektura akt SB na swój temat jakie dostał z Instytutu Pamięci Narodowej. Akta te zawierały liczne informacje o TW SB wśród duchownych. Ksiądz poinformował o tym metropolitę krakowskiego kardynała Dziwisza. Informacje te nie wzbudziły zainteresowania kardynała a księżą TW SB dalej ukrywali swoje świństwa. Ksiądz Isakowicz-Zaleski publicznie zaczął się domagać lustracji i rozpoczął badania archiwów SB. W badaniach naukowych archiwów pomógł mu ks Andrzej Zwoliński. Ksiądz Isakowicz-Zaleski stał się za swoją działalność ofiarą nieustannej krytyki ze strony kurii krakowskiej (w której zdaniem księdza Isakowicza-Zaleskiego pracowało wielu TW SB). Z czasem kardynał Dziwisz zezwolił księdzu na publikacje książki o TW SB prosząc go równocześnie o utajnienie homoseksualnych powodów nawiązania współpracy z SB. Z akt SB zdaniem księdza wynikało że w kościele jest :potężne podziemie homoseksualne”. Po publikacji książki mobbing wobec księdza był kontynuowany. Ksiądz Tadeusz Isakowicz-Zaleski za swoje poparcie dla ujawnienia tajnych współpracowników Służby Bezpieczeństwa w szeregach kleru został otoczony ostracyzmem ze strony duchownych w diecezji krakowskiej. Skutkiem polityki przemilczania lustracji w kościele jest nieustanny awans w hierarchii księży TW SB (a jednocześnie ludzi z problemami seksualnymi, uwikłanych w współprace z środowiskami postkomunistycznymi).

Opisując patologie biurokratyczne w kościele ksiądz Isakowicz-Zaleski zwrócił uwagę że księża boja się rozmawiać z przełożonymi, są wdrażani w kulturę zakłamania. Zdaniem księdza „kościół wytwarza, jako instytucja feudalna, bariery uniemożliwiające normalną komunikacje”. Rozwiązaniem tej patologi powinno być to że władze biskupów nad duchownymi wyznaczają przepisy kanoniczne. „Milczenie, hipokryzja są ceną, jaką się płaci” za możliwość funkcjonowania w kościele. Strach księży potęgowany jest ich uzależnieniem finansowym. Hierarchia traktuje szeregowych duchownych jak mięso armatnie. Zdaniem księdza księżą mają obowiązek wypowiadania się w istotnych sprawach społecznych, niestety kultura korporacyjna współczesnego kościoła skłania księży do milczenia, do nie angażowania się. Dodatkowo biskupami w Polsce zostają duchowni wyalienowani z życia społecznego, duchowni nie mający związków z życiem parafialnym. Prowadzi to do tego że współczesna hierarchia nie ma pomysłu jak sprostać wyzwaniom współczesności, jak przeciwdziałać laicyzacji. Kościół pogrążony jest w stagnacji bo duchownych „udało się uśpić i kupić rozmaitymi przywilejami, dotacjami państwowymi, uposażeniem materialnym dla księży katechetów”. By nie stracić przywilejów kler reaguje alergicznie na aktywność wynikającą z nauczania kościoła. Nie reaguje na zło. Celem hierarchii jest to by polski ksiądz był „bierny, mierny ale wierny”. W kościele docenia się bezkrytycznie oddanych i źle traktuje aktywnych. Niszczy tych którzy mają swoje zdanie.

Poświęcając wiele miejsca patologii homoseksualizmu w kościele ksiądz Isakowicz-Zaleski stwierdził że hierarchia ten problem tolerowała, a SB wykorzystywała. W wyniku powstania homoseksualnych mechanizmów mafijnych w kościele homoseksualizm stał się drogą do awansu, a pedofile (zazwyczaj homoseksualiści) pozostali bezkarni. Protestujący przeciw tej patologii byli niszczeni. Praktyka była zmowa milczenia i mentalność korporacyjna. Patologia ta była i jest nowotworem niszczącym kościół. Do dziś homoseksualiści w polskim kościele tworzą „państwo w państwie i często są bezkarni, choć są zdecydowaną mniejszością”.

Pomimo współpracy z bliską PIS „Gazetą Polską” ksiądz Isakowicz-Zaleski nie stronił przed krytyką Lecha Kaczyńskiego. Kaczyńskiego ksiądz doceniał za oddanie honoru działaczom opozycji. Ganił za akceptacje dla gloryfikacji na Ukrainie nazistowskiej UPA. Zdaniem księdza Isakowicz-Zaleski Lech Kaczyński „nie radził sobie z kancelarią. Nie potrafił dobierać współpracowników” (co w wypadku działaczki antypolskiej Otwartej Rzeczpospolitej pełniącej wysokie funkcje w kancelarii jest bardzo dyplomatycznym stwierdzeniem – JB), „nie radził sobie z mediami”. Niezrozumiałe było też to że Lech Kaczyński pozwolił Jarosławowi na oddanie władzy PO w 2007 roku. Ksiądz Isakowicz-Zaleski zadeklarował że Lech Kaczyński nie jest ikoną wolnej Polski, i że nie zamierza uczestniczyć w kanonizacji Lecha Kaczyńskiego. Zdaniem księdza Isakowicza-Zaleskiego Lech Kaczyński nie powinien być pochowany na Wawelu, uczyniono tak by stworzyć mit Lecha Kaczyńskiego i przysłonić wszystkie jego błędy. Ksiądz Isakowicz-Zaleski daleki też jest od określania katastrofy Smoleńskiej mianem zamachu. Według duchownego duchownego Rosjanie nie mieli powodów by zabijać Kaczyńskiego. Zdaniem księdza „Lech Kaczyński nie miał szans na wygraną. Rosjanie o tym wiedzieli, więc nie było powodu by go eliminować”. Zdaniem księdza nigdy nie dowiemy się prawdy na temat tej katastrofy. W wstępie do rozmowy Terlikowski stwierdził że ksiądz Isakowicz-Zaleski „ostro i jednoznacznie krytykował Lecha Kaczyńskiego za jego postawę w sprawie rzezi na Wołyniu czy wspieranie Janukowicza”. Pamięć o zbrodniach UPA jest powodem niechęci do księdza polityków PJN. W swym wywiadzie dla Terlikowskiego ksiądz Isakowicz-Zaleski przybliżył czytelnikom szczegóły zbrodni UPA, rzezi na Wołyniu, zbrodniczą rolę Bandery, kleru grekokatolickiego i arcybiskupa Szeptyckiego (za co jest znienawidzony przez hierarchie grekokatolicką). Skrytykował nakaz milczenia o zbrodniach UPA stwierdzając że „O Katyniu pamiętamy, bo można przyłożyć Rosji i Putinowi. Wiele osób dba o pamięć tamtych ofiar, bo to się politycznie opłaca”. Pogrobowców banderowców Julie Tymoszenko i Wiktora Juszczenko ksiądz Isakowicz-Zaleski nazwał „kolejną formą przekształcenia komunistów w oparciu o sympatie nacjonalistyczne”.

W Księdzu Isakowiczu-Zaleskim nie ma też wyjątkowego entuzjazmu dla ojca Tadeusza Rydzyka który zaangażował się w obronę TW SB Wielgusa. Powodem niechęci redemptorysty do lustracji mają być zdaniem księdza zachowane archiwa dotyczące TW SB wśród redemptorystów. Do innych minusów toruńskiej rozgłośni ksiądz Isakowicz-Zaleski zaliczył niejasne finansowanie. Dla księdza jednak niezaprzeczalnym sukcesem jest stworzenie przez ojca Rydzyka mediów katolickich.

W swoich rozważaniach o księżach ksiądz Isakowicz-Zaleski opisał też destruktywną rolę księdza biskupa Pieronka i arcybiskupa Życińskiego. Patologiczne związki hierarchii z Platformą Obywatelską, poparcie kardynała Dziwisza i jego sekretarza księdza Raśa dla PO, dramat księdza Natanka i księdza Kiersztyna.

W 2009 roku ksiądz Isakowicz-Zaleski z nominacji kardynała Nycza został proboszczem parafii ormiańskiej. W rozmowie z Terlikowskim ksiądz opisał liturgie ormiańską, społeczność Ormian w Polsce, zagładę Ormian w Turcji.

Jan Bodakowski

Jan Bodakowski
Fotorelacja - Warszawa 3.05.2012 - Pielgrzymka Marsz Patriotów Krucjaty Różańcowej za Ojczyznę

3 maja 2012 warszawskim Parku Traugutta o godzinie 10.00 rozpoczęł się koncertem Jacka Kowalskiego i Andrzeja Kołakowskiego warszawski etap Pielgrzymki Marszu Patriotów Krucjaty Różańcowej za Ojczyznę. Po półtorej godzinnym koncercie ponad tysiąc osób przeszło przez Nowe i Stare Miasto, Krakowskie Przedmieście, Nowy Świat, Most Poniatowskiego do Sanktuarium Matki Boskiej Zwycięskiej na Kamionku. W trakcie marszu odmawiano różaniec, nabożeństwo Drogi Krzyżowej, śpiewano pieśni religijne. Pielgrzymi klękali przed każdym kościołem i wsłuchiwali się w niezwykle aktualne rozważania o kościele i Polsce księdza prymasa Wyszyńskiego.

Jan Bodakowski

Jan Bodakowski

Antyaborcyjna demonstracja TFP i fundacji Pro przeciw aborcji i Palikotowi 1.05.2012

Podczas kongresu Ruchu Palikota przed Salą Kongresową Pałacu Kultury i Nauki demonstrowali przeciwnicy aborcji. W kilkuosobowej manifestacji brali udział działacze młodzieżówki TFP SKCh i fundacji Pro. Antyaborcyjny protest (przeciw kongresowi emerytów Palikota) usiłował zakłócić jeden albański transwestyta.

Jan Bodakowski

Jan Bodakowski
Fotorelacja: antyaborcyjna fundacja Pro wobec prześladowań ze strony zwolenników aborcji

Wśród wielu środowisk antyaborcyjnych najwidoczniejszą jest fundacja Pro. Fundacja Pro działa od roku 2005. W roku roku 2008 uzyskało status organizacji pożytku publicznego. Ogromnym sukcesem fundacji było zebranie 600.000 podpisów pod obywatelskim projektem ustawy zakazującej aborcji. Fundacja działa w całym kraju i ma aktywne grupy wolontariuszy w kilku miastach Polski (Białystok, Lublin, Gliwice, Warszawa, Rzeszów, Bydgoszcz, Zamość, Łącko). Jednym z jej liderów jest Mariusz Dzierźawski (przed laty jeden z liderów Unii Polityki Realnej).

Jedną z najbardziej medialnych inicjatyw fundacji są wystawy „Wybierz życie” prezentujące zwłoki zamordowanych podczas aborcji nie narodzonych dzieci. Wystawy były prezentowane w całej Polsce już ponad kilkaset razy. Przeciw fundacji odbyło się kilka rozpraw. Wystawy te spotkały się z nienawiścią zwolenników mordowania nienarodzonych dzieci. Niektóre z wystaw prezentowane były na terenach kościelnych (np. na terenie z jednej z warszawskich parafii).






Agresja zwolenników aborcji zaowocowała zniszczeniem wielu wystaw. W nocy z 23 na 24 kwietnia 2012 zniszczono część wystawy na terenie parafii Świętej Urszuli Ledóchowskiej w Malborku. W ostatnich dniach wystawa jest cenzurowana w Bydgoszczy.

Jak można przeczytać na stronie stopaborcji.pl: „Zgodnie z umową dzierżawy zawartą pomiędzy Zarządem Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w Bydgoszczy Fundacja Pro-prawo do życia miała prawo do eksponowania wystawy na Starym Rynku w Bydgoszczy od 22 do 28 kwietnia włącznie.
Kilka dni wcześniej władze miasta złamały prawo i zabrały wystawę. Po jej odebraniu członkowie fundacji zawiesili ją wczoraj ponownie na Starym Rynku, ostrzegając wcześniej prezydenta i ZDMiKP o konsekwencjach nie tylko cywilno-prawnych, lecz również karnych
Mimo to władze miasta postanowiły ponownie kierować się samowolą i dziś w nocy funkcjonariusze ZDMiKP ponownie usunęli wystawę, zawiadamiając policję, że skończył się okres dzierżawy. Jest to kłamstwo. Tym bardziej, że w piątek Naczelnik Policji został przez nas poinformowany o obowiązującej umowie, wcześniejszym złamaniu prawa i poproszony o szczególne zwrócenie uwagi na ekspozycję, ze względu na wcześniejsze jej zawłaszczenie.”

Wolontariusze fundacje zwalczali aborcje biorąc aktywnie udział w katolickich marszach (na zdjęciach Marsz dla życia – Warszawa 25.03.2012)

Organizowali antyaborcyjne pikiety (na zdjęciach ostatnia warszawska pod sejmem przeciw aborcyjnym inicjatywom ustawodawczym Ruchu Palikota 16 kwietnia 2013).


(8 marca 2012 przeciw konferencji pro aborcyjnej w sejmie)



(we wrześniu 2011 pod lokalem „Krytyki Politycznej” podczas promocji proaborcyjnej książki)



(30 czerwca 2011 pod sejmem)

Fundacja zorganizowała też cykliczne pikiety antyaborcyjne pod warszawskimi szpitalami w którym zabijane są nienarodzone dzieci.
(jedna z kilkunastu pikiet które miały miejsce przed szpitalem bielańskim, 8 listopad 2011)

Działalność fundacji Pro 1% swojego podatku wsparło wiele osób (w tym Joanna Najfeld i Przemysław Babiarz).

Jan Bodakowski
bibliografia: wikipedia, stopaborcji

Jan Bodakowski

Fotorelacja Targi Wydawców Katolickich 2012

W piątek 20 kwietnia 2012 w Zamku Królewskim w Warszawie rozpoczęły się targi wydawców katolickich. Targi trwać będą jeszcze w sobotę (9-18) i niedzielę (9-17). Prócz oferty ponad 100 stoisk stoisk jest okazja do zdobycia autografów ulubionych pisarzy (w piątek swoje książki podpisywał Wojciech Cejrowski),

czy spotkania wśród zwiedzających wielu zacnych osób (w piątek wśród zwiedzających można było spotkać Joanne Najfeld czy Mariusza Dzierżawskiego).

Na stoisku wydawnictwa jezuitów WAM

można zakupić recenzowane przeze mnie książki o

ojcu Pio

http://prawica.net/29774

http://jan.bodakowski.salon24.pl/410199,ojciec-pio

http://rebelya.pl/forum/watek/47958/

http://rebelya.pl/post/1684/ojciec-pio

http://www.fronda.pl/blogowisko/wpis/nazwa/ojciec_pio_35557

http://forum.fronda.pl/forum/pokaz/id/80286

objawieniach maryjnych (książki o tej też na stoisku Znak)

http://forum.fronda.pl/forum/pokaz/id/80190

http://prawica.net/29727

http://www.fronda.pl/blogowisko/wpis/nazwa/objawienia_maryjne_35466

http://jan.bodakowski.salon24.pl/408571,objawienia-maryjne

http://rebelya.pl/forum/watek/47639/

http://rebelya.pl/post/1650/objawienia-maryjne

szkodliwości sekt i psychomanipulacji w sektach

http://forum.fronda.pl/forum/pokaz/id/79294

http://prawica.net/29133

http://www.fronda.pl/blogowisko/wpis/nazwa/szkodliwosc_sekt._psychomanipulacja_w_sektach.__34325

http://jan.bodakowski.salon24.pl/394722,szkodliwosc-sekt-psychomanipulacja-w-sektach

http://rebelya.pl/forum/watek/45433/

http://rebelya.pl/post/1055/szkodliwosc-sekt-psychomanipulacja-w-sektach

litaniach

http://forum.fronda.pl/forum/pokaz/id/79156

http://prawica.net/29052

http://www.fronda.pl/blogowisko/wpis/nazwa/113_litanii__34176

http://jan.bodakowski.salon24.pl/393026,113-litanii

http://rebelya.pl/forum/watek/45158/

http://rebelya.pl/post/932/113-litanii

historii papiestwa

http://forum.fronda.pl/forum/pokaz/id/78480

http://www.prawica.net/28641

http://www.fronda.pl/blogowisko/wpis/nazwa/historia_papiezy__33520

http://jan.bodakowski.salon24.pl/385210,historia-papiezy

http://rebelya.pl/forum/watek/43378/

http://rebelya.pl/post/716/historia-papiezy

http://10milionow.pl/jan-bodakowski/wpis/i,596,historia-papiezy.html

Na stoisku wydawcy miesięcznika opcja na prawo wydawnictwa Wektory

goście targów mogą znaleźć zrecenzowane przeze mnie książki krytyczne wobec UE

http://jan.bodakowski.salon24.pl/409792,europejska-krytyka-unii-europejskiej

http://prawica.net/29759

http://forum.fronda.pl/forum/pokaz/id/80262

http://www.fronda.pl/blogowisko/wpis/nazwa/europejska_krytyka_unii_europejskiej_35537

http://rebelya.pl/post/1674/europejska-krytyka-unii-europejskiej

http://rebelya.pl/forum/watek/47873/

http://forum.fronda.pl/forum/pokaz/id/79271

http://prawica.net/29113

http://www.fronda.pl/blogowisko/wpis/nazwa/szkodliwosc_euro_i_unii_europejskiej_34296

http://jan.bodakowski.salon24.pl/394386,szkodliwosc-euro-i-unii-europejskiej

http://rebelya.pl/post/1045/szkodliwosc-euro-i-unii-europejskiej

http://rebelya.pl/forum/watek/45386/

Oraz niezwykle ciekawe nowości o żydowskiej loży masońskiej B'nai B'rith czy międzynarodowej finansjerze.

Na stoisku Esprit

znaleźć można recenzowane przeze mnie książki o

aniołach i demonach

http://prawica.net/29738

http://www.fronda.pl/blogowisko/wpis/nazwa/anioly_i_demony_35485

http://forum.fronda.pl/forum/pokaz/id/80208

http://jan.bodakowski.salon24.pl/408905,anioly-i-demony

http://rebelya.pl/post/1654/anioy-i-demony

http://rebelya.pl/forum/watek/47679/

francuską klasykę przygodowej powieści dla dzieci

http://jan.bodakowski.salon24.pl/395648,przygody-marcela-powiesc-o-prowansja-poczatkow-xx-wieku

http://prawica.net/29173

http://www.fronda.pl/blogowisko/wpis/nazwa/przygody_marcela._powiesc_o_prowansja_poczatkow_xx_wieku_34407

http://forum.fronda.pl/forum/pokaz/id/79368

ttp://rebelya.pl/forum/watek/45623/

http://rebelya.pl/post/1117/przygody-marcela-powiesc-o-prowansja-poczatkow--2

Na stoisku Frondy

można zakupić recenzowane przeze mnie

książki profesora Chodakiewicz

http://prawica.net/29540

http://jan.bodakowski.salon24.pl/403546,73-rocznica-zwyciestwa-antykomunistow-w-hiszpanii

http://rebelya.pl/forum/watek/46838/

http://rebelya.pl/uzytkownik/Jan_Bodakowski/

http://www.fronda.pl/blogowisko/wpis/nazwa/73_rocznica_zwyciestwa_antykomunistow_w_hiszpanii_35103

http://forum.fronda.pl/forum/pokaz/id/79904

http://10milionow.pl/jan-bodakowski/wpis/i,625,73-rocznica-zwyciestwa-antykomunistow-w-hiszpanii.html

destruktywnej rola gazety wyborczej w społeczno-politycznym życiu III RP

http://forum.fronda.pl/forum/pokaz/id/78315

http://prawica.net/28548

http://www.fronda.pl/blogowisko/wpis/nazwa/destruktywna_rola_gazety_wyborczej_w_spoleczno-politycznym_zyciu_iii_rp_33349

http://jan.bodakowski.salon24.pl/382790,destruktywna-rola-gazety-wyborczej-w-spoleczno-politycznym-zyciu

http://rebelya.pl/forum/watek/42901/

http://rebelya.pl/post/674/destruktywna-rola-gazety-wyborczej-w-spoeczno-p

http://10milionow.pl/jan-bodakowski/wpis/i,592,destruktywna-rola-gazety-wyborczej-w-spolecznopolitycznym-zyciu-iii-rp.html

prześladowaniach jakich ofiarą stał się Wojciech Sumliński

http://forum.fronda.pl/forum/pokaz/id/78029#post_78029

http://prawica.net/28436

http://www.fronda.pl/blogowisko/wpis/nazwa/w_szponach_wsi_%E2%80%93_lincz_na_wojciechu_sumlinskim_33163

http://jan.bodakowski.salon24.pl/379716,w-szponach-wsi-lincz-na-wojciechu-sumlinskim

http://rebelya.pl/forum/watek/42307/

http://rebelya.pl/post/610/w-szponach-wsi-lincz-na-wojciechu-sumlinskim

http://10milionow.pl/jan-bodakowski/wpis/i,588,w-szponach-wsi-lincz-na-wojciechu-sumlinskim.html

manipulacji w mediach

http://prawica.net/28368

http://www.fronda.pl/blogowisko/wpis/nazwa/manipulacja_w_mediach_33007

http://jan.bodakowski.salon24.pl/377811,manipulacja-w-mediach

http://rebelya.pl/forum/watek/41950/

http://rebelya.pl/post/569/manipulacja-w-mediach

http://forum.fronda.pl/forum/pokaz/id/77860

Na targach promowany był miesięcznik Na poważnie opisany w jednej z moich relacji

http://forum.fronda.pl/forum/pokaz/id/80157

http://prawica.net/29696

http://www.fronda.pl/blogowisko/wpis/nazwa/promocja_pierwszego_numeru_nowego_miesiecznika_na_powaznie__35431

http://jan.bodakowski.salon24.pl/408027,promocja-pierwszego-numeru-nowego-miesiecznika-na-powaznie

ttp://rebelya.pl/forum/watek/47556/

http://rebelya.pl/post/1640/promocja-pierwszego-numeru-nowego-miesiecznika-

Na stoisku IPN

wśród wielu ciekawych pozycji były opisane przeze mnie

komiksy w tym najnowszy z serii o żołnierzach wyklętych

http://forum.fronda.pl/forum/pokaz/id/79217

http://prawica.net/29083

http://www.fronda.pl/blogowisko/wpis/nazwa/komiks_ipn_o_orliku_zolnierzy_wykletym_34243

http://jan.bodakowski.salon24.pl/393782,komiks-ipn-o-orliku-zolnierzy-wykletym

http://rebelya.pl/forum/watek/45296/

http://rebelya.pl/post/998/komiks-ipn-o-orliku-zonierzy-wykletym

albumy o cierpieniach polaków pod okupacjami sowiecką i nazistowską

http://forum.fronda.pl/forum/pokaz/id/78679

http://prawica.net/28752

http://www.fronda.pl/blogowisko/wpis/nazwa/album_ipn_o_spolecznym,_kulturowym_i_materialnym_zniszczeniu_polski_przez_sowietow_i_nazistow__33738

http://jan.bodakowski.salon24.pl/387616,album-ipn-o-spolecznym-kulturowym-i-materialnym-zniszczeniu-pol

http://jan.bodakowski.salon24.pl/387616,album-ipn-o-spolecznym-kulturowym-i-materialnym-zniszczeniu-pol

http://rebelya.pl/post/774/album-ipn-o-spoecznym-kulturowym-i-materialnym-

http://10milionow.pl/jan-bodakowski/wpis/i,601,album-ipn-o-spolecznym-kulturowym-i-materialnym-zniszczeniu-polski-przez-sowietow-i-nazistow.html

Na stoisku Rafael czytelnicy mieli okazje zakupić album o ojcu Kolbe

http://forum.fronda.pl/forum/pokaz/id/78601

http://prawica.net/28716

http://www.fronda.pl/blogowisko/wpis/nazwa/album_o_ojcu_kolbe_33660

http://jan.bodakowski.salon24.pl/386802,album-o-ojcu-kolbe

http://rebelya.pl/forum/watek/43813/

http://rebelya.pl/post/754/album-o-ojcu-kolbe

http://10milionow.pl/jan-bodakowski/wpis/i,598,album-o-ojcu-kolbe.html

Na stoisku SKCh prócz Polonii Christiany

można było zakupić pozycje o wojnach krzyżowych

http://10milionow.pl/jan-bodakowski/wpis/i,584,krucjaty-w-skrocie.html

http://rebelya.pl/post/591/krucjaty-w-skrocie

http://rebelya.pl/forum/watek/42189/

http://jan.bodakowski.salon24.pl/378990,krucjaty-w-skrocie

http://prawica.net/28403

http://www.fronda.pl/blogowisko/wpis/nazwa/krucjaty_w_skrocie_33095

http://forum.fronda.pl/forum/pokaz/id/77961#post_77961

Wśród wystawców był też Nortom z pozycjami endeckimi

LTW z publikacjami Cenckiewicza

i stoisko z prawicowymi koszulkami i flagami.

Jan Bodakowski

Jan Bodakowski

W obliczu nadchodzącej Drugiej Wojny Światowej – Władysława Studnickiego

Nakładem wydawnictwa Antyk, w serii reprintów prac Władysława Studnickiego, ukazała się pozycja „W obliczu nadchodzącej Drugiej Wojny Światowej”. Ta napisana przed wybuchem wojny praca przybliża współczesnym czytelnikom rzeczywistość społeczno-polityczną przedwojennego świata i II RP, świadomość polityczną części polskiej przedwojennej inteligencji.

W swej pracy Studnicki opisując rzeczywistość międzywojnia zwrócił uwagę na politykę międzynarodową i jej uwarunkowania (demograficzne, gospodarcze i polityczne), międzynarodowe spory o kolonie, coraz większą rolę Azji w światowej polityce.

Autor „W obliczu ...” ilustrując stosunki międzynarodowe dwudziestolecia międzywojennego opisał sytuacje gospodarczą i demograficzną Francji. Przestrzegał Polaków przed liczeniem na sojusz z Francją (Studnicki zwrócił uwagę na słabość Francji wobec Niemiec i francuską sympatie wobec ZSRR). Opisując Wielką Brytanie Studnicki zwrócił uwagę na uzależnienie Wielkiej Brytanii od eksportu produkcji przemysłowej i importu surowców oraz żywności (Niemcy i USA nie były tak uzależnione). Kolonialnym interesom Wielkiej Brytanii zagrażały aspiracje Włoch i Niemiec. Dodatkowo Polacy zdaniem Studnickiego powinni pamiętać o tym że dla Wielkiej Brytanii Polska nie była nigdy ważna (Wielka Brytania była przeciwna przynależności Pomorza do Polski). Wielka Brytania była zainteresowana sojuszem z ZSRR nie z Polską.

ZSRR planował zagarniecie Litwy, Łotwy i Estonii. W ZSRR rusyfikowano rzekomo odrębne republiki związkowe. Tak też miało się według Studnickiego stać Polska znalazła się pod sowiecką okupacją. Sowieci okupując Polskę zlikwidowali by na zajętych terenach wszelkie ślady polskości. Na II wojnie światowej skorzystać miał ZSRR. Zdaniem Studnickiego Polska będąc nawet formalnie w obozie zwycięskich antyniemieckich aliantów zostanie kolonią ZSRR.

Polska zdaniem Studnickiego była zbyt słaba by przeciwstawić się sile Niemiec. Niemcy mogły liczyć na poparcie Włoch. Polska (konkretnie sanacyjna dyktatura) liczyła na Francję i Wielką Brytanie pomimo że alianci nie byli zainteresowani pomocą dla Polski, pomimo że byli pro sowieccy.

Opisując faszystowskie Włochy Studnicki zwrócił uwagę na trwałość sojuszu Włoch i Niemiec, wzrost konsumpcji we Włoszech za rządów Mussoliniego, rozwój gospodarczy faszystowskich Włoch, rozwój techniki (w tym odnawialnych źródeł energii – elektrowni wodnych), rozwoju lotnictwa wojskowego i rolnictwa pod rządami faszystów. Faszystowskie Włochy stanęły też w obronie świata zachodniego, angażując się w walkę z terrorem komunistycznym w Hiszpanii (podczas gdy Francja i Wielka Brytania poparły komunistyczną tyranie).

Niemcy były zdaniem Studnickiego naturalnym partnerem gospodarczym. Polska żywność winna była być wymieniana na niemieckie wyroby przemysłowe. Związki gospodarcze z Niemcami stymulowały rozwój gospodarczy II RP. Gospodarka niemiecka integrowała gospodarki Europy Wschodniej. Polska tylko korzystała na relacjach z wysoko uprzemysłowionymi, innowacyjnymi i bogatymi Niemcami (krajem zdecydowanie wyprzedzającym gospodarczo Wielka Brytanie). Niestety Polacy byli okłamywani przez sanacyjną propagandę twierdzącą że Niemcy są słabym państwem. Dodatkowo Studnicki widział w narodowym socjalizmie siłę zdolną do przeciwstawienia się ekspansji komunizmu.

Opisując II RP autor „W obliczu ...” opisał: przeludnienie i powszechną pauperyzacje II RP. Postulował bliską współpracę Polski z Niemcami, życzliwą neutralność Polski wobec Niemiec podczas zbliżającej się II wojny światowej, zgodę II RP na przyłączenie Gdańska do Niemiec.

Pisząc o żydach Studnicki stwierdził że mniejszość żydowska w II RP jest niezasymilowana i stanowi niebezpieczeństwo dla Polski. Żydzi na forum międzynarodowym szkalowali Polskę, oskarżając ją o antysemityzm. Żydów w antypolskiej nagonce wspierają uzależnione od żydów USA i Wielka Brytania. Zdaniem Studnickiego diaspora żydowska wraz z filosemitami rozpętała globalną nagonkę na Niemcy. Celem tej nagonki było utworzenie międzynarodowego antyniemieckiego sojuszu i doprowadzenie do wojny z Niemcami. Żydzi w swych planach wykorzystywali swoją pozycje (monopol na rynku finansowym, w mediach, wielkim przemyśle, we władzach) w Wielkiej Brytanii i USA. Żydom podporządkowana była też Francja, masoneria i organizacje para masońskie, organizacje pacyfistyczne i praw człowieka. Dzięki swojej pozycji brytyjskie przedsiębiorstwa zatrudniały w Polsce, Rumuni i na Węgrzech tylko żydów. Dodatkowo zdaniem Studnickiego wojny były zawsze dobrym interesem dla żydów (potęga Rothschildów zbudowana została na wojnach napoleońskich). Podczas wojny żydzi zarabiali na spekulacji towarami trudno dostępnymi, przejmowali majątki spauperyzowanych gojów, czerpali dochody z inflacji, uzależniali kredytami rządy. Miejsce aryjskiej inteligencji która wyginąć miała podczas wojny mieli zająć żydzi. Zdaniem Studnickiego o pozycji żydów na arenie międzynarodowej świadczyć miało stworzenie w 1918 roku powojennego ładu międzynarodowego pod dyktando żydów. Zdaniem autor „W obliczu ...” „Nowa wojna światowa rozstrzygnie losy Żydów. Gdy inne narody mają dużo do stracenia, to Żydzi mają dużo do wygrania, lecz ich wygrana będzie klęską tych narodów pośród których Żydzi żyją”. Po II wojnie światowej „Stany Zjednoczone zapanują nad światem, będzie to panowanie Żydów, gdyż oni stają się czynnikiem decydującym w Stanach Zjednoczonych”, „klęska Niemiec to powrót Żydów do dawnej pozycji i zdobycie nowych”.

Jan Bodakowski

Jan Bodakowski

Marsz antyaborcyjny – Warszawa 25.03.2012

Marsz Świętości Życia który przeszedł ulicami Warszawy jest przykładem tego jak można zaprzepaścić frekwencyjny sukces. Na marsz przyszło kilka, kilkanaście tysięcy osób. Manifestanci dostali do ręki baloniki. Przeszli ulicami Warszawy. A przed kościołem Świętego Krzyża obejrzeli podskoki młodzieży w trykotach (nazywa się to podobno balet nowoczesny i trwa bardzo długo). W tłumie było kilka transparentów, zazwyczaj z nazwami organizacji pozarządowych. Przez całą drogę skandowano jedno hasło. Media pewnie tego nie pokarzą. Ja się nie dziwie, sam nie mam czego pokazać. Ludzi z balonikami ? Młodzież w trykotach? Baner organizacji? Tłum ludzi niczym nie różniący się od tłumu codziennego? A mogło być fajnie. Demonstranci mogli mieć transparenty na których zwerbalizowali by swoje oczekiwania. Hasła mogły wzbudzać zainteresowanie. A młodzież mogłaby sobie darować sacro sztukę nowoczesną.

Jan Bodakowski

Jan Bodakows

Cejrowski wśród dzikich

Jednym z bestselerów Wojciecha Cejrowskiego (znanego prześladowcy buddystów), obecnie wydawanych przez wydawnictwo Zysk, jest „Gringo wśród dzikich plemion”. Ta niezwykle popularna książka (która już przekroczyła 500.000 nakładu) jest non stop w sprzedaży od 2003 roku. Pierwotnie była napisana po hiszpańsku i przetłumaczona przez podróżniczkę Helenę Trojańską (Cejrowski jak widać musiał coś dać na żer swoim biografom by mieli o czym pisać i co roztrząsać). Tekst książki ilustrują zdjęcia autora (bardzo plastyczne, będące interesującą dokumentacją antropologiczną).

Opowieści w swej książce Cejrowski snuje barwnie, tekst jest pełen humoru. Cejrowski pisarz jest o wiele bardziej sympatycznym Cejrowskim od Cejrowskiego medialnego, złośliwego i niesympatycznego (dzięki czemu wyrazistego). Na kartach książki znajdują się barwne opisy, zabawne anegdoty i wspomnienia z wypraw z okresu PRL i po 1989 roku. Czytelnik poznaje dziką przyrodę Amazonii (piękną i zabójczą), wierzenia i kulturę tubylców, odmienne postrzeganie rzeczywistości przez tubylców, stosunek Indian do białych.

W swej książce Cejrowski docenia szamanizm i katolickich misjonarzy otwartych na kultury pierwotne, gani protestantów i mormonów niszczących pierwotne kultury. Opisuje Indian wyznających judaizm, terror komunistycznej partyzantki, boje z lokalną biurokracją. Cejrowski opisuje swoje podróże przez Amerykę Południową, Amazonie, Kubę i Karaiby.

Nie do przecenienia jest wychowawczy charakter twórczości Cejrowskiego. Interesująca opowieść podróżnika zawiera liczne antykomunistyczne czy prokatolickie przesłania.

Jedyną nieprzyjemną częścią książki są częste romantyczne wspomnienia Cejrowskiego o żonie. Ostatni rozdział opisuje ich wspólną wyprawę. Czytelnik odczuwa dyskomfort kiedy wie jak się to skończyło (kiedy miłość skończyła się rozstaniem). Zrozumiałe jest jednak to że autor nie usunął tych fragmentów, że nie wyparł się swojej przeszłości (dziś zapewne bolesnej).

Wojciecha Cejrowskiego miałem okazje kilkukrotnie spotkać na zlotach Ciemnogrodu w jego rodzinnej wsi w Borach Tucholskich. Zloty te organizowane były od 1996 do 2000 roku, po tym jak „gazeta wyborcza” wymusiła likwidacje 15 minutowego co tygodniowego programu telewizyjnego Cejrowskiego (był to jedyny prawicowy program w telewizji, i dodatkowo o gigantycznej oglądalności). Cejrowski zrobił w nim coś co niewątpliwie przekreśliło wieloletnie starania środowiska „gazety wyborczej”. Zbrodnia Cejrowskiego polegała na tym że ośmielił Polaków i katolików do bycia dymnymi z ojczyzny i wiary, do publicznego werbalizowania swoich poglądów. Na zlotach w Osieku spotykał się kwiat polskiego patriotyzmu. Od niezwykle licznych sympatyków UPR którzy przybywali na zlot wbrew JKM, po młodych narodowców i Ligę Republikańską (były to czasy gdy środowisko dzisiejszego PIS miało liczne zastępy młodych sympatyków). Na zlotach kwitła sprzedaż prawicowych książek, koszulek i kaset. Polacy dyskutowali o najważniejszych dla Polski sprawach. I co wyjątkowe Cejrowski niczemu nie przeszkadzał, nikogo nie przeganiał, był silny spontaniczną aktywnością.

Jan Bodakowski

Jan Bodakowski

Fotorelacja – Manifa - 11.08.2012 Warszawa

Jak co roku ulicami Warszawy przeszła Manifa. W zeszłych latach była to kolektywna impreza całej lewicy. W tym roku z aktywistów politycznych ostał się tylko: fanklub Palikota (co ciekawe ograniczyli się do pomarańczowych flag i pomarańczowego transparentu bez napisu), młodzi socjaliści, anarchosyndykalistyczny związek zawodowy pod czarno-czerwonymi sztandarami, i występujący na wszystkich manifestacjach trockiści z Pracowniczej demokracji (jak na trockistów mają dziwny pociąg do handlu swoimi gazetami).

Podobnie jak w zeszłych latach, w Manifie szło ponad tysiąc osób. Jeszcze kilka lat temu te ponad tysiąc robił wrażenie. Dziś autonomiczni nacjonaliści (nowe zjawisko całkowicie umykające percepcji mediów) podnieśli poprzeczkę o wiele wyżej. Ostatni Dzień Żołnierzy Wyklętych w kilkunastu miastach obchodzono kilkutysięcznymi nacjonalistycznymi marszami. Manifa (impreza ogólnopolską, wsparta posiłkami z UE a nawet z Izraela, nagłośnioną przez media ogólnopolskie) była tak liczna jak lokalny marsz warszawskich młodych nacjonalistów (o którym informowały dwa niezbyt popularne portale). Oczywiście inaczej niż w wypadku Manify o marszach nacjonalistów nie wspomniały żadne media.

Pomimo pewnych przeszkód (pozdychały mi baterie do aparatu, zostałem rozpoznany z imienia i nazwiska – nie było to jednak tak zabawne jak zeszłoroczny atak kobiety przepranej za odkurzacz na moja osobę) udało mi się zfotografować hasła niesione na Manifie. Większość zrozumiałych haseł wyrażała nienawiść lewicy do kościoła katolickiego. Część domagała się aborcji. Było też wiele haseł nie zrozumiałych. Transparentów zresztą było o wiele mniej niż w latach ubiegłych. Te co były często pochodziły z lat poprzednich.

Manify nie docenili też przeciwnicy. W tym roku nikt nie kontr manifestował.

Jan Bodakowski

Jan Bodakowski

Doktor Styks Marcina Wolskiego

Nakładem wydawnictwa Zysk ukazała się powieść Marcina Wolskiego „Doktor Styks”. Jak zawsze Marcin Wolski serwuje czytelnikom smaczną historie. Przygotowaną z klasycznych motywów kultury popularnej i podaną jak typowych dla Wolskiego warszawskich dekoracjach.

Oś akcji „Doktor Styks” rozpościera między PRL w okolicach roku 1977 a II RP 1939 roku. Dwie osie czasu wzajemnie się przenikają. Wydarzenia rozgrywające się w II RP jednocześnie rozgrywają się w słuchowisku radiowym PRL-owskiego radia.

Bohaterem radiowej audycji jest komisarz policji Radwan tropiący w międzywojennej Warszawie groźnych przestępców. Radwan wykształcony w carskiej Rosji, ranny w wojnie 1930 roku z bolszewikami, przeciwstawił się zbrojnie piłsudczykom w 1926 roku (ten antysanacyjny element jest dość niezwykły w twórczości Wolskiego). Wierność demokratycznym władzom Polski zmusiła go do emigracji do USA. Po powrocie z emigracji w 1935 roku ponownie podjął pracę w policji. Nawiązał romans ze swoją podwładną (Wolski jak zawsze epatuje czytelników swobodą seksualną swoich bohaterów). W pracy Radwan użerał się ze swoim głupim sanacyjnym przełożonym. Śledztwa prowadzone przez komisarza miały zawsze drugie dno. Kryminaliści byli w bliskich relacjach z sanacyjnymi elitami. Najważniejszym przeciwnikiem Radwańskiego był Doktor Styks. Sprawa rozgrywająca się na kartach powieści Wolskiego dotyczyła brutalnych morderstw dokonywanych na tle seksualnym.

Zagadkowa śmierć, zapewne zabójstwo, autora PRL-owskiego słuchowiska Piotra (żyda rewizjonisty z stalinowską przeszłością robiącego karierę w PRL), sprawia że kolejnym autorem słuchowiska zostaje Gwidon. Opiekując się domem zmarłego, kontynuując jego prace, i nawiązuje romans z byłą kochanką Piotra Agnieszką. Wszystko to sprawia że staje się pionkiem w przenikających się rzeczywistościach PRL i II RP, rzeczywistości pisarza i rzeczywistości jego utworu literackiego, rzeczywistości przeszłości splątanej z akcją słuchowiska (choć brzmi to strasznie skomplikowanie czytelnik nie ma problemów z nadążaniem za akcją – powieść nie jest schizofrenicznymi rojeniami znanymi z powieści Szczepana T.). Wplątany w intrygę Gwidon staje się ofiarą przedwojennych kryminalistów którzy porobili kariery w PRL.

Akcja powieści toczy się wartko. Jest bardzo czytelna. Trup ściele się gęsto, a kobiety są chętne. Jak zawsze czytelnikowi trudno oderwać się od lektury. Nie do przecenia jest też rola wychowawcza powieści, w której każdy komuch to świnia.

Jan Bodakowski

Jan Bodakowski

Fotorelacja - pikieta antyaborcyjna pod sejmem 8 marca 2012

W trakcie feministycznej debaty w sejmie, pod gmachem parlamentu demonstrowało kilkunastu przeciwników aborcji. Pikietę antyaborcyjną zorganizowała Fundacja Pro. Pikiety te od kilku miesięcy odbywają się pod szpitalem bielańskim gdzie zabijane są nienarodzone dzieci podejrzewane o niepełnosprawność. Fundacje w jej działaniach można wspomóc przekazując jej 1% ze swojego podatku lub angażując się w jej działania.

Jan Bodakowski

Jan Bodakowski

Ostatnia brygada – romans z podtekstem politycznym z II RP autorstwa Tadeusza Dołęgi-Mostowicza

Nakładem oficyny wydawniczej Rytm ukazała się powieść Tadeusza Dołęgi-Mostowicza „Ostatnia brygada”. Ten romans z podtekstami politycznymi stał się dla autora wyrokiem śmierci, kroplą która przelała kielich goryczy, iskrą która popchnęła sanacyjnych bandytów do porwania pisarza, skatowania go, i na szczęście nieudanej próby zabójstwa. Dla współczesnego czytelnika w powieści Dołęgi-Mostowicza fascynująca jest siła polityczna jego romansideł, niezwykle ciekawy opis realiów życia elit II RP, i identyczna jak dzisiaj demoralizacja społeczeństwa.

Głównym bohaterem powieści jest Andrzej. Polak który zdobył majątek w Afryce (widać że nie tylko dziś trudno jest zdobyć majątek w kraju) i postanowił wiedziony patriotycznymi sentymentami zainwestować go w ojczyźnie. Życie doświadczyło go boleśnie. Kresowy majątek zagarnęli mu bolszewicy (z którymi walczył w 1920 roku), podczas jego pobytu za granicą jego matka umarła w nędzy porzucona przez bogatych krewnych.

W luksusowym ekspresie z Paryża do Warszawy poznaje Lene. Zielonooką piękność o azjatyckich rysach. Żonę prezesa Banku Głównego. Sowiecką agentkę korzystającą z polskiego paszportu dyplomatycznego. Dom Leny był centrum życia towarzysko biznesowego elity II RP. Między Andrzejem a seksowna sowiecka agentka wybucha romans.

Elity polityczne II RP stanowiące tło dla bohaterów romansu są: chciwe, pozbawione klasy, bufonowate, złośliwe, zdemoralizowane, cyniczne, wzajemnie skłócone i łakome. Rządzący traktują władze jako skok na kasę, nie są zainteresowani dobrem Polski ani Polaków, rozkradają państwo. Klakę zapewniają im dziennikarze prasy sanacyjnej. Zdemoralizowane przedstawicielki elity w przerwach między rozpustą i konsumpcją, angażują się w różne prądy new age.

Młodzież doskonale kopiuje życie zdemoralizowanych elit, życie swoich rodziców (wielokrotnie zamężnych, żyjących w konkubinatach, lub z kochankami). Młodzi są zdemoralizowani, pozbawieni hamulców w korzystaniu z swobody seksualnej. Klasyczną przedstawicielką bananowej młodzieży jest Irena, rozpustna i zdemoralizowana nastolatka której udaje się wieść Andrzeja (korzystającego z oby kochanej).

Andrzej, marnujący na rozpustę zdobyty za granicą kapitał, spotyka swego przyjaciela z młodości Michała Żegotę. Żegota by wyrwać się z biedy został posłem i jest jednym z politycznych pasożytów żerujących na Rzeczpospolitej.

Z czasem rozpusta i konsumpcja męczą Andrzeja. Bohater romansu postanawia zmienić na lepsze swoje życie. Zakłada przemysłowe gospodarstwo rolne. Rozpoczyna walę z żydowskim monopolem w handlu zbożem. W interesach przeszkadza mu państwowa biurokracja. Żydzi by zniszczyć jego firmę Andrzeja podpalają jego budynki gospodarcze. Andrzej by nie zbankrutować ulega żydowskiemu monopolowi i rezygnuje z handlu zbożem.

Z rozsądku poślubia Martę. Postanawia zamieszkać na wsi. Remont dworu utrudnia mu nielegalny lokator żyd który siłą usiłuje wymusić na nim okup za wyprowadzkę.

Pomagający w interesach Andrzejowi Żegota umiera na raka. Okazuje się ze ożenił się z Ewą, i wychowywał dziecko Ewy i Andrzeja – Janka. Andrzej uświadamia sobie że kocha tylko wdowę i matkę swego syna. Kolejne wydarzenia są jeszcze bardziej dramatyczne.

Jan Bodakowski

Jan Bodakowski

Nakładem wydawnictwa Bellona ukazała się książka Rose Mary Sheldon „Szpiedzy, wywiady i tajne służby”. Ta, napisana dzięki pomocy amerykańskich uczelni wojskowych, książka przybliża czytelnikom temat (starotestamentowych, nowotestamentowych oraz jeszcze bliższych naszym czasom) szpiegów, tajnych agentek i operacji militarnych Izraelitów. Autorka w swej pracy szczegółowo interpretuje tekst biblijny pod względem historycznym, literackim i społecznym.

Autorka jako pierwszy poruszyła temat agresji Izraelitów na Kanaan, misji szpiegowskiej dwunastu naczelników plemion wysłanych przez Mojżesza, czterdziestoletniej wędrówki przez pustynie w celu wygubienia opozycji, ataku, eksterminacji tubylców i zajęcia Kanaan przez Izraelitów. Opisując walki o Kanaan autorka przybliżyła brak świadectw archeologicznych potwierdzających historie agresji i różne koncepcje napływu Izraelitów do Kanaan.

Interpretując Księgę Jozuego Rose Mary Sheldon zwróciła uwagę zasługi szpiegów Izraelitów w zdobyciu Kanaan. Szpiedzy Jozuego korzystać mieli z gościny Racheb. Racheb czerpiąca zyski z prowadzenia domu publicznego, zdradziła swoją ojczyznę i umożliwiła zdobycie Jerycha. Izraelici zdobywali kolejne ziemie według tego samego schematu: rozpoznanie, atak z zaskoczenia i szybkie zwycięstwo. Autorka opisując wagę aparatu szpiegowskiego, opisała kolejne kampanie i przybliżyła czytelnikom krytyczną interpretacje tekstu biblijnego.

Kolejny rozdział Rose Mary Sheldon poświęciła interpretacji i przybliżeniu krytycznej analizy kampanii militarnych opisanych w Księdze Sędziów. Kolejny raz aparat szpiegowski okazał się być decydujący w kampaniach Izraelitów przeciw sąsiednim ludom. Agentura tubylcza szła na kolaboracje z Izraelitami by zachować życie gdy władze przejmą Izraelici. Jak zwykle w historiach biblijnych pojawiły się przebojowe kobiety. Debora pełniąca urząd sędziego i odnosząca spektakularne zwycięstwa. I Dalila agentka wrogich Filistynów. Która wykorzystują swoje uroki odebrała moc Samsonowi.

Podobnie i kolejne rozdziału powtarzając schemat opisu kampanii i krytycznej analizy tekstu biblijnego. W trzecim rozdziale czytelnik poznaje militarne konflikty czasów Zjednoczonego Królestwa, Saula i Dawida. W czwartym rozdziale opisane jest Powstanie Machabeuszy. Ich narodowowyzwoleńcza walka i dobra organizacja ruchu oporu. Do częstego motywu starotestamentowej tajnej agentki autorka wraca w rozdziale piątym. Piękna wdowa Judyta zinfiltrowała wrogów Izraela wykorzystując legendę operacyjną. Uwiodła, upiła i zamordowała wrogiego wodza.

W drugiej części swej pracy Rose Mary Sheldon opisała walki Izraelitów z rzymską okupacją. Okupacja rozpoczęła się w 6 roku naszej ery. Do 66 roku naszej ery Izraelici walczyli z okupantem. Wydarzenia te opisał na kartach Wojny Żydowskiej Józef Flawiusz. Liczne ugrupowania narodowowyzwoleńcze siały terror wobec oligarchów kolaborujących z Rzymem. Niepokoje ukróciła kampania karna imperium. W 70 roku Rzymianie zajęli Jerozolimę i zburzyli Świątynie. Przyczyną klęski Izraelitów był brak jedności i kolaboracja z okupantem.

W rozdziale siódmym autorka opisała jak Rzymianie postrzegali Jezusa. Jezus był dla nich potencjalnym liderem buntu. Książkę zamyka opis powstania Bar-Kochby. Wybuchło ono jako odpowiedź na represyjną politykę imperium.

W trakcie lektury czytelnik ma okazje poznać też różne koncepcje badań historycznych. W tym i koncepcje postmodernistyczną, koncepcje rewizjonistów historycznych i koncepcje midraszową. Postmodernizm zakładał że piśmiennictwo historyczne to fikcja. Postmoderniści głosili że jest niemożliwa obiektywna wiedza na temat przeszłości gdy do dyspozycji historyków pozostają tylko teksty. Tekst według postmodernistów jest jedynie konstruktem społecznym który można badać analizując język tekstu. Najbardziej nieprawdziwe mają być meta-narracje takie jak Biblia. Powołaniem historyka jest więc dla postmodernistów obalenie kłamstw biblijnych. Rewizjoniści historyczni głosili że historie biblijne to wymysł z II wieku p.n.e. stworzony by zapobiec rozpadowi wspólnoty Izraelitów. Zdaniem rewizjonistów historycznych Izraelici stworzyli mitologie biblijną by legitymizować swoje istnienie. W interpretacji midraszowej porzucono linearną historie i skupiono się na korzyściach jakie da wykorzystanie wydarzenia w propagandzie wspólnoty. W swojej książce Rose Mary Sheldon opisała koncepcje na temat autorstwa Biblii, historii powstawania Biblii, ahistoryczności Biblii, sprzeczności Biblii z archeologią, Biblii jako ksenofobicznego mitu etnonacjonalistycznego.

W książce Rose Mary Sheldon zacytowała też niezwykle trafną wypowiedź Clausewitza. Jego zdaniem „wojny służą realizacji celów. Zatem nie powinny być wszczynane pod wpływem impulsu, z poczucia krzywdy lub by dać upust wściekłości. Wojny wszczyna się po to by coś osiągnąć”.

Jan Bodakowski

Jan Bodakowski

Komiks IPN o Orliku żołnierzy wyklętym

Nakładem Instytutu Pamięci Narodowej ukazał się drugi komiks z serii Wilcze Tropy opisującej bohaterstwo żołnierzy podziemia antykomunistycznego podczas II wojny światowej i w pierwszych latach komunistycznej okupacji.

Komiks "Orlik" powstał na podstawie scenariusz Sławomira Zajączkowskiego. Autorem jak zwykle doskonałych rysunków jest Krzysztof Wyrzykowski. Wkładkę historyczna opisującą losy Orlika i walki jego oddziału przygotowali Kazimierz Krajewski i Tomasz Łabuszewski.

Tytułowy Orlik czyli Marian Bernaciak urodził się w 1917 roku na Mazowszu w rodzinie rzemieślniczej. Ukończył w Puławach gimnazjum i szkołę podchorążych. Walczył w 1939 roku. Uciekł z niewoli sowieckiej. Pod okupacją niemiecką prowadził w Rykach księgarnię, a w Dęblinie drukarnie (w której fałszował dokumenty dla AK). W 1943 roku zagrożony aresztowaniem przez Gestapo został dowódcą oddziału partyzanckiego. W 1944 roku w ramach akcji Burza prowadził walki z niemieckim okupantem, i likwidował bandy rabunkowe. Pod okupacją komunistyczną kontynuował walkę z sowietami i ich polskojęzycznymi kolaborantami. Do jego najsławniejszych akcji należało uwolnienie polskich patriotów eksterminowanych w więzieniach UB. Zginął bohatersko w 1946 roku.

Na akcje komiksu składają się walki podczas II wojny światowej z Waffen SS, tworzenie przez bandy rabunkowe AL Milicji Obywatelskiej, zapis terroru sowietów i ich polskojęzycznych kolaborantów, likwidacjach komunistycznych oprawców, akcje antykomunistycznego podziemia (w tym dwie najsłynniejsze akcje uwolnienia polskich patriotów z więzień UB).

Jan Bodakowski

Jan Bodakowski

113 litanii

Nakładem wydawnictwa księży jezuitów WAM ukazał się modlitewnik „113 Litanii”. Wyboru i opracowania modlitw dokonał jezuita ksiądz Jerzy Lech Kontkowski. Nihil Obstat przyznał prowincjał jezuitów.

Kieszonkowe wydanie, w czarnej skóropodobnej twardej oprawie zawiera litanie do: Trójcy Świętej (Boga Ojca, Chrystusa i Ducha Świętego) sławiące przymioty Boga i będące zapisem historii zbawienia, Matki Bożej sławiące jej przymioty i kontemplujące jej życie, Aniołów. Modlitwenik zawiera litanie do świętych: patronów narodu polskiego, Brata Alberta, Alfonsa Marii Liguoriego, Alojzego Gonzagi, Anny, Andrzeja Boboli,Antoniego z Padwy, Augustyna, Barbary, Benedykta, Brygidy, Dominika, Faustyny, Franciszka z Asyżu, Franciszka Ksawerego, Franciszka Salezego, Gertrudy, Ignacego Loyoli, Jacka, królowej Jadwigi, Jan Chrzciciela, Jana Nepomucena, Jerzego, Joachima, Joanny Franciszki de Chantal, Józefa, Judy Tadeusza, Kajetana, Katarzyny Aleksandryjskiej, Kazimierza, Marii Magdaleny, Michała Archanioła, Mikołaja, Pawła, Ojca Pio, Piotra i Pawła, Rocha, Scholastyki, Stanisława Biskupa, Stanisława Kostki, Teresy od dzieciątka Jezus, Walentego, Wincentego a Paulo, Wincentego Ferreriusza, Oraz do błogosławionych: Jana Pawła II, księdza Jerzego Popiełuszki, Jana Beyzyma, Karoliny.

W modlitewniku znajdują się też litanie na: Adwent, Wielki Post, Kwartalne Dni Modlitwy, ostatni dzień roku. Litanie: nawróconego, o żalu pochodzącym z miłości, o dziękczynieniu, o dobrą intencje, podczas burzy i grzmotów, w czasie utrapienia, o formacje promotorów społecznego przekazu, o zbawienie od głupoty, o pokorę, za chorych, przy konających, za zmarłych, o pragnienie nieba.

Teksty modlitw poprzedza słowo wprowadzenia. Historie litanii i ich obecność w liturgiach chrześcijańskich w swoim wstępie przybliża czytelnikom ksiądz Jerzy Lech Kontkowski.

Litania jest modlitwą błagalną (suplikacją). Zawiera wezwania pochwalne i błagalne które wypowiada kapłan, na które odpowiadają wierni wezwaniem o wstawiennictwo lub opiekę.

Stolica Apostolska zezwoliła na publiczne odmawianie podczas nabożeństw litanii do: Najświętszego Imienia Jezusa, Najświętszego Serca Pana Jezusa, Najdroższej Krwi Chrystusa Pana, Najświętszej Marii Panny, Wszystkich Świętych i Świętego Józefa. Konferencja Episkopatu Polski zezwoliła by w ramach sakramentu chorych odmawiać litanie przy konających, a podczas pogrzebu Litanie za zmarłych.

Większość litanii w modlitewniku są to litanie z końca XIX wieku, 26 jest całkiem nowymi litaniami.

Jan Bodakowski

Jan Bodakowski

Katolicka teologia wojny

Ryszard Mozgol w swojej książce „Teologia wojny” (wydanej przez wydawnictwo ARTE) przybliżył czytelnikom katolickie nauczanie o wojnie.

Stary Testament przedstawia wojnę jako konsekwencje grzechu pierworodnego. Zjawisko na stałe wpisane w naturę ludzką. Odwieczną walkę dobra ze złem, rozpoczętą buntem aniołów, a zakończoną ostatnią bitwą na końcu świata.

W Nowym Testamencie Jezus nie krytykował instytucji wojska, w swoim nauczaniu wykorzystywał militarną symbolikę. Podobnie czynili i autorzy listów.

W pierwszych wiekach że wielu chrześcijan było żołnierzami legionów. Uważali oni że cnota wierności wyraża się w służbie żołnierskiej. Zwycięstwo nad wrogami przypisywali bożej interwencji. Pacyfizm traktowali jak patologie. Pisarze wczesnochrześcijańscy traktowali z szacunkiem powołanie żołnierskie. Z krytyką spotykało się rozprzężenie moralne w wojsku. Nurty pacyfistyczne pochodziły z środowisk heretyckich.

Z woli Boga cesarz Konstantyn zalegalizował chrześcijaństwo. Bóg, w przededniu decydującej o losach cesarstwa bitwy, nakazał śpiącemu cesarzowi umieszczenie krzyża na tarczach i chorągwiach armii. Ufność Bogu zapewniła zwycięstwo cesarzowi. Od tego czasu wprowadzono w kościele zakaz komunii dla dezerterów, modlitwy przed bitwą i chrześcijańską treść przysięgi wojskowej.

Święty Augustyn sformułował zasadę wojny sprawiedliwej. Wojnę sprawiedliwą charakteryzowało to że: jej celem było osiągniecie pokoju, ukaranie grzeszników, obrona lub odzyskanie utraconego terytorium, rozszerzenie terenu ewangelizacji. Niesprawiedliwymi wojnami były: wojny wszczynane bez powodu, wojny wynikające z imperializmu i wojny domowe o władze. Święty Augustyn powtórzył starotestamentową prawdę że wojna jest naturalnym stanem wynikłym z grzechu pierworodnego. Święty wzywał by być przygotowanym do wojny, gdyż wróg czyha.

Nauczanie o wojnie sprawiedliwej rozwinął święty Tomasz z Akwinu. Święty uznawał ze wojna jest naturalnym zjawiskiem od którego nie da się uciec. Do cech wojny sprawiedliwej zaliczał: monopol władzy państwowej na prowadzenie wojny, obowiązek jej wypowiedzenia, to że strona atakująca musiała doznać krzywdy od strony atakowanej {krzywda musiała być tylko po jednej stronie). Zdaniem świętego wojna sprawiedliwa: musiała być prowadzona w obronie ojczyzny lub w celu wyzwolenia okupowanego terytorium, musiała mieć na celu pokój, nie mogła rodzić poważnego zła, atakujący musiał ograniczyć zakres stosowanej przemocy. Święty zakazywał księżom udziału w walkach.

W średniowieczu katolicy uznawali wojnę za możliwość samodoskonalenia (np. święta Joanna d'Arc, krzyżowcy). Współcześnie na sprzeczność pacyfizmu z chrześcijaństwem zwracali uwagę: ojciec Józef Bocheński i Mikołaj Bierdiajew. Pacyfizm w kościele katolickim zaczeli szerzyć moderniści, Jan XXIII i Paweł VI.

W swojej pracy Mozgol poruszył też tematykę: wojny w ujęciu greckich filozofów, filozofów średniowiecznych, XIX i XX wiecznych ideologów konserwatyzmu. Zagadnienia współczesnej polityki międzynarodowej, działań militarnych USA, terroryzmu, roli mediów i polityki we współczesnych konfliktach zbrojnych.

Jan Bodakowski  

Jan Bodakowski
Historia papieży

Nakładem jezuickiego wydawnictwa WAM ukazała się niezwykle interesująca i bardzo przystępnie napisana „Historia Papieży” autorstwa jezuity księdza Johna W. O`Malleya SJ. Autor na 440 kartach swojego dzieła ukazuje losy następców świętego Piotra, rozwój doktryny katolickiej i wzajemne powiązania papiestwa z losami Europy. Czytelnik książki księdza Johna W. O`Malleya SJ ma okazje poznać historie najstarszej instytucji świata zachodniego, losy około 265 papieży (świętych, grzeszników, przedstawicieli arystokracji, chłopstwa, reprezentantów różnych narodów). Autor w swej książce doskonale ukazuje losy kościoła. Zwraca uwagę na to jak losy te powiązane były z losami Europy. Jak wzajemnie na siebie oddziaływały.

Autor doskonale ukazuje drogę rozwoju kościoła, kształtowanie się jego nauki i struktury w odpowiedzi na wyzwania rzeczywistości. Ukazuje nam katolikom, nasze korzenie, skąd przyszliśmy i jaką drogą podążaliśmy.

Pierwszą postacią opisaną w „Historii Papieży” jest święty Piotr Apostoł. Czytelnicy poznają jego życie, źródła historyczne opisujące jego śmierć, odkrycia archeologiczne potwierdzające prawdziwość informacji o postaci apostoła, proces kształtowania się struktury kościoła, spory doktrynalne między chrześcijanami.

Pomimo sporów prymat biskupa Rzymu był obecny w kościele od samego początku. Z czasem określano, spierano się, na czym ten prymat polega. Wśród innych norm na uwagę zasługuje kwestia (dziś podważanego) celibatu. Celibat biskupów wprowadzono w II wieku, a duchownych w 305 roku.

Rewolucja dla chrześcijaństwa był Edykt Mediolański wydany w 313 roku przez cesarza Konstantyna. Edykt dawał chrześcijanom prawo do publicznego praktykowania religii. Wydanie tego aktu poprzedził kryzys cesarstwa, powszechna demoralizacja i prześladowania chrześcijan (wyznawców Jezusa mordowano z przerażającym okrucieństwem, okradano i pozbawiano praw). Chrześcijanie prócz wolności wyznania, otrzymali możliwość zostania urzędnikami, dotacje na budowę świątyń. Księży zwolniono z podatków. Niedziela stała się dniem wolnym od pracy. Cesarz finansował też (zgodnie z nauczaniem chrześcijańskim) pomoc dla ubogich. Istotna była też rola cesarza jako strażnika wiary (dominował on zdecydowanie nad papieżem). Zwołał on pierwszy sobór powszechny by zwalczyć herezje. Na soborach i synodach kształtowała się struktura kościoła i doktryna. Trwały nieustanne konflikty między chrześcijanami co do obsady stolic biskupich. Dominacje cesarza nad kościołem przełamał dopiero biskup Mediolanu Ambroży który w 374 roku swoim autorytetem wymusił na cesarzu zmianę jego woli. Cesarz Teodozjusz w swej gorliwości uznał w 380 roku chrześcijaństwo za religie państwową. W 381 roku papież odrzucił prymat biskupa Konstantynopolu. Następowało dalsze kształtowanie się struktury i nauczania kościoła. Niewątpliwie rola papieży nie była tak istotna jak dzisiaj. Rzym stawał się prowincjonalną dziurą. Cesarstwo bizantyjskie traciło wpływy w Europie (było odmienne językowo i doktrynalnie). Narastała wzajemna niechęć wschodu i zachodu. Świat zachodni trawiły herezje. W IX wieku utrwaliło się państwo kościelne, targane walkami o władze. Od IX do X nastąpiła agresja muzułmanów na Europę. Nastąpił rozpad polityczny Europy i rozwój monarchii narodowych. W 1059 wybór papieża powierzono kolegium kardynalskiemu. Jednocześnie w XII wieku nastąpił rozwój kultury europejskiej, nauki i uniwersytetów, handlu i mobilności europejczyków. W Rzymie powstała nowoczesna administracja Kuria, doktryna kształtowała się na soborach. Rozwijały się zakony. Świeccy władcy walczyli między sobą o dominacje nad kościołem. W XIV wieku nastąpiło podporządkowanie kościoła Francji – niewola awiniońska. Po niej wielka schizma zachodnia. Ci sami kardynałowie wybrali dwóch papieży. Dwie linie papieży rządziły przez 40 lat, jedni święci popierali jedną linie, drudzy drugą. Schizma zakończyła się w 1417. W kościele spierano się o prymat papieża lub soboru.

W XV wieku w Rzymie nastąpiła eksplozja sztuki. Największym mecenasem był papież. Niestety ówcześni papieże byli ludźmi bardzo zdemoralizowanymi, uwikłanymi w nepotyzm i politykę (co nie przeszkadzało im wydawać bardzo rozsądnych praw). Kryzys moralny papiestwa wykorzystali heretycy (Luter). By walczyć z patologiami (demoralizacją kleru i herezjami) powstała inkwizycja (nie była to kontynuacja inkwizycji średniowiecznej czy hiszpańskiej). Rozpoczęła się kontrreformacja. Prym w niej wiodły nowe zakony (takie jak jezuici).

Całkowicie odmienny od poprzedników był w drugiej połowie XVI wieku pontyfikat Piusa V. Nowy papież pochodził z rodziny chłopskiej, zaprowadził dyscyplinę w klerze, ograniczył wydatki, zreformował liturgie, wygnał żydów z państwa kościelnego, zwalczał prostytucje i herezje, rozwiną inkwizycje i indeks ksiąg zakazanych. Podczas kolejnych pontyfikatów następował rozwój Rzymu, kształtowała się doktryna i struktura kościoła. Jezuici (uznający że w ludziach jest dobro, oraz że warto ewangelizować wykorzystując pop kulturę) zwalczali jansenizm (uznający że ludzie mają złą naturę i potrzebują rygoryzmu). W 1733 nastąpiła kasacja zakonu Jezuitów. Jezuici przeszkadzali monarchom, a ich kasacja zniszczyła rozbudowany jezuicki system edukacyjny i ukazała słabość papiestwa. Papieże krytykowali idee oświeceniowe. Cesarz Austrii chciał podporządkować sobie kościół.

W 1789 rewolucja francuska rozpoczęła prześladowanie kościoła. W 1796 roku pachołek rewolucji Napoleon najechał państwo kościelne, rozpoczął okupacje i osadził papieża w więzieniu (gdzie biskup Rzymu zmarł). Także podczas kolejnego pontyfikatu Napoleon nie ustawał w prześladowaniu kościoła, pomimo że papież zawarł z Francją konkordat. Kolejny papież został uwieziony. W XIX wieku papiestwo musiało się zmierzyć z tendencjami rewolucyjnymi we Włoszech i na całym świecie. Jedni papieże oręż do walki z rewolucją widzieli w konserwatyzmie, inni w śmiałym podejmowaniu wyzwań współczesnego świata. Jednym z tych którzy chcieli wykorzystać nowoczesność dla katolicyzmu był Pius IX który zliberalizował ustrój państwa kościelnego, przeprowadził modernizacje techniczną. Wszystko to by skutecznie zwalczać antyklerykalizm promowany przez republikanów, promować maryjną dewocje. Wiek XIX stał się też wiekiem rozwoju nauczania papieskiego zawartego w encyklikach (Pius IX napisał ich 38, Leon XIII 75). W 1864 w swej encyklice Quanta Cura i dołączonym Sylabusie Pius IX śmiało potępił wszelakie lewicowe idee. Encyklika została zakazana na terenie Francji przez władze. W 1868 włoscy republikanie zajęli Rzym. W Niemczech Bismarck rozpoczął w ramach Kulturkampf prześladowanie katolików. Dogmat o nieomylności papieża doprowadził do schizmy starokatolików. Wiek XIX był czasem prześladowania kościoła, wzrostu liczby wiernych, odrodzenia zakonów, misji w Azji i Afryce, rozwoju ruchu pielgrzymkowego i szkolnictwa katolickiego, upowszechnienia katechezy – katolicy stali się świadomi swej wiary, rozwoju prasy katolickiej i prac naukowych wśród katolików.

Następcą Piusa IX był Leon XIII. Dzięki długowieczności papieża jego pontyfikat trwał 25 lat (od 1878 do 1903 roku). Za pontyfikatu Leona XIII rozwinęła się struktura kościoła na całym świecie. W swych licznych encyklikach papież podejmował wyzwania stawiane prze świat współczesny. W Rerum Novarum papież potwierdził wcześniejsze potępienia socjalizmu i komunizmu, wskazał że kościół ma obowiązek troszczyć się o zbawienie i ziemski dobrobyt, własność prywatną zaliczył do praw człowieka, uznał prawo do sprawiedliwej zapłaty, godnych warunków pracy, zrzeszania się w związkach zawodowych. Kościół stał się obrońcą robotników. Likwidacja państwa kościelnego wyzwoliła papieża od zależności politycznej wobec innych władców, od trosk władzy świeckiej, co pozwoliło papieżowi stać się globalnym autorytetem katolików.

Kolejny papież Pius X pochodził z ubogiej wielodzietnej rodziny. Przez 9 lat był wikarym w wiejskiej parafii. Zmienił liturgie mszy by zaktywizować wiernych i upowszechnić eucharystie, Jak Leon XIII rozwijał badania naukowe nad Biblią, zwalczał herezje modernizmu. Zmarł w 1914 roku.

Dość zapomniany jest pontyfikat Benedykta XV trwający od 1914 do 1922 roku. Papież w czasie I wojny światowej pozostał neutralny, potępił wojnę, pomagał ofiarom. Po wojnie unormował stosunki dyplomatyczne z Francją i Włochami, ukończył prace nad kodeksem prawa kanonicznego, wprowadził monopol papieża na nominowanie biskupów, promował na stolice biskupie w koloniach rodzimych tubylczych kapłanów.

Następcą Benedykta XV był Pius XI. Papież był osobą niezwykle dobrze wykształconą. Rozwijał naukę i kulturę w Watykanie. W 1931 stworzył rozgłośnie Radia Watykańskiego. Od 1918 był nuncjuszem apostolskim w Polsce i świadkiem sowieckiej agresji na Polskę w 1920 roku. Jego antykomunizm nie przeszkadzał mu w potępieniu zachowawczej Action Francaise. Dbał o rozwój kleru nie europejskiego, zachęcał świeckich katolików do aktywności politycznej. W 1929 roku na mocy Traktatów Laterańskich zwartych z Mussolinim utworzył niepodległe państwo Watykan. W 1931 skrytykował faszyzm w encyklice Non Abbiamo Bisogno. W 1933 roku zawarł konkordat z narodowo socjalistycznymi Niemcami (od 1933 do 1937 wysłał 34 noty protestacyjne do władz niemieckich w sprawie łamania konkordatu). W 1937 w encyklice Mit brennender Sorge potępił nazizm. Encyklikę nakazał publicznie odczytać z ambon i opublikować we wszystkich czasopismach katolickich. Papież podczas wizyty Hitlera w Rzymie nie wpuścił go do muzeum watykańskiego i odmówił udzielenia audiencji przywódcy Niemiec. Pius XI zmarł w 1930 roku.

Pius XII pełnił swój urząd od 1939 roku do śmierci w 1958 roku. Korzystał z każdej sposobności publicznego nauczania. Wydał 40 encyklik. Miał bardzo dobre relacje z USA (chociaż stosunki dyplomatyczne Stany Zjednoczone nawiązały z Watykanem dopiero w 1984 roku za prezydentury Ronalda Reagana). Pius XII pomagał żydom podczas II wojny światowej. Popierał reformę liturgii by aktywizować udział wiernych w nabożeństwach. Zmienił liturgie Triduum Paschalne. Zwalczał modernizm. Rozwijał kościół pozaeuropejski. Pierwszego lipca 1949 dekretem Świętego Oficjum  ekskomunikował członków wszelkich organizacji komunistycznych.

Następcą Piusa XII został Jan XXIII. Papież pochodził z wielodzietnej i biednej rodziny chłopskiej. Był bardzo otwarty i wesoły. W czasie II wojny światowej pomagał żydom. Był watykańskim dyplomatą w krajach prawosławnych i islamskich. Został autorem niezwykle poczytnych pamiętników. Jako biskup Rzymu utrzymywał bliskie kontakty z wiernymi diecezji, komunistami i sowietami. W 1959 roku otworzył obrady Drugiego Soboru Watykańskiego. W soborze wzięli udział schizmatycy i heretycy. Komunistyczne dyktatury z Chin, Korei Północnej i Wietnamu uniemożliwiły udział biskupów w soborze. Komunistyczne rządy z innych krajów utrudniły biskupom udział w soborze. Według Jana XXIII sobór był pastoralny a nie dogmatyczny. Papież wbrew woli wielu biskupów, nie szanując soboru, narzucił wiele modernistycznych uchwał.

W trakcie soboru, po śmierci Jana XXIII, papieżem został w 1963 roku Paweł VI. Papież pielgrzymował do Ziemi Świętej i siedziby ONZ. W 1965 roku zakończył sobór. Angażował się w ekumenizm, modernizm i pacyfizm. Moderniści docenili wprowadzenie przez niego nowej mszy. Paweł VI zawiódł lewicę przeciwstawiając się antykoncepcji. W 1970 w obronie tradycji katolickiej niszczonej w kościele posoborowym wystąpił arcybiskup Lefebvre. Arcybiskup za swoją ortodoksyjną postawę został suspendowany a divinis z zakazem publicznej posługi.

Po śmierci Pawła VI, w 1978 roku, papieżem został Jan Paweł. Po dwu miesiącach pontyfikatu został znaleziony martwy.

Następcą Jana Pawła, w 1978 roku, został Jan Paweł II. Swój pontyfikat, drugi najdłuższy w historii, rozpoczął w wieku 58 lat. Jan Paweł II, 104 razy pielgrzymował poza Włochy, setki razy we Włoszech. Wyświecił 231 nowych biskupów. Wyniósł na ołtarze 482 nowych świętych i 338 błogosławionych. Doprowadził do dekompozycji komunizmu. Zwalczał teologie wyzwolenia. Z centralizował władze w kościele. Potępiał aborcje, antykoncepcje, akty homoseksualne i kapłaństwo kobiet.

Następcą Jan Pawła II, został Benedykt XVI. Papież uwolnił msze trydencką i zniósł ekskomunikę biskupów z bractwa Piusa X.

Niezwykle ciekawym aspektem książki księdza Johna W. O`Malleya jest nie tyle nieobecność Polski, ale to że wydarzenia w historii papiestwa nakładały się na historie Polski. Czasami w debacie o stosunku papieży do Polski pojawiają się narzekania na ich bezczynność czy wrogość wobec polskich aspiracji. Dopiero znajomość losów papiestwa uświadamia jak są one nieuprawnione. Ukazują że nasze polskie złudzenia zostają obalone przez fakty z historii papiestwa.  To że przez wieki papieże musieli walczyć o przetrwanie kościoła i nie mieli jak być ambasadorami polskiej sprawy.

Lektura „Historii Papieży” skłania też do mniej entuzjastycznego odbioru niektórych pisarzy kreowanych na autorytety. Czytając o nienawiści Napoleona do kościoła trudno nie przypomnieć sobie ze jest on kreowany na bohatera przez Waldemara Łysiaka.

Jan Bodakowski

Jan Bodakowski
Akcja obrony Adama Słomki więźnia politycznego III RP

Od czwartku 19 stycznia 2012 w areszcie na Rakowieckiej więziony jest Adam Słomka (kombatant walki o demokracje i prawa człowieka, ofiara represji komunistycznych, syn zamordowanej przez SB działaczki opozycji ). Jedyną winą Adama Słomki było to że głośno wyrażał swoje oburzenie na sali sądowej z powodu bezkarności komunistycznych zbrodniarzy. Uwięzieniem Słomki, ignorowaniem tego niemoralnego aktu, polscy politycy podążyli drogą wyznaczoną przez Łukaszenkę na Białorusi.

W obronie Adama Słomki grono kombatantów walki z komunistyczną okupacją powołało KOS  Komitet Obrony Sprawiedliwości. W skład komitetu weszli: Kornel Morawiecki (założyciel Solidarności Walczącej, ogólnopolskiej konspiracyjnej organizacji opozycyjnej działającej od stanu wojennego), Kazimierz Świtoń (założyciel pierwszych Wolnych Związków Zawodowych które utorowały drogę powstaniu Solidarności), Gabriel Janowski (działacz opozycyjnej wobec PRL Solidarności Rolników Indywidualnych), oraz wielu innych zasłużonych dla polski opozycjonistów (wywodzących się z Solidarności, KPN, NSZ, FMW, Solidarności Walczącej).

KOS w obronie uwięzionego opozycjonisty organizuje codzienną pikietę pod aresztem na Rakowieckiej od godziny 10.00 do 11.00 (organizatorzy zachęcają do tworzenia własnych transparentów). Opozycjoniści apelują o tworzenia grafik, kolportowania ich oraz informacji w internecie i realu, włączenie się w akcje pisania listów i maili.

Adam Słomka
Zakład Karny
ul. Rakowiecka 37
02-521 Warszawa
as_warszawa_mokotow@sw.gov.pl

Minister Sprawiedliwości pan Jarosław Gowin
Ministerstwo Sprawiedliwości
Al. Ujazdowskie 11
00-950 Warszawa
gpm@ms.gov.pl

  Kontakt z komitetem można nawiązać dzwoniąc lub mailując do Janusza Sanockiego ( 602-397-455, jan_es@interia.pl).

Jan Bodakowski

zdjęcia z stron
kworum.com

transfokacje.salon24.pl

Jan Bodakowski
Fotorelacja - demonstracja w obronie Węgier - Warszawa 17.01.2012

Pod siedzibą UE w Warszawie odbyła się manifestacja w obronie Węgier. Manifestacje zorganizowali posłowie PIS: Stanisław Pięta, Artur Górski, Arkadiusz Czartoryski i Maks Kraczkowski. Manifestanci przeciwstawiali się lewicowej agresywnej ingerencji UE w życie społeczno-polityczne Węgier.

Organizatorzy pomimo dobrej frekwencji (jak na południe w środku tygodnia) nie wykorzystali szansy do prezentacji swoich poglądów. Manifestanci zamiast ustawić się tak by wyeksponować swoją obecność, zbili się w gesty tłumek. Transparenty poodwracane były do wewnątrz zgromadzenia. Takie ustawienie uniemożliwiło fotoreporterom zrobienie zdjęć ładnie eksponujących liczebność zgromadzenia, ukazujących poszczególnych mówców. Organizatorzy nie rozdawali też żadnych materiałów przybliżających cel protestu (dziennikarzy pozostawiono więc swoim domysłom). Takie nie dbanie o własny wizerunek w mediach jest dość częste na patriotycznych manifestacjach.









Jan Bodakowski

Jan Bodakowski
Mesjanizm a kwestia żydowska - księdza Trzeciaka

Wydawnictwo Antyk opublikowało reprint jednej z najlepszych prac księdza Stanisława Trzeciaka „Mesjanizm a kwestia żydowska”. Jest to kolejne wydanie tej ciekawej i kontrowersyjnej pracy powstałej w 1933 roku, różniące się od poprzednich większym drukiem (książka ma 378 stron formatu B5). „Mesjanizm a kwestia żydowska” jest pozycją oparta na ogromnym zbiorze materiałów źródłowych, ze szczególnym uwzględnieniem tekstów żydowskich.

Ksiądz Stanisław Trzeciak jest autorem wielu prac naukowych poświęconych historii, religii, kulturze, pozycji i szkodliwości żydów. Ten znienawidzony przez przez żydów i filosemitów autor urodził się w Rudnie Wielkiej (niedaleko Rzeszowa), w 1873 roku, w rodzinie chłopskiej. Był absolwentem gimnazjum w Rzeszowie. Księdzem został w 1989, po studiach w seminarium duchowne w Przemyślu. Studiował teologie: w szwajcarskim Fryburgu, w Wiedniu, Rzymie, Krakowie (gdzie obronił doktorat) i w Jerozolimie. Od 1903 do 1905 roku w Egipcie i Palestynie prowadził badania naukowe nad przyrodą Palestyny i śródziemnomorskimi chorobami zakaźnymi. Od 1906 do 1907 roku był sekretarzem konsystorza biskupiego w Przemyślu. Od 1907 do 1918 roku był profesorem, wykładowcą Starego Testamentu, w petersburskiej Akademii Duchownej. W czasie I wojny światowej był jednym z założycieli Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny (towarzystwo to niosło pomoc Polakom wywiezionym przez władze carskie w głąb Rosji podczas I wojny światowej). W 1918 roku walczył przeciw Ukraińcom i żydom o przyłączenie do Polski Lwowa. W czasie wojny Polsko-bolszewickiej 1920 roku był kapelanem Małopolskiej Armii Ochotniczej. W 1921 roku rozpoczął pomoc polskim dzieciom powracającym z sowieckiej Rosji. Od 1923 do 1928 roku był proboszczem w Dębowcu. W 1928 roku został rektorem kościoła świętego Jacka w Warszawie. W 1938 roku został  proboszczem parafii świętego Antoniego. Był jednym z założycieli Instytutu Wschodniego w Warszawie, i wykładowcą w Instytucie Szkoły Wschodoznawczej. W II RP był publicystą: „Małego Dziennika”, „Przeglądu katolickiego”, „Pro Christo”, „Prosto z Mostu”, „Gazety Warszawskiej” i „Myśli Narodowej”. Współpracował z Towarzystwem Rozwoju Życia Narodowego w Polsce „Rozwój”. W 1937 roku doprowadził do ustawowego zakazu uboju rytualnego. Podczas II wojny światowej niósł pomoc ludności żydowskiej. Był współorganizatorem akcji ukrywania dzieci żydowskich w klasztorach katolickich. Wspierał konspiracje. Za pomoc powstańcom warszawskim został zamordowany przez Niemców 8 sierpnia 1944 roku na progu kościoła przy ulicy Senatorskiej.

Ksiądz Trzeciak swoją książkę rozpoczął rozważaniami teologicznymi na temat żydów. Żydzi odrzucili Jezusa wbrew naukom proroków którzy jednoznacznie zapowiadali Jezusa jako mesjasza. „Biblia przedstawiała Mesjasza jako wyzwalającego swych wiernych z jarzma grzechu (…) przynoszącego wieczne zbawienie”. Żydzi uznali jednak że mesjasz ma przynieść wszechświatową dominacje żydów i wymordować wszystkich nie żydów. Taką też widzieli rolę Boga. Nawet w swoich modlitwach żydzi żądali od Boga by ten zniszczył nie żydów. Bóg wybrał żydów by przygotowali ludzi na przyjście Jezusa. Żydzi odrzucali jednak swoje wybraństwo zabijając Jezusa. Odrzucając Jezusa żydzi ściągnęli na siebie przekleństwo. To odrzucenie Jezusa stało się fundamentem tożsamości żydowskiej. Judaizm (religia odrzucenia Jezusa) stała się podstawą żydowskości. Jezus nie pasował do rządnych krwi żydowskich wyobrażeń o mesjaszu. Nauki Jezusa były odmienne od krwiożerczych nauk żydów. Odmienność przekonań religijnych żydów od chrześcijaństwa polegała też na tym że przekonania religijne żydów wykluczały ze zbawienia wszystkich prócz żydów, chrześcijaństwo oferowało możliwość zbawienia wszystkim.

Zdaniem księdza Trzeciaka swoje mesjanistyczne mrzonki żydzi realizują poprzez wszczynanie rewolucji na całym świecie i doprowadzanie do wewnętrznego rozkładu w państwach. Jedną z pierwszych rewolucji był protestantyzm. Luter szybko jednak odwrócił się od swoich protektorów i zaczął szerzyć antysemityzm. Luter nawoływał do: palenia żydowskich świątyń i szkół, odebrania żydom własności  i możliwości zarobku. Marcin Luter uważał żydów za pasożyty.

By zyskać wpływy i niszczyć chrześcijaństwo, zdaniem księdza Trzeciaka, żydzi od wieków inspirowali rewolucje. Sfinansowali rewolucje w Ameryce. Dzięki rewolucji francuskiej zyskali prawa polityczne. Inspirowali w 1825 w Rosji dekabrystów. Wiosnę ludów wykorzystali do zrobienia w Austrii karier politycznych.

Główne założenie współczesnego żydowskiego mesjanizmu polega na tym że nowym mesjaszem jest naród żydowski czy idea supremacji żydów. W rojeniach mesjanistów żydowskich rządy żydowskie miały przynieść powszechne szczęście. Ksiądz Trzeciak w swej książce stwierdził że celem socjalizmu, marksizmu i komunizmu jest dominacja żydowska. Rewolucja komunistyczna była kolejną rewolucją po protestantyzmie i rewolucji francuskiej mającą na celu oddanie żydom władzy nad światem. Komunistyczna negacja prywatnej własności wywodziła się z żydowskiego przeświadczenia że wszelka własność należy do Boga czyli do Izraela. Wyrazem żydowskiego negowania prywatnej własności była swoista rewolucja komunistyczna która miała miejsce w społeczności żydowskiej w roku jubileuszowym, kiedy to raz na siedem lat zacierano prawo własności [żydzi by zachować własność stosowali sprzeczne przesłaniem roku jubileuszowego różne typowe dla Talmudu wykręty]. Taki żydowski stosunek do własności był sprzeczny z zachodnim pojmowaniem własności. Na zachodzie prawo własności gwarantowało prawo rzymskie. Brak państwowych gwarancji nienaruszalności własności był więc przejawem zażydzenia państwa. Poparcie żydów dla komunizmu wynikało tez z tego że komunizm negował wyrosłe z chrześcijaństwa instytucje takie jak wolność gospodarcza i prawo własności. Idee lewicowe były płodem ducha żydowskiego, kwintesencją żydowskiej tożsamości. Walka z tożsamością żydowską była walka o zachowanie cywilizacji łacińskiej. W swoich modlitwach żydzi prosili Boga by oddał im w niewolę gojów. Ten religijny cel żydów realizuje komunizm.

Nie może więc dziwić, zdaniem księdza Trzeciaka, że rewolucje bolszewicką przeprowadzili i sfinansowali żydzi. Żydami byli tacy przywódcy komunistyczni jak Karol Marks, Róża Luksemburg, Lenin, Lew Trocki, Bela Kohn (który przeprowadził rewolucje komunistyczną na Węgrzech), Zinowiew i Kamieniew. Rewolucja nie mogła jednak zagrozić interesom żydowskim. „Na pięć miesięcy przed wybuchem rewolucji w Rosji w 1917, wywiad polityczny tzw Ochrana złożył w Departamencie Policji w Petersburgu raport o masowych likwidacjach finansowych i gospodarczych wśród żydostwa” i masowej emigracji majętnych żydów z Rosji. Sam przebieg rewolucji miał też korzystny dla żydów przebieg. Zrewoltowany proletariat atakował tylko majętnych gojów, a nie żydów. By zrewoltować proletariat rosyjski żydzi nie dopuścili do Petersburga pociągów z żywnością. Głodnych proletariuszy do rewolucji podburzali żydowscy prowokatorzy. Żołnierzy do rewolucji podubożały żydówki prostytutki. Rewolucję bolszewicką sfinansowali żydowscy bankierzy z zachodu (zapewne traktowali to też jako dobrą inwestycje – żydzi z zachodu zarabiali krocie na handlu z komunistyczną Moskwą). Po rewolucji żydzi przejmowali ziemię Rosjan wymordowanych przez bolszewików. Żydowskie wsparcie dla sowietów wiązało się też z tym że sowieci obiecywali stworzenie państwa żydowskiego (pierwszą przymiarką okazało się być stworzenie autonomicznego obszaru żydowskiego przy granicy z Mongolią).

W ZSRR judaizmu nie dotknęły takie prześladowania jak chrześcijan. Judaizm nie przeszkadzał w pełnieniu czołowych ról w ZSRR. Anty religijnymi agitatorami w sowietach byli głównie żydzi. Wykreowana sakralność komunizmu miała Rosjanom zastąpić wiarę. Bolszewicy profanowali świątynie. Niszczyli krzyże. Stawiali pomniki Judaszowi. Mienie kościele zostało całkowicie zrabowane przez komunistów. Zakazano katechizacji dzieci. Władze cenzurowały homilie.

Komunistyczna dyktatura zaowocowała milionami ofiar. Bolszewicy systematycznie eksterminowali chrześcijan. Torturowali i mordowali. Duchownych i świeckich. Bestialstwo komunistów przejawiało się między innymi w ugotowaniu żywcem biskupa i zmuszeniu księży do zjedzenia wywaru z jego zwłok. Odzieraniu żywcem ze skory. Komunistyczne rządy zaowocowały głodem prowadzącym do ludożerstwa, powszechną nędza, dobrobytem dla komunistycznych działaczy.

Komuniści wraz z niszczeniem własności i religii, rozpoczęli systematyczne niszczenie rodziny. Bolszewicy zrównali małżeństwa z przygodnymi związkami. Umożliwili swobodne rozwody, odrębność majątkową małżonków, Znieśli prawo dziedziczenia. Instrumentem komunistycznej propagandy stała się szkoła. Zdemoralizowani rewolucjoniści stali się nowymi wzorami osobowymi dla uczniów. Sowieci wyuczali dzieci i młodzież do nienawiści do Boga i rodziny. Wykorzeniali z uczniów miłość bliźniego i miłość do rodziców.

Udział żydów wśród ludności ZSRR wynosił 3%. W 1922 komisariat (sowieckie ministerstwo) spraw zagranicznych składał się w 77,3% z żydów, finansów w 77,7%, sprawiedliwości w 80%, edukacji w 95,2%, opieki społecznej w 79,2%, pracy w 100%, prasy 87%. Lokalne władze sowieckie składały się z 91% z żydów.

Eksportem rewolucji też zajmowali się żydzi. W 1919 roku na Węgrzech żydzi przeprowadzili rewolucję i narzucili komunistyczną tyranie (95% stanowisk w komunistycznych władzach było w rękach żydów). Owocem żydowskiego terroru była masowa eksterminacja i głód. Komuniści zdominowali każdą dziedzinę życia. Szerzyli rewolucje seksualną i antyklerykalizm.
 
W wydanym w 1933 roku „Mesjanizmie a kwestii żydowskiej” ksiądz Trzeciak głosił że odpowiedzią na żydowskie dążenia do rewolucji komunistycznej w Niemczech było pojawienie się narodowego socjalizmu. Nazizm stal się samoobroną narodu niemieckiego przed zażydzeniem aryjskiej tożsamości, przed ukrytym wrogiem wewnętrznym. Naziści nie dopuścili podporządkowania Niemiec bolszewikom i zapewnili Niemcom życie w wolności od nędzy. W ramach represji antyżydowskich odebrali prawa obywatelskie żydom. Niemcy usuwali żydów z zawodów zaufania publicznego które żydzi w Niemczech zmonopolizowali (w Berlinie 90% lekarzy było żydami, 74% adwokatów). Konflikt żydowsko-niemiecki doprowadzić miał albo do zniszczenia żydów albo do zniszczenia Niemiec.

Zdaniem księdza Trzeciaka hitleryzm był plagiatem Talmudu. W Talmudzie rasą panów byli żydzi. W Nazizmie Niemcy. Talmud i nazizm odbierał niższym rasom prawo własności, zakazywał kontaktów między rasowych (towarzyskich, intymnych). Odbierały prawo osobom niższym rasowo do pracy. Karał za intymne kontakty z przedstawicielem niższej rasy. Ustawy Norymberskie były kopią prawa rabinicznego. Naziści i talmudyści zakazywali ufać prozelitom, nakazywali dbać o czystość rasową. Rasizm Talmudu i nazizmu jest sprzeczny z chrześcijaństwem.

Według księdza Trzeciaka żydzi potępiający politykę nazistowską w Niemczech, w Palestynie sami wcielali ją w życie. Palestynę zalewali żydowscy imigranci. Żydzi w Palestynie byli instalowani pod ochroną bagnetów brytyjskich. W 1931 roku Palestynę zamieszkiwało 750.000 muzułmanów, 176.000 żydów i 91.000 chrześcijan. Ziemię w Palestynie wykupywała diaspora żydowska. Żydzi nie przyjmowali do pracy arabskich tubylców by skłonić ich do emigracji zarobkowej. Żydzi solidarnie kupowali tylko u żydów i zatrudniali tylko żydów (w Polsce żydzi krytykowali postulaty by Polacy byli solidarni wobec siebie – był to przejaw żydowskiej mentalności Kalego). „Zamierzają żydzi wyniszczyć zupełnie ludność arabską i zająć jej ziemie”.

Żydzi, według księdza Trzeciaka, odpowiadali też za terror w innych częściach świata. Dążyli do światowej żydokomunistycznej rewolucji. W Meksyku i Hiszpanii wraz z masonami eksterminowali katolików. We Francji doprowadzili do odebrania katolikom praw politycznych. W Wielkiej Brytanii zdominowali politykę, a w 1927 policja brytyjska uniemożliwiła im przeprowadzenie komunistycznej rewolucji.

W Hiszpanii „dyktatorskie rządy Primo de Rivery w siągu sześciu lat tak wzmocniły masonerie, że ta łącznie z Moskwą przyczyniła się do wybuchy rewolucji”. Niestety zachowanie niektórych hiszpańskich biskupów wzmocniła komunistów (było to wynikiem istnienia maranów którzy przez wieki udawali katolików i wysyłali swoje dzieci do seminariów). W 1931 po abdykacji króla rozpoczęły się prześladowania chrześcijan i niszczenie kościołów. Hiszpańskich komunistów wsparli komunistyczni żydowscy doradcy. Międzynarodowe żydostwo z radością przyjęło rewolucje komunistyczną i prześladowania katolików. Katolicy musieli zorganizować samoobronę.

W swej książce ksiądz Trzeciak stwierdził że żydzi mieli specyficzną psychikę. Równocześnie głosili sprzeczne ze sobą poglądy by zmaksymalizować odnoszone korzyści. Dodatkowo żydzi żyli w talmudycznej etyce, osobnej dla swoich, i osobnej dla obcych. Żydzi zachwalali swoją tożsamość i niszczyli cudzą. Byli żydowskimi nacjonalistami, i odmawiali gojom prawa do nacjonalizmu. Dziełem żydów były światopoglądy materialistyczne zwalczające ideały duchowe i religijne (dla tego też żydowska finansjera sfinansowała rewolucje komunistyczną). Pozorna asymilacja żydów w społeczeństwie ma na celu infiltracje gojów i zniszczenie ich wspólnot (w tym i kościoła katolickiego). Podstawą żydowskiej tożsamości była nienawiść do nie żydów, negowanie człowieczeństwa gojów.

Czytelnicy „Mesjanizmu a kwestii żydowskiej” z pracy księdza Trzeciaka dowiedzą się o wielowiekowej szkodliwości żydów w dziejach Polski. Zdaniem żydów Polska była dla nich ziemią obiecaną. Celem żydów było przejecie dominacji nad Polską. Osiągnięcie tego celu ułatwiało im to że Polacy to ludzie dobrzy i naiwni którzy doskonale dają się wykorzystywać.

W latach dwudziestych XX wieku, zdaniem księdza Trzeciaka żydzi kontynuowali swoją szkodliwa działalność. Żydzi chcieli na polskich Kresach stworzyć swoje państwo Judeopolonie. Cel ten zamierzali osiągnąć deportując Ukraińców i Białorusinów w okolice północnej Tajgi, i mordując polską i rosyjską inteligencje. II RP zalewała imigracja żydowska z ZSRR. Do początków lat trzydziestych z ZSRR do II RP przybyło 600.000 żydów (więcej żydów emigrowało do Polski niż do Izraela). Żydzi wykorzystywali głupotę i dobrotliwość Polaków.

W II RP żydzi krok po kroku przejmowali polską własność. W dziele monopolizacji własności i wypierania Polaków z runku w II RP żydzi wykorzystywali system bezprocentowych kas pożyczkowych tylko dla żydów, wzajemne wsparcie i solidarność gospodarczą. Żydowscy pracodawcy zwalniali polskich pracowników i ich etaty przekazywali żydom. Na Kresach żydzi całkowicie zmonopolizowali wytwórczość. Winę za żydowski monopol ponosili tylko sami Polacy którzy nie chcieli się organizować i byli niesolidarni względem siebie.

Według księdza Trzeciaka prócz życia gospodarczego destruktywna działalność żydów w II RP przejawiała się w niszczeniu przez żydów tożsamości Polaków. Żydzi wnikali jako sabotażyści w wspólnotę katolicką przyjmując chrzty bez nawrócenia. Swoim zachowaniem szydzili i drwili ze wszystkiego co polskie. Zdeprawowani i zdemoralizowani odrzucali zachodni system aksjologiczny. By zdławić opór Polaków wobec żydowskiej destrukcji używano argumentu tolerancji i wielowiekowej polskiej tradycji tolerancji. Piewcy owej tolerancji w rzeczywistości nie tolerowali innych i dążyli do dominacji. Sama zaś tolerancja stała się fundamentem żydowskiej dominacji.

Zdaniem księdza Trzeciaka żydzi w II RP odbierali Polakom miejsca na studiach i dostęp do dobrze płatnych prestiżowych zawodów (w Krakowie żydzi w populacji stanowili 12% a wśród adwokatów 80%). Edukacja i lepsza praca były dobrami niedostępnymi dla większości Polaków. W II RP realnie panował system apartheidu, w którym większość mieszkańców, tubylcy, byli dyskryminowani. W II RP Polaków system skazał na dziedziczenie ubóstwa. Faktu nieprzyzwoitej nadreprezentacji żydów w dostępie do zasobów nie krył w swoich wypowie przywódca żydowskich narodowych radykałów Źabotyński.

Zdaniem księdza Trzeciaka niebezpieczeństwo żydowskie przejawiało się też w aspekcie siłowym. W 1933 roku żydowskie pismo „Moment” informowało że tylko jedna z wielu paramilitarnych organizacji żydów, wojskowa organizacja syjonistów rewizjonistów „ Brith Trumpeldor” - Betarma w 26 krajach 1100 oddziałów liczących w sumie 65.000 (w Polsce 657 oddziałów liczących 40.000 bojowników). Dodatkowo sanacyjne władze szkoliły terrorystów żydowskich, między innymi w Zielonce pod Warszawą.

Ksiądz Trzeciak postulował w ramach niedopuszczenia do dominacji żydowskiej i likwidacji dyskryminacji Polaków by Polacy przyjęli nową filozofie przedsiębiorczości. Byli oszczędni, pracowici, uprzejmi. Kooperowali, inwestowali w Polsce, byli aktywni w dziedzinach przynoszących nawet mały zysk. 

Kolejnym polem konfliktu polsko-żydowskiego zdaniem księdza Trzeciaka były konflikty o tożsamość. Żydzi chcieli by judaizm był nadrzędny wobec prawa. Żydzi chcieli przywilejów dla siebie i ograniczania praw katolików. Równocześnie z domaganiem się tolerancji, żydzi profanowali wszelkie przejawy katoilicyzmu. By zniszczyć tożsamość zachodnią Polaków żydzi chcieli wprowadzenia publicznej edukacji finansowanej z podatków. Perfidia żydowska polegała na tym że żydzi wynaradawiając gojów sami zachowywali swoją żydowską tożsamość. Świadomie zmieniali swoją kulturę by być bardziej żydowskimi. Przejawem takich działań była rezygnacja z jidysz na rzecz hebrajskiego. W kwestiach etnicznych żydzi zabraniali gojom mono etnicznego i monokulturowego społeczeństwa, by równocześnie samemu zachowując zamknięty ekskluzywizm etniczny i kulturowy. W ramach niszczenia katolickiej tożsamości Polaków żydzi zwalczali niedzielę jako dzień wolny od pracy. Żydzi w II RP propagowali antyklerykalizm, demoralizacje, laicyzacje i filosemityzm. Wykorzystywali przy tym zażydzenie polskiej inteligencji.

Zdaniem księdza Trzeciaka w II RP awangardą i siłą propagandy komunizmu byli żydzi. W latach trzydziestych żydzi uprawiali kampanie oszczerstw wobec Polski (rozpoczęli ja już w czasie I wojny światowej). Światowe media żydowskie oskarżały Polaków o eksterminacje żydów. Nienawiść żydów do Polaków była tak wielka że jej owocem były mordy z pobudek etnicznych dokonywane przez żydów na Polakach. Żydzi kontynuowali w II RP tradycyjny antypolonizm (który w czasie zaborów objawiał się kolaboracją z zaborcami, a w 1920 żydowskim wsparciem dla sowieckiej agresji).

Żydowskie partie w II RP dążyły do komunistycznej rewolucji. Bund kolaborował z sowietami w 1920 roku, był partią komunistyczną, dążącą do rewolucji na drodze krwawego przewrotu. Kombund czyli Żydowski Związek Robotniczy w Polsce był częścią Kominternu podporządkowanego Moskwie. Farajnigte czyli Żydowska Socjalistyczna Partia Robotnicza w Polsce była partią antypolską i dążąca do żydowskiej autonomii terytorialnej w ramach ZSRR. W 1919 nawoływała do popierania agresji bolszewickiej. Niezależni Socjaliści byli żydowskimi rozłamowcami z PPS (powodem frondy było poparcie PPS dla obrony Polski przed sowiecką agresją). W 1926 żydzi poparli przewrót Piłsudskiego.

Księdzu Trzeciakowi rasizm był obcy. Przyczynę szkodliwości żydów widział w ich rasistowskiej tożsamości. Głosił że żydzi jeżeli wyzwolą się ze swojej rasistowskiej tożsamości wyrosłej z judaizmu będą pożyteczną częścią ludzkości.

http://ksiegarnia.antyk.org.pl/img/230/23016417_1.jpg

Jan Bodakowski
Anatomia nagonki na przykładzie Zyzaka

Nakładem wydawnictwa Zysk ukazała się 560 stronicowa książka Pawła Zyzaka „Gorszy niż faszysta”. Na kartach tej dobrze napisanej pozycji autor przedstawia histeryczną nagonkę na niego i jego książkę o Lechu Wałęsie. Zaletą publikacji jest nagromadzenie faktów, bardzo szczegółowy opis i zapis nagonki (ukazujący na przykładzie standardową procedurę niszczenia nie wygodnej osoby). Książka zawiera również obszerne fragmenty wypowiedzi dziennikarzy i polityków, pochodzące z programów w mediach elektronicznych i z publikacji prasowych (szokująca jest emocjonalność dyskursu). Reakcje prasy systemowej i anty systemowej, obszerne fragmenty tekstów publicystycznych.

Media środowiska „gazety wyborczej” i TVN poruszył w 2008 roku artykuł Zyzaka o Wałęsie który ukazał się w Arcanach w 2008 roku. Media prześcigały się w fałszywym przedstawianiu treści artykułu i autora. W marcu 2009 roku ukazała się książka Zyzaka o Wałęsie. Histeryczna, agresywna, pełna kłamstw, wulgarna, nagonka na Zyzaka osiągnęła swoje apogeum. Nagonka na Zyzaka była fragmentem walki środowiska „gazety wyborczej” i TVN z Instytutem Pamięci Narodowej (uosabiającym lustracje i rozliczenie komunizmu). Prócz mediów, Wałęsy, w nagonkę na Zyzaka zaangażowała się też rządząca Platforma Obywatelska.

Kolejne inicjatywy w nagonce na Zyzaka szokowały swoją antydemokratyczną naturą. Krytycy Zyzaka postulowali likwidacje autonomii szkół wyższych i ścisły nadzór polityczny nad uczelniami. Domagano się wyrzucenia z uczelni tych wykładowców którzy przyznali Zyzakowi tytuł magisterski. Rząd PO zwrócił się do Państwowej Komisji Akredytacyjnej o skontrolowanie Uniwersytety Jagiellońskiego. Minister szkolnictwa wyższego (która swoją karierę rozpoczynała w PZPR) nie kryła że kontrola ta ma zastraszyć szkoły wyższe, wykładowców i studentów. W nagonce uczestniczyli też biskupi Życiński i Gocłowski.

Media uczestniczące w nagonce przemilczał (niewygodne dla nich) śledztwa dziennikarzy prasy lokalnej którzy potwierdzili wszystkie ustalenia Zyzaka o Wałęsie, jego rodzinie zastraszającej okolice, uwiedzeniu przez Wałęsę biednej dziewczyny i porzuceniu jej gdy zaszła w ciąże, tragicznie zmarłym nieślubnym syny Wałęsy.

W drugiej części książki Zyzak opisuje ważne wydarzenia polityczne dziejące się podczas debaty o jego książce, wydarzenia związane z dalszymi losami sporów o przeszłość Wałęsy.

Jan Bodakowski

Jan Bodakowski

Przemoc i sex – nieznane historie świętych katolickich

Wydana przez wydawnictwo Esprit publikacja Thomasa J. Craughwella „Święci nie-święci. O nicponiach, rzezimieszkach, oszustach i wyznawcach szatana, którzy jednak zostali świętymi” to pełna optymizmu książka. Pozycja ukazująca że Bóg może z najgorszego rynsztoka powołać podłego drania do świętości.

Na kartach „„Świętych nie-świętych...” czytelnicy poznają dzieje świętych: ewangelisty Mateusza, Dyzmy, Kaliksta, Hipolita, Krzysztofa, Pelagii, Genezjusza, Mojżesza Egipskiego, Augustyna, Alipiusza, Patryka, Marii Egipcjanki, Kolumbana, Olgi, Włodzimierza, Olafa, Tomasza Becketta, Franciszka z Asyżu, Małgorzaty z Cortony, Ignacego Loyoli, Jana Bożego, Kamila de Lellis, Filipa Howarda, Piotra Claver. Autor opisał w swej pracy też życie błogosławionych: Idziego, Anieli z Foligno, Mateusza Talbot. Życiorysy nawróconych grzeszników uzupełnione są niezwykle ciekawymi opisami realiów historycznych w których żyli.

Święty Mateusz wyzyskiwał ludzi i kolaborował z okupantem jako poborca podatków (jak trafnie ujął to autor „pełnił usankcjonowane przez państwo złodziejstwo”). Powołany przez Jezusa w jednej chwili porzucił swój niecny żywot.

Dobry łotr ukrzyżowany z Jezusem, święty Dyzma, znany jest z apokryfów i tradycji (jest to bardzo częste źródło naszej wiedzy o świętych). Według apokryfów święty Dyzma niedopuścił do obrabowania małego Jezusa, a po swej śmierci na krzyżu poprzedził nadejście Jezusa do piekieł (skąd Jezus wywiódł sprawiedliwych czekające na zbawienie). Losy świętego Dyzmy warto pamiętać czytając i interpretując wspaniałą powieść polskiego narodowca Tadeusza Dołęgi Mostowicza „Kariera Nikodema Dyzmy”.

Postać świętego Kaliksta znana jest z wielu źródeł historycznych. Święty został zamordowany w 222 roku. Swoją drogę do świętości rozpoczął defraudując pieniądze z banku dla chrześcijan. Zdefraudowane pieniądze powierzył żydom, a ci go oszukali. Zdesperowany Kalikst wszczął burdę w synagodze i trafił karnie do kopalni. Cudownie wyzwolony, został duchownym, i papieżem. Jako papież swym miłosierdziem wkurzył brawarystę Hipolita który by „ratować” kościół został antypapieżem. Kalikst zakończył swój żywot śmiercią męczeńską.

Święty Hipolit był pierwszym antypapieżem (autor w swej książce dość dokładnie, opisując żywot świętego, opisał dzieje antypapieży w średniowieczu i współcześnie – niektórych z nich popierali święci np. Katarzyna ze Sienny i Wincent Ferry). Za swego życia w imię rygoryzmu religijnego zwalczał czterech papieży. Sam zginął śmiercią męczeńską.

Jeden z najbardziej znanych świętych, patron kierowców, święty Krzysztof, zginął jako męczennik w 250 roku (co dokładnie opisują źródła historyczne). Jego życie znamy z legend. Krzysztof był mężem o ogromnej sile. Szukając równie silnego przywódcy oddał się szatanowi. Gdy okazało się że szatan jest słabszy od Chrystusa został chrześcijaninem. Przez swe życie służył ludziom przenosząc ich rzez rwącą rzekę.

Żyjąca w V wieku święta Pelagia przed swoim nawróceniem była rozpustną aktorką wyniszczającą swoich adoratorów.

Męczennik święty Genezjusz był przed nawróceniem popularnym aktorem w Rzymie. Teatr rzymski podówczas był plugastwem do którego dąży nasza popkultura. Spektakle łączyły w sobie pornografie i makabryczne efekty specjalne polegające na autentycznym mordowaniu i torturowaniu dublera. Genezjusz był niezwykle popularnym komikiem. Podczas swoich przedstawień szkalował chrześcijan. Do chwili gdy napełnił go Duch Święty. Od epifanii Genezjusz stał się świadkiem chrześcijaństwa za co zamordowali go poganie.

Święty Mojżesz Etiopski żyjący od 330 do 405 roku był zbiegłym niewolnikiem który został przywódcą grupy przestępczej. Uciekając przed pościgiem trafił do pustelni gdzie się nawrócił. Jako mnich z ogromnym wysiłkiem poskramiał swoją agresje i popęd seksualny.

Jeden z najwybitniejszych teologów i filozofów chrześcijańskich święty Augustyn żył w latach 354-430. Swoje losy opisał w „Wyznaniach” będących doskonałą relacją z Rzymu przed jego upadkiem. Ojciec świętego był obywatelem Rzymu, matka Berberyjką. Rodzice kochali syna. Augustyn podczas studiów w Kartaginie mieszkał z konkubiną i miał z nią syna. Przyszły święty żył w czasach kiedy chrześcijaństwo nie było prześladowane i funkcjonowało jako jedna z wielu religii Rzymu. W młodości był wyznawcą manicheizmu. Nawrócił się pod wpływem kazań świętego Ambrożego i lektury Cycerona. Został kapłanem, biskupem i jednym z najważniejszych chrześcijańskich teologów.

Żyjący w latach 360-429 święty Alipjusz był fanatycznym miłośnikiem oglądania krwawych walk, jednej z popularnych rozrywek Rzymian. Nawróciły się dzięki kazaniom świętego Ambrożego.

Patron Irlandii święty Patryk żył w latach 390-461. Do Irlandii pierwszy raz przybył jako niewolnik (podobnie jak on, niewolnikami nawracającymi całe kraje był święty Frumentiusem, a w Gruzji święta Nina). Drugi raz jako misjonarz by ją nawrócić.

Święta Maria Egipcjanka żyjąca w latach 344-421 jako nastolatka uciekła z domu w Egipcie do Aleksandrii by w metropolii żyć w rozpuście. Seks traktowała jako styl życia, nie jako zawód (nie prostytuowała się). Szczególnie lubowała się w deprawowaniu nieletnich chłopców. Kiedyś wybrała się z pielgrzymami do Jerozolimy, w czasie drogi wszystkich uwiodła. Gdy dotarła do Jerozolimy chciała zwiedzić kościół Grobu Pańskiego. Niewidzialna siła nie pozwoliła jej wejść do środka. To traumatyczne zdarzenie było początkiem jej nawrócenia.

Święty Kolumban żyjący od 521 do 597 roku był Irlandczykiem. Jako mnich doprowadził do rokoszu przeciw królowi. Za karę zesłany na misje do Szkocji, gdzie nawrócił Szkotów.

Święta Olga żyła w latach 879-960. Była księżną Rusi i pochodziła z rodu Wikingów. Jako wdowa poleciła zamordować setki zalotników i ich sług, chcących przez małżeństwo odebrać jej władze. W trakcie podróży do Konstantynopola nawróciła się i rozpoczęła ewangelizacje Rusi.

Wnuk świętej Olgi święty Włodzimierz żył od 966 roku do 1015 roku. Jego ojciec Świętosław powrócił do pogaństwa. Włodzimierz był nieślubnym synem Świętosława. Gdy po ojcu władze przejął syn ślubny, Włodzimierz go obalił dzięki pomocy Wikingów. Jako nowy władca miał 7 żon i 800 konkubin. Czcił pogańskie bóstwa, składał ofiary z ludzi (głównie z chrześcijan). Wsparł militarnie cesarza Bizancjum i by ożenić się z córką cesarza ochrzcił się. Wbrew sceptykom jego nawrócenie było szczere. Oddalił harem, nawrócił elity i poddanych.

Żyjący od 995 do 1030 Święty Olaf był jednym z wikingów. Wikingowie byli wówczas władcami Skandynawii, Anglii, części Irlandii i Rusią Kijowską. Grabili Irlandię, Galię i Italię. Olaf w Normandii został chrześcijaninem. Po powrocie do Norwegii obalił króla, narzucił chrześcijaństwo i był okrutnym władcą. Nawracał siłą, opornych pogan zabijał.

Święty Tomasz Becket (1120-1170) urodził się w Londynie w rodzinie normandzkich kupców. Dzięki swemu wykształceniu, pracy w kurii arcybiskupiej a potem na dworze króla, prowadził światowe życie. Nominowany przez króla na arcybiskupa, przyjął święcenia i się nawrócił. Będąc duchownym wszedł w spór z królem broniąc niezależności kościoła od monarchii. Z zemsty stronnicy króla zamordowali świętego.

Żyjący w latach 1182-1226 święty Franciszek z Asyżu pochodził z klasy średniej chcącej obalić feudalizm i wprowadzić republikę. Swój żywot utracjusza zakończył walką w wojnie domowej miedzy arystokracją a republikanami. Po jednej z bitew trafił do więzienia, rok przesiedział w lochu. Więzienie go odmieniło. Zaczął wspierać biednych. By zyskać pieniądze okradł własnego ojca, pieniądze z skradzionych ojcu rzeczy oddał na kościół (sąd biskupi nakazał zwrot tych pieniędzy). Franciszek został żebrakiem i zaczął żyć w całkowitym ubóstwie. Poświecenie dla biednych zyskało mu licznych zwolenników. Bóg pobłogosławił go stygmatami.

Błogosławiony Idzi żył w latach 1185-1265. Wymuszono na nim by został duchownym. Jako duchowny parał się czarną magią i alchemią. Zaprzedał swoją dusze diabłu. Po nawróceniu Maryja zwróciła mu cyrograf.

Święta Małgorzata z Cortony żyła w latach 1246-1297. Urodziła się w rodzinie chłopskiej, po śmierci matki stała się ofiarą okrutnej macochy. Jako trzynastolatka została kochanką 16 letniego syna barona. Żyła z nim 9 lat w konkubinacie. Po tragicznej śmierci konkubenta przeżyła nawrócenie. Powróciła z dzieckiem do domu ojca. Bardzo spektakularne formy pokuty wywołały irytacje jej ojca. Ojciec wypędził ją z domu. Uzyskała wsparcie Franciszkanów. Została zakonnicą. Prowadziła ciężką walkę ze swoimi pokusami seksualnymi.

Błogosławiona Aniela z Foligno żyła w latach 1248-1309. Była przedstawicielką nowej klasy średniej z ambicjami. Żyła w czasach kiedy rewolucja społeczna wytworzyła nowy typ pobożności, egalitarny i emocjonalny, owocujący licznymi prywatnymi objawieniami wśród kobiet z ludu. Jej nawrócenie było stopniowe, niewątpliwą przeszkodą był jej wstrętny charakter.

Żyjący w latach 1491-1556 święty Ignacy Loyola w młodości chciał być rycerzem i zyskać sławę. Jego starszy brat zginą podczas wyprawy z Kolumbem. Ignacy ranny podczas rekonkwisty czytał pobożne lektury które stały się powodem jego nawrócenia.

Święty Jan Boży (żyjący w latach 1495-1550) po traumatycznych wydarzeniach z dzieciństwa był przez pewien czas żołnierzem (kiepskim). Po opuszczeniu armii prowadził sklep z książkami i pobożnymi obrazkami. Nawrócił się pod wpływem kazań Jana z Avil. Ostatecznie stworzył szpital (czyli dom pomocy dla ubogich). Podobnie święty Kamil de Lellis (1550-1614) który był kondotierem po nawróceniu prowadził a później stworzył szpital.

Panujący w XVI wiecznej Anglii król Henryk VIII odrzucił zwierzchnictwo papieża i ogłosił się głową kościoła. Kościół anglikański zachował msze, siedem sakramentów i celibat księży. Król katolików wiernych Rzymowi prześladował. Polecił zamordowanie między innymi świętego Tomasza More, świętego Jana Fishera i kartuzjańskich męczenników. Protestancka tyrania karała śmiercią za zdradę. Za zdradę uznawano: nazwanie monarchy heretykiem, dyskusje kto jest prawowitym sukcesorem korony, wwożenie do Anglii papieskich dokumentów, powrót katolickiego duchownego do Anglii, pomoc katolickiemu duchownemu. Karą śmierci za rzekomą zdradę była bardzo rozbudowana. Najpierw ofiarę wieszanie, po czym przerywanie wieszania. Niedoszłemu wisielcowi obcinano genitalia, wycinano serce. Zwłoki ćwiartowano i wystawianie ich na widok publiczny. Więzieniem karano katolików za: udział we mszy, przyjęcie sakramentów, próby wysyłania dzieci do katolickich szkół na kontynencie, chrzczenie dzieci. Księży katolickich więziono i torturowano by wydobyć zeznania o tym kto jest katolikiem. Katolików karano też finansowo za nie uczestniczenie w anglikańskich nabożeństwach, kary finansowe prowadziły do bankructwa. Zabór całego majątku groził za przemyt katolickich dewocjonaliów. Jedną z ofiar antykatolickich represji był żyjący w latach 1557-1595 święty Filip Howard. Święty Filip pochodził z starej arystokracji. W wieku 12 lat zawarł ślub, w wieku 15 rozpoczął studia na uniwersytecie. Żył niemoralnie i rozrzutnie. Impulsem jego nawrócenia była przegrana przez protestantów debata teologiczna z jezuitą świętym Edmundem Campion. Za próbę ucieczki z protestanckiej Anglii był więziony. Zmarł nieodzyskująca wolności.

Kościół zawsze stawał po stronie uciśnionych w tym i niewolników. Do XII wieku niewolnictwo zanikło w Europie. W XV wieku w wyniku odkryć geograficznych nastąpiła recydywa niewolnictwa. Papież Eugeniusz IV obłożył ekskomuniką posiadaczy niewolników. Papież Paweł III w encyklice Pastorale Officium uznał wszystkich dzikich za ludzi i zakazał niewolnictwa. Jednym z księży sprzeciwiających się niewolnictwu był święty Piotr Claver żyjący w latach 1580-1654. Był on jezuitą. Podczas misji na wyspach Karaibskich pomagał niewolnikom. Za co był prześladowany przez białych.

Błogosławiony Mateusz Talbot żył w latach 1856-1925 do chwili swego nawrócenia był alkoholikiem i złodziejem.

Praca Thomasa J. Craughwella jest ogromnie interesująca. Wzbogacająca wiedzę i ubogaca duchowo. Zawiera, prócz zazwyczaj nie znanych wiernym faktów o świętych i rzeczywistości ich czasów, uniwersalną prawdę że każdy kto odpowie pozytywnie Bogu ma możliwość nawrócenia i zbawienia. Opisuje losy kilku spośród ponad 40.000 świętych pańskich.

Jan Bodakowski

Jan Bodakowski

Polskojęzyczne feministki o aborcji, kościele i dyktaturze samców

Wydana przez wydawnictwo Czarna Owca, publikacja Kazimiery Szczuki i Katarzyny Bratkowskiej, „Duża książka o aborcji”, to doskonała lektura dla wszystkich osób z kompleksami. Na tle twórczości autorek, każdy może poczuć się mistrzem pióra i intelektu (dzięki autorkom nie jest to trudne). Dodatkowo książka autorek to niezwykle ciekawa podróż w kręte i mroczne procesy zachodzące między kolczykami polskojęzycznych feministek, niezapomnianą wyprawa do strefy mroku.

Wbrew szumnej nazwie nie jest to duża książka, bardziej broszura w twardej oprawie składająca się z fragmentów tekstów publicystycznych. Po głównych aktywistkach ekstremistycznych lewicowych ugrupowań, noszących tytuły naukowe, można było się spodziewać szerszej i oględnie mówiąc bardziej dopracowanej publikacji, a nie zlepku przypadkowych prostackich tekstów propagandowych (na których tle nawet forumowe bluzgi prawicowców są wysublimowane i merytoryczne). Przyczyną powstania publikacji jest dla autorek obcość młodych Polaków którzy w większości sprzeciwiają się aborcji. Aborcji która „stanowi bezcenną zdobycz cywilizacyjną” (aborcja jest dostępna w całym świecie cywilizowanym – Ameryce Północnej, Europie, Azji i Australii, nie obecna jest w Ameryce Południowej, Afryce, krajach arabskich i Polsce – autorki nie dodają kropki nad i nie stwierdzają że w krajach dzikusów). W kwestii aborcji tylko w jednym są autorki nie konsekwentne, zamiast domagać się aborcji do momentu urodzin, akceptują one zakaz aborcji po 3 miesiącu od poczęcia.

Celem autorek jest legalizacja aborcji w Polsce. Są żołnierkami na froncie dominacji kobiety nad macicą. Zdaniem autorek zakaz aborcji krzywdzi kobiety i nie zmniejsza liczby aborcji (zdaniem autorek „w krajach, gdzie aborcja jest legalna, ciąże przerywa się trzykrotnie rzadziej niż w w Polsce”). Dla autorek zarodek jest czyś w rodzaju tkanki rakowej czy pasożyta dążącego do wyniszczenia kobiety. Zdaniem Szczuki i Bratkowskiej płód pozostawia w kobiecie swoje komórki, nie można więc zmuszać kobiety by cierpiała z powodu obecności obcych komórek w jej ciele. „Aborcja nie jest więc morderstwem” tylko aktem samoobrony. Według autorek „morderstwo to pozbawienie życia człowieka już urodzonego, fizycznie obecnego na świecie” [z czego wynika że embrion to jednak człowiek choć nie urodzony, fizycznie na świecie nie obecny]. Autorki w swej pracy stwierdziły też że aborcja nie jest morderstwem też dlatego że prawo polskie nie każe za aborcje jak za morderstwo [ten sam tok myślenia autorek mogli by przyjąć naziści stwierdzając że holocaust nie był zbrodnią bo nazistowskie przepisy holocaustu za zbrodnie nie uważały].

Dla autorek „zarodek nie jest dzieckiem”, nie jest człowiekiem. Jest bytem potencjalnym. Zarodek można nazwać dzieckiem gdy ciąża jest chciana [ta ciekawą idee autorek – o tym czy ktoś jest człowiekiem ma decydować subiektywne odczucia innych – wykorzystywali naziści uznając że Polacy są niechciani w zjednoczonej przez Hitlera Europie więc nie są ludźmi]. Dodatkowo zarodek chciany można nazwać dzieckiem, ale jest to emocjonalna, subiektywna i nieprawdziwa opinia matki. W rzeczywistości nawet chciany zarodek nie jest dzieckiem [zapewne w konsekwencji autorki są przeciwne karaniu osób które wbrew matce zlikwidowały jej zarodek uważany przez nią za dziecko]. Autorki stwierdzają nawet [z wrodzonym humanizmem i empatią] ze cierpienie emocjonalne matki po poronieniu zarodka to owoc nie realiów ale marzeń i oczekiwań kobiety.

Szczuka i Bratkowska w swej publikacji popierają dostępność środków wczesnoporonnych. Zapewniają że gdy aborcje przeprowadzają fachowcy „prawdopodobieństwo komplikacji jest minimalne” (komplikacje po aborcji występują po zabiegu u „pokątnego, nieuczciwego aborcjonisty”), że aborcja przeprowadzana przez fachowca „nie niesie za sobą większych zagrożeń niż jakikolwiek inny zabieg medyczny”, nie jest groźna dla ciała (nie niesie za sobą żadnych ran). Autorki głoszą że płód do 35 tygodnia (właściwie do końca ciąży) nie odczuwa bólu (znajduje się w stanie nieprzytomności). Zdaniem autorek aborcja to taki sam proces jak naturalne poronienie. Feministyczne działaczki doradzają też kobietom które zażyły tabletkę poronną by w wypadku krwawienia nie przyznawały się lekarzowi do zażycia substancji poronnej [postulat ukrywania przed lekarzem informacji o tym jakie substancje się zażyło jest szokujący]. W swojej książce autorki doradzają też jak zorganizować sobie w wypadku zajścia w ciąże aborcje.

Autorki w swej publikacji ukazały też perfidny spisek obrońców zygot. Ich zdaniem stwierdzenie że „aborcja to morderstwo” to zabieg stylistyczny oddziaływający na emocje, perfidne kłamstwo. A „traktowanie metafor dosłownie, jako prawdy obiektywnej jest jednym z objawów choroby psychicznej” [jak nic Nobel z medycyny murowany za odkrycie nowej jednostki chorobowej „syndromu Szczuki Bratkowskiej” polegającego na „traktowanie metafor dosłownie, jako prawdy obiektywnej”]. Pomimo że autorki tego nie napisały, wydaje się rzeczą oczywistą że miejsce osób chorych psychicznie jest w szpitalach psychiatrycznych [identyczny patent wykorzystywał ZSRR wsadzając dysydentów do szpitali psychiatrycznych z rozpoznaniem „schizofrenii bez objawowej”]. Dodatkowo widok przeciwników aborcji – osób chorych psychicznie jest dla autorek „dziwny i zabawny” [humanizm, empatia i polityczna poprawność powalają]. Opinia o szaleństwie przeciwników aborcji jest powtarzana przez autorki kilkukrotnie. Zdaniem autorek „dosłowne traktowanie niektórych metafor jest możliwe tylko w świecie osób cierpiących na choroby psychiczne”. Szaleństwo antyaborcyjne związane jest z zaburzeniami psychicznymi na tle religijnym (przejawem szaleństwa katolików jest według autorek wiara w niepokalane poczęcie).

Zdaniem Szczuki i Bratkowskiej „wyobrażenie zwykłej aborcji jako krwawej rzezi” jest fikcją tego rodzaju wizje „rozpowszechnia się po to, aby straszyć dzieci i młodzież”. „Religijnym fanatykom chodzi o wpojenie dziewczynkom urazów i lęków przed płodnością i seksualnością” (celem przeciwników aborcji nie jest ochrona życia zarodków tylko odebranie kobietom radości z seksu, dręczenie kobiet). Zdaniem autorek przeciwnicy aborcji to wulgarne prymitywy mający na celu zadawanie cierpień kobietom, szczucie i oczernianie tych które dokonały aborcji. Twierdzeń przeciwników aborcji o istnieniu syndromu po aborcyjnego nie potwierdziła zdaniem autorek medycyna.

Autorki przestrzegają też młode kobiety przed znajomością z koleżankami z rodzin katolickich. Znajomość taka może się skończyć tragicznie. Jedna z dziewcząt zaszła w ciążę i powiedziała o tym swojej koleżance z rodziny katolickiej. Ta doniosła na nią swojej matce. W wyniku tego dziewczyna w ciąży była prześladowana przez księży i fanatyków z Frondy. Autorki również przestrzegały czytelniczki by w wypadku chęci urodzenia dziecka nie ufały księżom którzy mogą ciężarnej narobić strasznych kłopotów. Innym przypadkiem prześladowanej przez kler i dziennikarzy katolickich kobiety (prócz Agaty) była zdaniem autorek Alicja Tysiąc. Ofiarami kleru była też rodzina Alicji [w swej relacji z sprawy autorki przemilczały fakty niewygodne dla środowisk zwolenników aborcji].

Działaczki feministyczne w swej publikacji stwierdziły też że Kościół Katolicki przez wieki prześladował, torturował i mordował, znachorki udostępniające kobietom preparaty wczesnoporonne. Prócz mordowania znachorek katolicy mordowali też żydów, których do dziś utożsamiają z aborcją (katolicy dokonywali swoich zbrodni bo byli antysemitami i mizoginistami). „Do dziś średniowieczne zabobony snują się po głowach niektórych fanatyków pro-Life'u”. Mizoginizm nauczania katolickiego wywodził się według autorek z kultury antycznej [warto podkreślić że nie z kultury biblijnych Izraelitów – żyd mizoginistą być nie może, chociaż co rano Bogu dziękuje że nie jest kobietą czy gojem – widać że dla jednej z autorek jej przynależność religijna jest istotniejsza od feminizmu]. Szczuka i Bratkowska w swej publikacji zarzuciły też kościołowi że: propaguje pogardę dla kobiet, uznawał kobiety za podludzi, odpowiada za epidemie AIDS, chce fizjologie i popęd seksualny kobiet poddać stałej kontroli „małżonka, państwa i autorytetów moralnych”, wpaja kobietom zahamowania seksualne przez co kobiety cierpią [autorki nie wspominają też o związanych z tym cierpieniach napalonych samców]. By zmienić nauczanie kościoła autorki popierają modernistycznych teologów. Zdaniem Szczuki i Bratkowskiej są też katolicy walczący o prawo do aborcji: Catholics For a Free Choice, kardynał Carlo Maria Martin, nieżyjący papież Jan XXIII i ksiądz Józef Tischner. Ta postawa jest według autorek zgodna z Biblią, naukami świętego Tomasza i nauczaniem kościoła do 1869 roku, które rzekomo nie zakazywało aborcji [opinie te kontrastują z innymi opiniami autorek o wielowiekowej walce kościoła z znachorkami umożliwiającymi aborcje]. Autorki w swej publikacji pokusiły się też o rozważania teologiczne stwierdzając że istoty boskie Bóg Ojciec, Syn Boży i Duch Święty (pierwotnie uważany za istotę żeńską) są miłosierne i nie osądzają (za dokonanie aborcji).

Zdaniem autorek „nauki Kościoła Katolickiego mają w Polsce duży wpływ na kształt obowiązującego prawa” [zapewne autorkom chodzi o encykliki papieża Karolusamarksusa XIII „O niepokalanym poczęciu biurokracji” i „Świętym socjalizmie”]. Autorki uważają że księża i politycy swoim gloryfikowaniem zarodków okazują pogardę kobietom. Zdaniem Szczuki i Bratkowskiej idee katolickie to wymysł samców. Przejawem złowieszczej działalności kościoła według autorek było wymuszenie na Galileuszu wyrzeczenia się teorii astronomicznych [co ciekawe wymieniony Galileusz też był samcem, a kościół krytykował go nie za teorie astronomiczne które okazały się błędne ale za herezje religijne prowadzące do niepokojów społecznych]. Innymi zbrodniami kościoła katolickiego było zdaniem autorek akceptowanie: służby wojskowej, zabijania na wojnie i kary śmierci.

Czytelnicy „Dużej książki o aborcji” mogą się z niej dowiedzieć że kościół wbrew nauce twierdzi że embrion to człowiek [zapewne chodzi autorkom o ustalenia radzieckich naukowców z Instytutu Łysenki]. Dodatkowo autorki stwierdzają że wsteczne nauki katolickie w dziedzinie antykoncepcji promował Jan Paweł II i jego „przyjaciółka” Wanda Półtawska [jak zauważają autorki - stara, żywotna i pisząca o seksie – w domyśle wariatka, a do tego wiadomo co rozumiemy pod słowem „przyjaźń”]. Do zbrodni Jana Pawła II autorki zaliczyły też to że dręczył on zgwałcone kobiety (oraz te które zaszły w ciąże nie na drodze gwałtu) zachęcając je do urodzenia dziecka [zachęcanie jako okrutna forma sadyzmu]. Zdaniem Szczuki i Bratkowskiej przeciwnicy aborcji to hipokryci potępiający zgwałcone dzieci i ludzi im pomagających, a nie gwałcicieli.

Partnerem w kryminalnej robocie kleru, dla autorek, są też lekarze. Którzy w XIX wieku by zmonopolizować rynek usług medycznych zwalczali znachorki. Według Szczuki i Bratkowskiej XIX wiek był czasem patriarchatu, czasem podczas którego samce wykorzystywały kobiety, zapładniały je, i zarażały chorobami wenerycznymi. Autorki na łamach swojej publikacji twierdzą też że w XX wieku aborcji zakazywali kolaboranci z Vichy, faszyści, staliniści (którzy odebrali kobietom zdobycz rewolucji bolszewickiej jakim była aborcja}, naziści [autorki nie wspominają że w nazistowskich Niemczech aborcja dzieci nie poprawnych eugeniczni była przymusowa]. Dodatkowo autorki w swej książce powtarzają skompromitowaną legendę jakoby nazistowskie ośrodki Lebensborn były farmami zapładniania aryjek przez SSmanów. Zdaniem autorek przeciwnicy aborcji okłamują ludzi twierdząc że aborcja była promowana przez nazistów, a twierdzenie przeciwników aborcji że „aborcja to holocaust” jest przejawem obłąkania i fanatyzmu [a jak wiemy miejsce obłąkanych jest w zakładach zamkniętych, a najlepszą metodą leczenia szaleństwa jest lobotomia].

Według Szczuki i Bratkowskiej „Polska po zmianie ustrojowej w roku 1989 podlegała re-chrystianizacji. Ponownie, po przerwie na okres socjalizmu, zadekretowano uprzywilejowanie religii i kościelny porządek moralno prawny” [ciekawe tylko w jakich aktach prawa]. Nieszczęście jakie spadło na Polskę w 1989 roku wynikało z głupoty Polek. W latach siedemdziesiątych „Polki nie rozumiały, iż problem antykoncepcji i aborcji to sprawy polityczne, front walki toczącej się między kobietami a patriarchatem”. W 1989 roku Polki dały się zaskoczyć zupełnie nowej opresji (…) jest to opresja Kościoła, ale i ogólnie męskiej władzy”. W III RP sojusznik kleru patriarchat odpowiadał zdaniem autorek za: zabijanie zwierząt przez myśliwych, pornografie, brak edukacji seksualnej, religie w szkołach, wojnę w Iraku i Afganistanie, brak przedszkoli i żłobków, budowę stadionów. Globalnym wyrazem perwersji patriarchatu jest kult relikwii Joanny Beretty Moll (święta to poświęciła swoje życie by urodzić córkę).

Kazimiera Szczuka i Katarzyna Bratkowska w „Dużej książce o aborcji” opisały też rzekome poglądy innych wyznań na aborcje. Prawosławie pomimo potępienia aborcji „nie potępia jednoznacznie antykoncepcji hormonalnej”. Aborcje akceptuje „metropolita woroneźski i borysławski Sergiej”. Cerkiew inaczej niż katolicyzm nie stara się narzucić swoich poglądów państwu. W protestantyzmie nie ma zgody co do aborcji. Część protestantów sprzeciwia się aborcji a część popiera prawo do aborcji. W III RP ewangelicy sprzeciwiają się aborcji i dostępności środków wczesnoporonnych. Luteranie w Niemczech i Skandynawii nie traktują aborcji jako grzechu. Zgodnie z Koranem dopuszcza aborcje przez pierwsze 4 miesiące. Judaizm akceptuje aborcje, Talmud nie traktuje aborcji jako morderstwa. Aborcja w Izraelu jest legalna (też gdy zagraża zdrowiu psychicznemu). W hinduizmie aborcja jest morderstwem i najcięższym grzechem (pomimo to jest legalna w Indiach). Buddyzm uważa aborcje za zło, ale nie postuluje zakazu aborcji. Duchowość feministyczna (wikanizm?) nie uważa że aborcja krzywdzi.

Według autorek prawo do aborcji popiera: Europejski Trybunał Sprawiedliwości, Amnesty International, ONZ, Parlament Europejski, Europejski Trybunał Praw Człowieka, Światowa Organizacja Zdrowia i Kobiety na Falach [grupa feministek pływających zapyziała łajbą w celu przeprowadzania aborcji]. Spośród sławnych ludzi aborcje popierają: Małgorzata Braunek (aktorka i buddystka), Ginter Gras (pisarz), Tadeusz Boy Żeleński (pisarz), Albert Einstein (fizyk), Izabela Cywińska (reżyserka), Renata Dancewicz (aktorka), Wojciech Eichelberger (psychoterapeuta), Elriede Jelinek (lu ratka literackiego Nobla), Paulina Młynarska, Olga Tokarczuk, Ewa Woydyłło (psycholożka), Wiktor Osiatyński.

Jan Bodakowski

Jan Bodakowski
Fotorelacja pikieta przeciw mordowaniu niepełnosprawnych dzieci 9.11.2011

W środę 9 listopada przed warszawskim szpitalem imienia księdza Jerzego Popiełuszki odbyła się pikieta antyaborcyjna. Jej powodem był zamordowanie podczas aborcji osoby podejrzewanej o niepełnosprawność (przepisy obowiązujące w Polsce zezwalają na dokonanie takiego morderstwa). Ofiara była podejrzewana o niepełnosprawność intelektualną (jednak wyniki sekcji zwłok zamordowanych dzieci wskazują że wyniki badań są często nieprawdziwe).

Jako pierwsi eugeniczną politykę mordowania osób niepełnosprawnych intelektualnie i chorych psychicznie wprowadzili w życie niemieccy narodowi socjaliści podczas akcji T4. Były to pierwsze ofiary nazizmu. Przeciw takiej polityce nazistów protestowali niemieccy katolicy. Akcja T4 była też kontynuowana po agresji Niemiec na Polską. Niemiecy zajmując polskie terytorium mordowali, za pomocą samochodowych komór gazowych, chorych i niepełnosprawnych pensjonariuszy domów opieki.

Każda patologia eskaluje. Społeczeństwo akceptując mordowanie nienarodzonych niepełnosprawnych dzieci zaakceptuje mordowanie urodzonych niepełnosprawnych. Atmosferę tolerancji dla mordu słychać w wypowiedziach przedstawicieli lewicy. Wicemarszałek sejmu Wanda Nowicka która jest jedną z liderek ruchu na rzecz upowszechnienia mordowania nienarodzonych dzieci nie była wstanie potępić opinii swego syna działacza komunistycznego który gloryfikował wymordowanie polskich oficerów w Katyniu (Nowicki junior usprawiedliwienie dla zbrodni sowietów widział w tym że ZSRR nie było stać na utrzymywanie polskich darmozjadów).

W antyaborcyjnej pikiecie przed szpitalem imienia księdza Jerzego Popiełuszki (który był bardzo zaangażowany w walkę z aborcją) wzięło kilkanaście osób z Fundacji Pro, młodzieżówki TFP SKCh i Rycerzy Jana Pawła II.

Jan Bodakowski

Jan Bodakowski

Fotorelacja z antyaborcyjnej demonstracji pod sejmem - 30.06.2011

30 czerwca pod sejmem odbyła się antyaborcyjna demonstracja. Demonstracja miała na celu skłonienie posłów dla poparcia społecznego projektu ustawy zakazującej aborcji z jakichkolwiek przyczyn.

W demonstracji wzięli udział głównie młodzi ludzi. Demonstracji towarzyszył maraton czytania Evangelium Vitae i pokaz zdjęć.

Część z obrońców życia przyszła z dziećmi.

Z przedstawicieli organizacji społecznych byli członkowie TFP (ogólnoświatowej katolickiej prawicowej organizacji której ekspozyturą w Polsce jest Stowarzyszenie Kultury Chrześcijańskiej mające ponad 300.000 sympatyków wspierających finansowo jego działalność).

Mariusz Olchowik (wieloletni współpracownik świętej pamięci księdza Jankowskiego) zabójczo szybko i ironicznie odpowiadał na nieudolne próby zakłócenia demonstracji przez palikociarzy równolegle demonstrujących za związkami partnerskimi (np. na okrzyki palikociarza „Zainteresujcie się arcybiskupem Pecem”, Olchowik odparował „A to twój bliski znajomy?”).

Jan Bodakowski

an Bodakowski

Henryk Kaydan – nowy polski komiks kryminalny

Scenarzysta i rysownik Jakub Martewicz wydał już kilka zeszytów komiksów z przygodami oficera policji Henryka Kaydana. Komiks Martewicza zakorzeniony jest w stylu amerykańskich serii komiksowych o super bohaterach. Dynamiczną akcje, brutalne sceny walki, ubarwiają liczne odwołania do pop kultury III RP.

W drugim numerze serii (składającym się z dwu epizodów) oficer Kaydan z wydziału anty narkotykowego warszawskiej policji walczy o życie swojej porwanej partnerki porucznik Marty Olak. Przeciwnikiem dzielnego policjanta są bossowie mafii narkotykowej. W śledztwie Kaydanowi pomaga przyjaciel z ABW. W drugim epizodzie bohater wykrywa mafijnego kreta w policji.

Niezwykle cenną inicjatywą autora jest świadome unikanie w komiksach epatowania nagością i wulgaryzmem, tak by komiks mógł być czytany przez wszystkich członków rodziny.

Autor komiksu w bardzo poważny sposób podszedł do zagadnień marketingowych. Prócz trzech kolejnych numerów, w internecie znajduje strona poświęcona serii, można zakupić oryginalne plansze, zamówić rysunki u autora i umieścić swoje reklamy w komiksie.

Jan Bodakowski

Jan Bodakowski

Popkultura areną wojny ideologicznej

Znany prawicowy publicysta Łukasz Adamski w swojej książce „Wojna Światów w popkulturze” (wydanej przez wydawnictwo Wektory) przybliża czytelnikom sposób w jaki lewica wykorzystuje media do zniszczenia cywilizacji zachodniej.

Autor w swej książce ukazuje: wsparcie celebrytów i finansjery dla mordowania nie narodzonych dzieci (oraz szkodliwość tego procederu), zaangażowanie Hollywood i pacyfistów w propagandę komunistyczną (szczególnie w budowę komunistycznej dyktatury w Wietnamu), zbrodnicze pomysły współczesnych bioetyków, pro homoseksualny i bluźnierczy przekaz zawarty w twórczości współczesnych gwiazd kultury popularnej, destruktywną role MTV propagującej hedonizm, rozpustę i dyskryminacje ubogich.

W swej książce autor porusza też bolesny temat upadku gwiazd konserwatywnej popkultury (Mela Gibsona, Rusha Limbaugh, Anny Rice), opisuje przykłady nawróceń i konserwatywnej postawy gwiazd światowego kina, konserwatywne treści obecne w pop kulturze, patriotyczne przesłanie w twórczości niektórych wykonawców polskiego hip hopu, szkodliwość skomercjalizowania świąt Bożego Narodzenia.

Książka Adamskiego napisana jest przystępnie, zawiera wiele użytecznych informacji, jest obowiązkową lekturą dla osób chcących walczyć z patologią i doskonałym prezentem dla niezorientowanych.

Jan Bodakowski

okładka

Jan Bodakowski Fotorelacja – Uczestnicy marszu dla życia i rodziny - Warszawa 29.05.2011 Jan Bodakowski

Jan Bodakowski

Organizacje społeczne na Marszu dla życia i rodziny – fotorelacja Warszawa 29.05.2011

Wolnorynkowe stowarzyszenie studentów Koliber.

Młodzież Wszechpolska

Stowarzyszenie Kultury Chrześcijańskiej - katolickie (więc wolnorynkowe, antykomunistyczne, konserwatywne) stowarzyszenie mające ponad 300.000 darczyńców w Polsce. Wydawca „Przymierza z Maryją” (pisma katolickiego o największym nakładzie w Polsce), organizator i sponsor akcji antyaborcyjnych i homofobicznych. SKCh jest częścią ogólnoświatowej organizacji katolickiej TFP.

Polonia Christiana czasopismo wydawane przez SKCh.

Sympatyk UPR.

ONR z Mazowsza.

ONR z Lubelszczyzny.

Jedna z organizacji katolickich.

Harcerze z ZHR.

Towarzystwo Gimnastyczne Sokół z Lublina. Środowisko wywodzące się z środowiska Instytutu Edukacji Narodowej.

Białoruscy monarchiści związani z TFP.

Gnyszka Fundraing.

W marszu brała też liczna grupa sympatyków Prawicy Rz Marka Jurka. Szli za szybko i chowali się za cudzymi transparentami – co uniemożliwiło udokumentowanie ich aktywności.

Jan Bodakowski