AMDG

Jan Bodakowski

Komiks o powstaniu i losach Solidarności

Komiks „Solidarność - 25 lat: Nadzieja zwykłych ludzi” to już klasyczny album poświęcony najnowszej historii Polski wydany przez wydawnictwo Zin Zin Press. Cztery nowele składające się na publikacje narysowało kilku rysowników (Andrzej Janicki, Jacek Michalski, Filip Myszkowski, Janusz Ordon, Janusz Wyrzykowski, Krzysztof Wyrzykowski) według scenariusza Macieja Jasińskiego.

Pierwsza nowela „Długi sierpniowy dzień” opowiada o strajku w stoczni, porozumieniu, powstaniu Solidarności. Scenariusz jest niezwykle politycznie poprawny.

Druga nowela „Sprawdzian” (oparta na lepszym scenariuszu) opowiada o przygotowaniach do stanu wojennego, alienacji nomenklatury PZPR z społeczeństwa, tożsamości bolszewickiej władz PZPR.

Historia trzecia „Ostatnia droga” jest opisem historii zabójstwa księdza Jerzego Popiełuszki. Nowela ta rozrosła się później do odrębnej publikacji.

Ostatnia opowieść „Powiew wolności” jest streszczeniem najnowszej historii Polski od II wojny światowej do okrągłego stołu.

Wstęp do komiksu napisał Lech Wałęsa i profesor Roszkowski. Między nowelami znajdują się teksty historyczne (21 postulatów, tekst Rulewskiego, biogram ks Jerzego, historia okrągłego stołu). Za posłowie albumu służy historia pierwszego komiksu o Solidarności który narysował Jacek Fedorowicz.

Jan Bodakowski

okładka

grafika

plansze

Jan Bodakowski

Komiks o błogosławionym księdzu Jerzym Popiełuszce

Wydany przez Zin Zin Press komiks „Ksiądz Jerzy Popiełuszko: Cena wolności” przybliża czytelnikom historie błogosławionego. Robi to w sposób bardzo dobry dzięki rysunkom Krzysztofa Wyrzykowskiego i scenariuszowi Macieja Jasińskiego.

Komiks poprzedza tekst o historii życia błogosławionego. Czarno białe rysunki ukazują prowokacje Służby Bezpieczeństwa pod adresem księdza, przygotowania do zabójstwa, pierwszą próbę mordu, presje władz PRL na SB mającą na celu likwidacje kapłana, ostatnie dni życia, zabójstwo i pogrzeb męczennika. Autor scenariusza bardzo umiejętnie wplótł w akcje nauczanie księdza Jerzego.

Niezwykle cennym aneksem do komiksu są zamieszczone na jego końcu homilie księdza Jerzego Popiełuszki.

Jan Bodakowski

plansze

Jan Bodakowski

Komiksy o Zawiszy Czarnym i Bitwie pod Grunwaldem

„Zawisza Czarny” i „Bitwa pod Grunwaldem” to dwa komiksy historyczne Zygmunta Similaka opublikowane przez Wydawnictwo Roberta Zaręby

W pierwszym z nich Zygmunt Similak (autor scenariusza i rysunków) przystępnie przybliżył czytelnikom postać Zawiszy Czarnego. Naukę (rzemiosła rycerskiego, łaciny i historii), bohaterskie czynny w Krakowie (walkę z zbójami, ratowanie dziewek, wygrane turnieje), służbę u króla Węgier (obronę chłopów bośniackich przed samowolą węgierskich żołdaków, walkę z muzułmanami). Historie Zawiszy zamyka jego bohaterstwo pod Grunwaldem, dalsze walki i pojedynki, oraz męczeńska śmierć od bestialskiego ciosu islamistów.

Drugi komiks „Bitwa pod Grunwaldem” zawiera tytułową nowele o bitwie i kilka innych opowieści. Pierwszy epizod przybliża czytelnikom wydarzenia spod Grunwaldu (scenariusz jest niezwykle zbieżny z tym co znamy z filmu). Czytelnik poznaje pychę krzyżaków, krwawe walki, bohaterstwo polskich rycerzy i spektakularne zwycięstwo Polaków. Kolejna opowieść „Spłacony dług” jest historią z czasów pogańskich. Historią zemsty na plugawym woju który zabił cną kapłankę Peruna. Epizod „Rudy zbój” nie jest bieżącym komentarzem politycznym tylko historią opartą na motywach śląskiej bajki. Historia ta opowiada o tchórzostwie, zbrodni, karze i potępieniu. „Krucjata” i „Smok” to satyryczne opowieści rodem z średniowiecza zawierające dość dużą dawkę antyklerykalizmu. Inne satyryczne epizody wykorzystują motyw Grunwaldu („Ptaszek na byku”). „Posiłki” mieszają Grunwald, Spidermana i krzyżaków. Inne epizody wykorzystują również motywy średniowieczne, oraz fantasy i SF.

Jan Bodakowski

okładki

plansze

Jan Bodakowski

Ministerstwo Kultury reklamuje na bilbordach Agory słuchanie MP3

Kręte ścieżki logiki rządzących czasami porażają. Polska to kraj w którym nie ma niezbędnej infrastruktury drogowej i kolejowe (przez co podróż z jednego miasta do drugiego trwa koleją dłużej niż przed II wojną światową). Kraj w którym infrastruktura energetyczna jest tak stara że w każdej chwili może ulec awarii i doprowadzić do zaprzestania dostaw energii. Kraj w którym w stolicy kraju kilkadziesiąt tysięcy mieszkań nie ma ubikacji (co swego czasu opisywał Przekrój), a część miasta dostępu do kanalizacji. W Polsce istnieje problem niedożywienia dzieci, niedostępności świadczeń medycznych, powszechnej biedy. Rządzący polską biedę tłumaczą zbyt małym budżetem. Kłopotom budżetowym jednak nie można się dziwić. Rząd uszczupla budżet wydając pieniądze odebrane Polakom na tak bezsensowne imprezy jak reklamowanie słuchania MP3. Na ten oryginalny pomysł wpadło Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego poprzez podległą sobie instytucje Narodowe Centrum Kultury (MKiDN na bilbordach firmuje kampanie, a NCK ja organizowało). Kampania ta kosztowało 181.000 zł i realizuje są firma AMS.

Jak można przeczytać na stronie agora.pl „AMS jest jedną z czołowych firm reklamy zewnętrznej w Polsce. Od września 2002 roku wchodzi w skład Grupy Agora. (…) W 2010 r. przychody AMS wyniosły 164 mln zł (…) Agora i "Gazeta Wyborcza" powstały przed wyborami do parlamentu w 1989 r. "Gazeta" stała się pierwszym niezależnym dziennikiem w kraju, a Agora wyrosła na jedną z największych i najbardziej znanych spółek medialnych w Polsce (...)”.

Kampania MKiDN tym bardziej budzi zdziwienie że w wyniku słuchania MP3 1/3 polskiej młodzieży ma trwałe upośledzenie słuchu, a duża część słuchanej muzyki jest nielegalnie kopiowana i rozpowszechniana z szkodą dla praw majątkowych twórców. I co najważniejsze nikogo nie trzeba zachęcać do słuchania MP3.

Jan Bodakowski

informacja o wyniku przetargu ze strony NCK (instytucji MKiDN)

http://nck.pl/files/2011-06-21/informacja_o_wyniku_postpowania.pdf

fotka bilbordu

Jan Bodakowski

Kłamstwa literatury holocaustu

Od kilku dziesięciolecie literatura holocaustu miast ukazywać prawdę o zbrodniach Niemców popełnionych podczas II wojny światowej często służy szowinistom żydowskim do kreowania fałszywego wizerunku Polski i Polaków. Jednym z sztandarowych przejawów tej patologii jest powieść Jerzego Kosińskiego „Malowany ptak”. Tej rzekomej powieści autobiograficznej swoje śledztwo literackie poświęciła Joanna Siedlecka. Wyniki swoich badań Siedlecka opisała w książce „Czarny ptasior” wydanej przez wydawnictwo Czerwone i Czarne.

W USA „Malowanego ptaka” uznano za „arcydzieło literatury zagłady, jej literacki”. W oficjalnych biogramach Kosińskiego zawartych w amerykańskich encyklopediach literackich sam Kosiński podawał że „Malowany ptak” opisuje prawdziwe wydarzenia z dzieciństwa autora podczas II wojny światowej. Podobnie Kosiński czynił we wszystkich wywiadach dla mediów. „Malowanego ptaka” jako lekturę obowiązkową promowały wpływowe środowiska żydowskie. „Malowany ptak” stał się pozycją na zajęciach uniwersyteckich na temat holocaustu, na których często był traktowany jako dokument historyczny. W rezultacie dla młodej elity amerykańskiej stał się źródłem wiedzy o „Polsce pod okupacją niemiecką”.

W pierwszych zachodnich wydaniach Kosiński bez ogródek powieść umieszczał w Polsce. W kolejnych w Europie Środkowej. Powieść rozpoczyna jednak dokładne umiejscowienie akcji w Polsce bez wymieniania nazwy Polska - „jesienią 1939, w pierwszych tygodniach wojny” (do kwietnia 1940 kiedy Niemcy zajęły Danie i Norwegię wojna trwała tylko na ziemiach Polskich). Kanwą opowieści są losy chłopca o semickich rysach twarzy (autor jednak nie piszę że bohater jest żydem – tylko że miejscowa ludność uznawała go za żyda lub cygana). Chłopiec na początku wojny utracił kontakt ze swoimi rodzicami i błąkał się po polskich wsiach. Polacy zamieszkujący wsie byli odmienni od chłopca. Polscy wieśniacy byli głupi, okrutni i zboczeni. Praktykowali magie i zabobony, wyznawali katolicyzm i prawosławie.

Pierwszą odrażającą personą u której przebywał bohater Kosińskiego była wstrętna, brzydka i śmierdząca polska starucha. Była tak odrażająca że nawet jej polskie kury były wstrętne, dziobały się wzajemnie i nie chciały zaprzyjaźnić się z uroczym gołębiem, którego później zabił demoniczny jastrząb. Polską wieś, prócz wstrętnych polskich staruch, zamieszkiwały też wstrętne psychopatyczne polskie bachory. Jedną z ulubionych zabawa psychopatycznych polskich bachorów było spalanie żywcem radosnych wiewiórek. W trakcie bestialskiego mordu polskie bachory zwykły się zaśmiewać.

Po pobycie u odrażającej polskiej staruchy, głodny i zziębnięty chłopiec, stał się ofiarą polskich wieśniaków którzy z radością go zlinczowali. Kolejnym oprawcą chłopca stał się polski wieśniak, który trzymał go w gospodarstwie by go batożyć ku radości swojej rodziny i polskich sąsiadów. Ten etap cierpień chłopca zakończył się sprzedaniem go jak niewolnika znachorce. Pobyt u znachorki zakończyła próba utopienia chłopca przez polskich wieśniaków w rwącej rzece.

Kolejnym właścicielem chłopca został polski młynarz. Młynarz batożył swoją żonę oskarżając ją że ta obnaża się przed parobkiem. Pewnego dnia młynarz zaprosił parobka na wspólne oglądanie kopulujących kotów. Ponieważ parobek pożądliwie patrzył na żonę młynarza, młynarza wydłubał mu łyżką oko. Koty po kopulacji bawiły się wydłubanymi gałkami ocznymi.

Po pobycie u młynarza chłopiec trafił do ptasznika. We wsi ptasznika mieszkały polskie bociany. Polskie pewnego razu zadziobały jedną z samic bociana, fałszywie oskarżając ją cudzołóstwo z kaczką. Ptasznik był zakochany w nienormalnej polskiej chłopce (która straciła rozum po tym jak polscy chłopi zbiorowo ją zgwałcili). Nienormalna polska wieśniara kopulowała ze wszystkimi polskimi chłopami ze wsi (często podczas grupowych orgii – była sprawną kochanką i polscy chłopi woleli z nią kopulować niż ze swoimi cuchnącymi polskimi żonami). Nienormalna polka nieustannie się obnażała i kopulowała z własnym psem. Zazdrosne o swoich mężów polskie chłopki zamordowały nienormalną polską rozpustnicę rozrywając jej narządy płciowe.

W kolejnej wsi, leżącej przy torach kolejowych, chciwi polscy wieśniacy zajmowali się radosnym oglądaniem transportów żydów i cyganów do obozów śmierci (Polaków w transportach nie było). W trakcie demonicznego widowiska Polacy wyrażali radości z powodu gazowania i palenia żydów. Zdaniem polskich chłopów holocaust był karą Boga za zabicie przez żydów Jezusa i „za bezlitosne mordowanie chrześcijańskich niemowląt i picie ich krwi” (te klasyczne nieprawdziwe motywy literatury holocaustu – powszechna wiedza o holocauście, komorach i krematoriach wśród żyjących podczas II wojny światowej, religijnych przyczynach niechęci do żydów, powszechności oskarżeń o mord rytualny – są typowymi motywami w literaturze holocaustu). Marzeniem polskich wieśniaków było przyłączenie się do Niemców i wspólne z Niemcami mordowanie żydów. Kiedy jakiś żyd ginął podczas ucieczki z transportu śmierci a jego trup pozostawał na torach chciwi polscy chłopi odzierali żydowskiego trupa z ubrań i kosztowności. Polacy odzierali trupy żydów „ostrożnie by nie zbrukać sobie rąk skażoną krwią niechrzczonych”. Tych żydów którzy przeżyli ucieczkę polscy chłopi mordowali, żydówki przez zamordowaniem brutalnie gwałcili. Polscy chłopi kolekcjonowali też zdjęcia i listy wyrzucone przez żydów z pociągów. Zdjęcia żydówek służyły polskim chłopom do podniecania się podczas onanizmu.

Podczas dalszej wędrówki przez polskie piekło bohater powieści Kosińskiego trafił na uroczystość Bożego Ciała. Przed uroczystością polscy katolicy kolejny raz go zlinczowali. W trakcie mszy chłopca pobili ministranci i ksiądz. Pod koniec mszy polscy katolicy wywlekli chłopca z kościoła i usiłowali utopić w dole kloacznym (który były dumą księdza).

W kolejnej wsi chłopiec trafia do kolejnego polskiego wieśniaka. Tym razem polski chłop był zoofilem, biseksualistą i kazirodcą (kopulującym ze swoim synem i córką). Młoda Polka zmusza chłopca do ten manualnie i oralnie pieścił jej narządy płciowe. Niezaspokojona korzystała też z kopulacji z kozłem (erekcje u kozła wywoływał manualnie ojciec rodziny), ojcem i bratem. Ojciec polskiej rodziny prócz seksu z krewnymi gwałcił też króliki.

Podczas ucieczki od polskich zoofilów chłopca skatowały polskie dzieci. Skatowany chłopiec znalazł schronienie u polskiej chłopki – wioskowej prostytutki prostytuującej się w brudnej chacie.

W powieści Kosińskiego większymi psychopatami od Polaków byli Kałmucy walczący w armii niemieckiej. Kałmucy ociekając przed armią czerwoną mordowali chłopów i gwałcili chłopki (zbiorowo, równocześnie, jadąc na koniu, gwałcąc grupowo podczas grupowej jazdy na koniu). Ofiarami gwałtów były kobiety, dzieci i sami chłopi.

Wyzwoleniem z piekła było wejście armii czerwonej. Sowieci byli przyjaźni i uśmiechnięci, „opatrywali rannych i dzieci”, rozdawali dzieciom słodycze, bawili się z dziećmi, karmili i ubierali chłopów, okrutnie zabili kałmuckich oprawców, mieli wspaniały sprzęt, byli doskonałymi i odważnymi żołnierzami. Sowieci wyleczyli też w szpitalu bohatera powieści. Nauczyli go czytać, udostępnili mu wspaniałe rosyjskie książki ze swojej frontowej biblioteki, ukazali mu prawdę o nie istnieniu Boga. Szczególną miłością bohaterscy sowieci darzyli swojego wodza Stalina, swój wspaniały kraj, swoje rodziny i partie komunistyczną. Oczarowane czerwonoarmiejcami Polki ochoczo z nimi flirtowały, za co sowieckich bohaterów mordowali polscy chłopi.

Po rozstaniu się z cudownymi sowietami chłopiec trafił do polskiego sierocińca. Polskie sieroty były złośliwe i agresywne. Polscy chłopcy gwałcili zbiorowo nauczycielki a polskie dziewczynki nocami uprawiały przygodny seks.

W swej powieści Kosiński nieustannie epatował pornograficznymi opisami, naturalistycznie opisując każdy detal patologii. Przedstawia Polaków jako psychopatów robiących lekarstwa z wszy, kału i krwi. Potwory pozbawione odruchów ludzkich i nie chcące pomagać żydowskim dzieciom (za miast tego nieustanie torturujących i gwałcących żydowskie dzieci). Psychopatów dla których normą jest dręczenie zwierząt, pojenie dzieci wódką i wzajemne mordy (w tak wymyślne sposoby jak nabijanie na pal). Zboczeńców łączących sadomasochistyczny seks z dewocją katolicką. Polskich partyzantów Kosiński opisał jako pasożytów dręczących chłopów i zajmujących się wyłapywaniem dla Niemców żydów. Niemcy w powieści Kosińskiego byli dobrymi ludźmi darującymi chłopcu życie. Chłopiec z powieści Kosińskiego pomimo cierpień nie był tylko ofiarą, niczym Tewi Bielski grany przez Jamesa Bonda zabija lub okalecza swoich oprawców i wysadza stodole. Niczym Rambo znosi wielomiesięczne tortury i dzięki nim stawał się coraz silniejszy.

Historie opisane przez Kosińskiego wbrew jego deklaracjom były zboczonym kłamstwem. Już pod koniec lat sześćdziesiątych w PRL ukazał się pierwszy artykuł opisujący prawdziwe losy pisarza podczas II wojny światowej. W USA Kosińskiego jako klamce zdemaskowało czasopismo „The Village Voice”. Amerykańcy dziennikarze ujawnili że Kosiński dokonał plagiatu (jego powieść „Wystarczy być” była plagiatem „Kariery Nikodema Dyzmy”), publikował teksty innych autorów jako swoje i bezczelnie kłamał w „Malowanym ptaku”.

W czasie II wojny światowej rodzina Kosińskiego została wygnana przez Niemców z Łodzi i trafiła do Sandomierza. Rodzice Kosińskiego byli zasymilowanymi i wykorzenionymi z judaizmu bogatymi żydami. Migracja do Sandomierza nastąpiła za wiedzą władz niemieckich. Jerzy w Sandomierzu gardził towarzystwem polskich rówieśników i okazywał głęboką nienawiść do żydowskich dzieci. Do wiosny 1941 niemiecka okupacja nie była dla żydów dolegliwa. W Sandomierzu Kosińscy najpierw mieszkali w kamienicy w centrum a potem w wolno stojącym domu na przedmieściu. Po opuszczeniu miasta zamieszkali w pobliskiej wsi. We wszystkich miejscach pobytu mały Jurek żył w dobrobycie otoczony sympatią Polaków. Kolejnym miejscem bytności rodziny Kosińskich był Radomyśl nad Sanem, potem Dąbrowa Rzecka koło Rozwadowa. W tej biednej miejscowości ojciec Kosińskiego pracował w skupie jako pisarz i uczył chłopskie dzieci za żywność. W Dąbrowie opieką Kosińskich otoczył ksiądz Eugeniusz Okoń.

Ksiądz Eugeniusz Okoń był niezwykle barwną postacią. Był przywódcą lewicowego Chłopskiego Stronnictwa Radykalnego. Posłem PSL Lewicy. Posiadaczem konkubiny i dwu nieślubnych córek. Miłośnikiem alkoholu i gry w karty. Obłożny karami kościelnymi mieszkał z matkom. Pomagał za łapówki załatwiać chłopom wizy do USA. Podczas II wojny światowej wspierał partyzantkę i pomagał żydom. Kosińskim ksiądz Okoń wyrobił fałszywe świadectwa chrztu i powierzył ich opiece swoim sympatykom.

W Dąbrowie Kosińscy wynajęli część domu i żyli jak na ówczesne warunki w dobrobycie. Jurek z ojcem chodzili regularnie na msze (Jurek był nawet ministrantem). Matka Jurka nie pracowała i miała służącą. W skupie ojciec Kosińskiego pracował przez całą wojnę jako jako pracownik biurowy, Wszyscy wiedzieli że jest żydem, zapewne też Niemcy często goszczący w skupie. Dobrobyt i bezpieczeństwo jakimi cieszyli się Kosińscy mogą wskazywać że ojciec Jurka był agentem niemieckim inwigilującym lokalną społeczność.

Region w którym ukrywali się Kosińscy był bardzo lewicowy. Chłopi angażowali się w lewicowe organizacje, w tym i w ruch komunistyczny. Kosiński utrzymywał bardzo dobre relacje z komunistyczna PPR. Szkolił działaczy PPR z marksizmu, kolportował komunistyczną propagandę, uczył działaczy i przygotowywał reformę rolną. Kosińskich chroniła PPR, GL i AL. W przededniu wkroczenia sowietów Kosiński stał się bezczelny, okradał sąsiadów, niszczył własność, nie płacił komornego, manifestował swój komunizm, nasyłał komunistyczne bandy na chłopów którzy mu podpadli. Kwiatami witał wkraczającą armie czerwoną. Ojciec Jurka miał duże wpływy w lokalnym NKWD i prawdopodobnie pomagał sowietom wyłapać akowców. Po wojnie ojciec Jerzego pełnił wysokie funkcje w aparacie władzy. Jerzy Kosiński w 1957 wyjechał do USA na stypendium, gdzie pozostał i wsławił się stworzeniem jednego z najbardziej ochyduch utworów literatury holocaustu.

Jan Bodakowski

okładka

Jan Bodakowski

Protestancki sex poradnik

Rynek chrześcijańskich sex poradników rozwija się dynamicznie. Jedną z nowych pozycji jest protestancki sex poradnik opublikowany przez wydawnictwo Esprit. Autorkami „Intymne sprawy. 21 pytań na temat seksu, które zadają sobie kobiety” są dwie niezwykle religijne protestantki Linda Dillow i Lorraine Pintus. Polskie wydanie poleca ojciec Ksawery Knotz (co jest dziwne, gdyż interesujące sex porady są okraszone, bez żadnego komentarza, niebezpiecznymi dla duchowości katolickiej protestanckimi naukami o wybaczeniu grzechów na drodze indywidualnej modlitwy i subiektywnej oceny grzesznika co do jej skuteczności).

Autorki z fanatycznym żarem w swych zapewne dorodnych piersiach (o czym świadczy ich zadowolenie z seksu) opierają się w swej pracy głównie na autorytecie Biblii (nieustanie podpierając się cytatami z Pisma Świętego). A swoją książka kierują głównie do kobiet.

Zdaniem autorek Bóg powołał kobiety do osiągania satysfakcji seksualnej i dawania rozkoszy swoim mężom. Biblia nakazuje żonom aktywność w dawaniu seksualnej rozkoszy mężom. Bóg stworzył kobiety jako istoty łączące ciało i duszę, więc grzechem jest wyrzekanie się cielesnej części swojej istoty. Sex ma, powołanym do niego przez Boga ludziom, dawać rozkosz i pocieszenie. Błędem jest więc uznawanie oziębłości seksualnej za wyraz pobożności. Żony muszą nauczyć się czerpać rozkosz z seksu, i wielbić Boga przez akt seksualny z mężem.

By skutecznie dążyć do rozkoszy seksualnej z mężem, żona musi oczyścić swój umysł z: obscenicznych żartów i uwag o seksie, pożądania innych mężczyzn, wspomnień z przeszłości o seksualnych doświadczeniach z innymi mężczyznami, egoizmu w seksie, niechęci do seksu z mężem. Zamiast złych myśli żony muszą rozwijać swoje pożądanie wobec męża. Kiedy żona nie ma ochoty na sex z mężem, powinna według autorek modlić się do Boga o takie pragnienie. Sex jest obowiązkiem małżonków wobec siebie. A dodatkowo udane życie seksualne poprawia zdrowie fizyczne i psychiczne.

Autorki w swej pracy zwróciły uwagę na różnice między kobietami a mężczyznami. Prócz widocznych różnic fizycznych, opisały różnice psychiczne. Mężczyznom trudniej jest się skupić na kilku rzeczach naraz (bo mają mniej połączeń nerwowych między półkulami mózgu). Kobiety mają większą potrzebę komunikacji werbalnej. Kobiety potrzebują dziesięć razy więcej czasu na osiągniecie orgazmu, łatwiej się rozpraszają w trakcie docierania do orgazmu, trudniej osiągają orgazmy, nie muszą regenerować sił po orgazmie, mogą mieć orgazmy wielokrotne. Mężczyźni swoje potrzeby emocjonalne realizują poprzez sex.

Kobietom mającym problemy z potencją autorki zalecają jedzenie bogate w cynk (ostrygi i pestki z dyni) które wzmaga wydzielanie testosteronu albo kuracje testosteronem. Testosteron w kobietach wzmaga zainteresowanie seksem, wrażliwość na stymulacje i zdolność szczytowania. By mieć lepsze życie seksualne kobieta powinna ćwiczyć mięsień łonowo guziczny (Kegla). Ograniczenie jedzenia i uprawianie aktywności fizycznej wzmagają ochotę na seks. Kobiety by mieć udane życie seksualne muszą: komunikować małżonkom jak oni mają im zapewnić orgazmy, kształcić się w technikach seksualnych.

Żona, według sex specjalistek, musi być atrakcyjną kochanką. Maksymalnie wykorzystać wszystkie swoje uroki. Dbać o swoje ciało i wygląd. Korzystać z rad stylistów. Podkreślać swoje zalety a nie spalać się w walce o zwiększenie swojej atrakcyjności.

Rodzicom z dziećmi (którzy zazwyczaj tracą ochotę na seks) autorki proponują by: mobilizowali się do seksu, wygonili dzieci ze swoich sypialni, organizowali i maksymalnie wykorzystywali czas na seks (np. poprzez szybkie numerki).

Zdaniem publicystek problemem w pożyciu małżeńskim są dla żon ich wcześniejsze doświadczenia seksualne z innymi partnerami, pokusy seksualne wobec innych mężczyzn (należy z nimi walczyć unikając realizacji pokus i wizualizując skutki zdrady).

W swoim poradniku autorki poruszają też wiele innych kontrowersyjnych tematów: niewierność w małżeństwie, seksualne wypalenie małżonka (niektóre leki mogą obniżać potencje, inne jak Viagra ja wspierać), uporanie się z traumą bycia ofiarą przemocy seksualnej, potrzebą uświadomienia dzieciom zagrożenia ze strony pedofilów. Autorki w swojej książce wyczerpująco przybliżają czytelniczkom temat łechtaczki i wielokrotnych orgazmów.

Jednym z poruszanych tematów jest syndrom po aborcyjny. Objawia się on: poczuciem winy, zachowaniami autodestrukcyjnymi (nawiązywanie patologicznych związków, uzależnienia), lękami, zaburzeniami psychosomatycznymi, samobójstwami, depresjami, zaburzeniami odżywiania, brakiem motywacji, nawracającymi przykrymi wspomnieniami, mniejszym libido.

Innym kontrowersyjnym tematem poruszanym na łamach książki jest uzależnienie męża od pornografii. Jest to groźne dla rodziny bo pornografia: dehumanizuje kobiety i mężczyzn, pozbawia seks naturalnej celowości, uczy traktowania ludzi instrumentalnie, uzależnia, eskaluje patologiczne zachowania seksualne, nasuwa destrukcyjne fantazje, niszczy relacje rodzinne. Żony zdaniem autorek winne są pomóc swoim uzależnionym od pornografii mężom: modlitwą, uświadomieniem im ich problemów. Żony winea stać się atrakcyjnymi alternatywami dla pornografii w oczach mężów. Nie mogą jednak dopuszczać do czerpania inspiracji z pornografii przez małżonka. To że mąż ma kontakt z pornografią można poznać po jego: emocjonalnym wyobcowaniu, skłonności do kłamstw, zachowań kompulsywnych, postawy roszczeniowej i egoistycznej, agresji i gniewie, braku szacunku dla kobiet.

Dla autorek Biblia jest doskonałym poradnikiem seksualnym. Z jednej strony propagującym ożywianie życia seksualnego poprzez: korzystanie z perfum i balsamów, używanie erotycznego słownictwa, taniec i aranżowanie romantycznych spotkań. Z drugiej strony zakazującym: seksu pozamałżeńskiego, kazirodztwa, prostytucji, cudzołóstwa, homoseksualizmu, orgii, wyuzdania, zoofilii, wyuzdanych żartów i oglądania pornografii. Zdaniem autorek wszystko inne co nie jest zakazane jest dozwolone (w tym i seks oralny).

Publikacje kończą: dziennik kobiety która wprowadzała w życie seks porady autorek, kilkutygodniowy program sex szkolenia dla pobożnych protestantek oparty na Biblii, adresy polskich chrześcijańskich stron internetowych i książek będący pomocnymi w problemach seksualnych scenariusze erotycznych zabaw dla pobożnych par.

Jan Bodakowski

okładka

Jan Bodakowski

Władysław Studnicki o Żydach

Wydawnictwo ANTYK Marcin Dybowski w swojej nowej serii książek Władysława Studnickiego (znanego publicysty II RP i zwolennika współpracy Polski z Niemcami) opublikowało niezwykle ciekawą pozycje „Sprawa polsko-żydowska”. Pozycja ta sprzeczna z współczesnymi kanonami politycznej poprawności, wstrząsająca swoim antysemityzmem i akceptacją narodowego socjalizmu (zrozumiałymi gdy pamiętamy że książka została napisana przed II wojną światową), jest doskonałym i niezastąpionym źródłem do badań nad historią Polski, relacjami polsko żydowskimi, dziejami Żydów. Wartość dla nauki jaką niesie ze sobą ta niskonakładowa pozycja, dostępna właściwie tylko dla osób zainteresowanych zawodowo tematem, nie może być podważana niebezpiecznymi hasłami nawołującymi do cenzury w imię dobrego samopoczucia określonej społeczności. Publikacja Antyku jest doskonałą formą rozliczenia się Polaków ze swoją przeszłością, rozliczenia w którym nie pomija się kontrowersyjnych elementów.

Żydzi na światowej scenie politycznej

Studnicki w swej pracy stwierdził że brak własnego państwa zdemoralizował Żydów (nie czują oni potrzeby troski o dobro wspólne wszystkich obywateli i zamykają się we własnym egoizmie). Negatywny ich wpływ na państwa w których zamieszkuje spotęgowała eksplozja demograficzna Żydów w XIX i XX wieku. W swej pracy autor dokładnie opisał aktywność Żydów w Niemczech i Rosji, przed i po I wojnie światowej. W 1918 roku Żydzi zorganizowali w Niemczech komunistyczną rewolucje, rewolucji przeciwni byli niemieccy socjaliści. „Nacjonalizm żydowski przez wrogość do narodów wśród których zamieszkują Żydzi, jest nieświadomym źródłem rewolucji i dążeń socjalistycznych i komunistycznych Żydów”.

Według publicysty państwami podporządkowanym mniejszości żydowskiej są USA i Wielka Brytania. W USA i Wielkiej Brytanii nieliczna mniejszość żydowska zdominowała finanse i media (swoją pozycje wykorzystują oni do zabiegania o interesy żydostwa – w 1917 Wielka Brytania poparła inicjatywę stworzenia w Palestynie państwa żydowskiego). Pozycje (w USA i w Wielkiej Brytanii) Żydzi zdobyli między innymi dzięki filosemityzmowi purytanów. Z pod dominacji żydowskiej dzięki polityce narodowych socjalistów wyzwoliły się Niemcy. Żydzi do uzyskania uprzywilejowanej pozycji zmonopolizowali lichwę i handel żywym towarem. Już w XIX wielu międzynarodowe żydostwo było aktywne w międzynarodowej polityce i zabiegało o interesy Żydów. Globalne nieszczęście jakim była I wojna światowa Żydzi wykorzystali do wzbogacenia się kosztem walczących stron. Konferencja pokojowa po I wojnie światowej posłużyła Żydom do narzucenia Polsce i Węgrom przywilejów dla Żydów. Towarzyszyła temu żydowska kampania nienawiści pod adresem Polski. Żydzi oskarżali Polaków o dokonywanie rzekomych pogromów, wspierali Ukraińców w konflikcie z Polakami i domagali się cenzury w Polsce (zakazu pisania o Żydach w sposób naruszający ich interesy).

Zdaniem autora książki w USA 4.3 miliona Żydów miało nieadekwatny do swej liczebności wpływ na politykę USA (co Studnicki bardzo dokładnie opisuje w swojej książce, zwracając szczególną uwagę na finanse i gospodarkę). Dominacja Żydów w USA była podobna do dominacji Żydów w ZSRR. Żydzi w USA zmonopolizowali handel, media, adwokaturę, przestępczość, politykę, giełdę, gospodarkę, szkolnictwo (żydowski system edukacji przynoszący fatalne skutki w Polsce skopiował Jędrzejewicz). Hegemonia USA zdominowanych przez Żydów w światowej polityce, zdaniem Studnickiego, doprowadzi do żydowskiej dominacji w polityce międzynarodowej. Pozycje Żydów w USA wzmacnia ogromna imigracja Żydów i wysoka płodność żydowskich rodzin.

Według autora publikacji rewolucje komunistyczną dała Żydom formalną władze w ZSRR, Żydzi usiłowali przeprowadzić bolszewicką rewolucje również na Węgrzech (udało się im to tylko na jeden rok- za co tysiące Węgrów zapłaciło swoim życiem). W Niemczech narodowi socjaliści uchronili Niemców przed żydowską dominacją.

W swej książce Studnicki przybliżył czytelnikom żydowską Palestynę. W 1919 roku na 602.000 mieszkańców Palestyny było 9% Żydów i 8% chrześcijan. Żydowska migracja do Palestyny trwała od XVIII wieku. Migracje Żydów finansował Rothschild. Przestrzeń Palestyny pozwala by jej populacja wzrosła do 7 milionów (czyli wchłonęła całą społeczność żydowską z Polski). Ziemia i klimat Palestyny pozwala na rozwój intratnego rolnictwa. Jedynym problemem dla Żydów w Palestynie są arabscy tubylcy wrogo nastawieni wobec Żydów. Na szczęście dla Żydów Arabowie są wewnętrznie skłóceni, i skonfliktowani z rządzącymi w Palestynie Brytyjczykami.

Żydzi i bolszewizm

Zdaniem Studnickiego „bolszewizm rosyjski to produkt żydowskiego socjalizmu i pół azjatyckiego ducha Rosji, wyszkolonego w centralistycznym, biurokratycznym państwie, zabijającym indywidualność”. Wszyscy Żydzi żywili sympatie dla Rosji bolszewickiej. „Było to dla nas szkodliwe podczas wojny polsko bolszewickiej, jest dziś szkodliwym podczas pokoju, gdyż przewodnikami bolszewicki w Polsce są Żydzi i oni usiłują naszą politykę skierować wedle racji stanu sowietów”. W 1920 roku wszyscy Żydzi wsparli sowiecką agresje na Polskę. Żydzi atakowali polskie wojsko. Szpiegowali dla sowietów Polaków. Manifestowali miłość dla wkraczającej Armii Czerwonej. Przyłączali się do sowietów by walczyć w szeregach Armii Czerwonej. Wydawali sowietom polskich patriotów.

Pomimo że odsetek Żydów w społeczeństwie ZSRR był niewielki odgrywali oni niewspółmiernie wielką role do swojej liczebności. Żydzi w we władzach ZSRR i sowieckim aparacie terroru byli głównym motorem antypolskiej agresji bolszewików.

Władze ZSRR stworzyły żydowski region autonomiczny w Biro Bidżanie (przy granicy z Japonią). Przy władzach sowieckich działało oficjalne ciało do spraw żydowskiej kolonizacji. Żydowską kolonizacje w ZSRR wspierali amerykańscy Żydzi. W 1925 roku Agrojoint zawarł z z ZSRR umowę na mocy której za trzyletnią pożyczkę 3 miliony dolarów władze sowieckie osadzą Żydów na Ukrainie i Krymie. W 1928 następca Agrojointu pożyczył sowietom 17 milionów dolarów. W 1930 amerykańscy Żydzi ograniczyli swoją działalność do Krymu. Kolonizacje Żydów na południowej Ukrainie wspierała też paryska Żydowska Organizacja Kolonizacyjna. Kolonizacje żydowską wspierały też żydowskie organizacje komunistów z USA i Ameryki Południowej. Za wspieranie kolonizacji żydowskiej w ZSRR, sowietów na scenie międzynarodowej wspierała społeczność żydowska.

Żydzi w dziejach Polski

Publicysta w swej pracy (dokładnie opisując losy Żydów w Polsce) stwierdził że „napływ Żydów do Polski przeciwdziałał rozwojowi polskiego mieszczaństwa, co było jedną z przyczyn upadku Polski”. Żydzi w Polsce cieszyli się danymi przez królów przywilejami niedostępnymi dla Polaków (królowie dawali Żydom przywileje bo Żydzi uzależniali ich od siebie finansowo). Żydzi mieli autonomie prawną i ustrojową w Polsce. Silne antagonizmy między Żydami a tubylcami miały miejsce w miastach, gdzie głównym przeciwnikiem Żydów było polskie mieszczaństwo. Jak pisał cytowany przez Studnickiego Stanisław Staszic „im w jakimś mieście była silniejsza dążność do rozwoju gospodarczego, tym silniejsza reakcja przeciw Żydom, t.j. bardziej natężona walka mieszczaństwa polskiego z Żydami”. „Poza mieszczaństwem przeciwnikami Żydów było duchowieństwo”. Kler katolicki uważał że Żydzi demoralizują katolików. Swoje uprzywilejowanie Żydzi wykorzystywali do wyzyskiwania polskich chłopów. „Na wyzysk żydowski reagowali podczas buntów kozackich chłopi ukraińscy. Żydzi na Ukrainie przyczynili się w znacznym stopniu do zadrażnienia stosunków polsko-ukraińskich”. Na wsiach Żydzi rozpijali chłopów (mieszając alkohol z substancjami narkotycznymi) by od otumanionych chłopów wyłudzać ziemie i trzodę. Destruktywna rola Żydów powodowała że przed zaborami inteligencja polska domagała się usunięcia Żydów z Polski.

Według autora „Sprawy polsko-żydowskiej” Żydzi uciekający z Europy do Polski przed pogromami odwdzięczali się gościnnej Polsce (gdzie nastąpiła w XVIII i XX wieku ich eksplozja demograficzna) nienawiścią do Polaków i wspieraniem wrogów Polski. Żydzi korumpowali posłów by nie nakładano na nich podatków. „Podczas nawały szwedzkiej, za czasów Jana Kazimierza, Żydzi byli tłumaczami, dostarczycielami produktów dla armii szwedzkiej i oddawali jej usługi wywiadem”. Dzięki potopowi szwedzkiemu Żydzi się wzbogacili a Polacy zbiednieli”. Zaborca rosyjski opierał swój antypolski terror na żydowskiej kolaboracji (Rosjanie świadomi niebezpieczeństwa żydowskiego nie wpuszczali Żydów na ziemie rosyjskie, Żydzi mogli mieszkać tylko na okupowanych ziemiach polskich). W czasie zaborów rosyjski okupant doceniał żydowskich kolaborantów nadając im ziemie odebrane polskim patriotom. W czasie wojen napoleońskich Żydzi ostentacyjnie witali wkraczające oddziały rosyjskie. Przed I wojną światową „Żydzi stali się pierwiastkiem rusyfikacyjnym na naszym wschodzie i byli oni też pierwiastkiem germanizacyjnym w zachodnich dzielnicach”. W czasie I wojny światowej Żydzi poparli Ukraińców bo Ukraińcy nie mieli elity i Żydzi liczyli że podporządkują sobie Ukraińców.

Władysław Studnicki w swej książce stwierdził że Żydzi na ziemiach polskich żyli w brudzie i ciemnocie. W XIX wieku polskojęzyczni postępowcy związani z Żydami popierali rosyjską politykę rusyfikacji, niszczenia polskości i katolicyzmu, niszczenia polskiego ziemiaństwa. Wśród socjalistów Żydzi propagowali postawy anty patriotyczne. Żydzi socjaliści chcieli wykorzystać nie żydowski proletariat i rewolucje do wyzwolenia narodowego Żydów. Wśród socjalistów największymi przeciwnikami niepodległości Polski byli Żydzi Róża Luksemburg i Adolf „Warski” Warszawski. Żydowscy działacze PPS tworzyli kadry bolszewickie.

W XIX wieku nastąpiła na ziemiach polskich eksplozja demograficzna Żydów. Żydowskiego rozkwitu nie hamowały nawet pogromy na terenach Rosji, które w rzeczywistości przynosiły Żydom zyski (Żydom ofiarom pogromów unieważniano długi często większe od ich majątku, a dodatkowo otrzymywali oni ogromną pomoc od społeczności żydowskiej z zachodu)

Żydzi w II RP

Zdaniem Studnickiego dominacja Żydów w polskiej gospodarce zagroziła dominacją Żydów w sferze społeczno-politycznej. Dodatkowo przy dominacji bogatej części społeczności żydowskiej w gospodarce, powszechna wśród większości Żydów w II RP bieda powoduje że biedota żydowska podatna jest na agitacje komunistyczną. Ta podatność niezwykle licznej mniejszości narodowej (w II RP żyło 3.3 miliona Żydów, podczas gdy wielokrotnie liczniejszych USA mieszkało 4.2 miliona a w ZSRR 3.3 miliona), dodatkowo niezwykle mobilnej (w latach dwudziestych odsetek Żydów w Palestynie wzrósł z 12% do 26%), stanowi zagrożenie dla przetrwania państwa polskiego. Dominacja Żydów w II RP jest nieadekwatna do ich liczebności.

W II RP masy żydowskie były wrogo obojętne wobec Polski i nie włączyły się w odbudowę kraju. W dwudziestoleciu międzywojennym Żydzi zdominowali w Polsce finanse, handel i rzemiosło (skalę tego zjawiska autor w swojej pracy dokładnie opisuje). Dominacje żydowską w Polsce wspierali amerykańscy Żydzi transferują środki finansowe na rzecz społeczności żydowskiej II RP za pośrednictwem Joint. Pragnieniem Żydów w II RP było przekucie dominacji gospodarczej w dominacje polityczną nad Polakami.

W 1918 Polsce i Węgrom narzucono przywileje dla Żydów (pełnie praw i autonomie). W międzynarodowych mediach Żydzi szkalowali Polskę oskarżając ją o rzekome pogromy, wspierali bolszewików i Ukraińców w konflikcie z Plakami, domagali się cenzury w Polsce (zakazu krytyki Żydów). Żydzi na forum „międzynarodowym pragnęli zmniejszyć suwerenność Polski”.

Ogromnym problemem II RP była nadreprezentacja Żydów na wyższych uczelniach. Inteligencje polską Żydzi gorszyli swoim brudem, smrodem i butą. Podobnym problemem dla Polaków była dominacja Żydów w adwokaturze. Żydzi nad reprezentowani i dominujący w adwokaturze oraz służbie publicznej zamknęli Polakom dostęp do tych prestiżowych zawodów. Dodatkowo adwokaturą była prostą drogą do aktywności politycznej i obywatelskiej, co powodowało że Żydzi dominowali ze szkodą dla Polaków w tych dziedzinach życia. Równie szkodliwa dla Polski była nadreprezentacja Żydów w lecznictwie. Lekarze byli w II RP liderami społeczności, osobami cieszącymi się autorytetem. Żydowscy lekarze swój autorytet wykorzystywali do propagowania komunizmu. Podobnie swoją nadreprezentacje w szkolnictwie Żydzi nauczyciele wykorzystywali dla bolszewickiej propagandy.

Swoją świadoma polityką unikania związków małżeńskich z proletariatem i chłopstwem, i wstępowaniem w koligacje z elitą, Żydzi prowadzili politykę zażydzania elity polskiej.

Szkodliwość judaizmu

Autor „Sprawy polsko-żydowskiej” w swej pracy stwierdził że judaizm wytworzył w Żydach brak idealizmu i interesowność, stał się podstawą nacjonalizmu żydowskiego (który oparł się na micie narodu wybranego), wyobcował Żydów spośród innych nacji (ksenofobiczny judaizm nie jest zainteresowany prozelityzmem – podczas gdy chrześcijaństwo otwarte jest na wszystkich). Talmud (święta księga Żydów i podstawa judaizmu) stał się fundamentem żydowskości, dyktatury rabinatu w systemie kahalnym i nienawiści rasowej Żydów do nie Żydów.

Propaganda Żydowska

W swej pracy Studnicki stwierdził że „Żydzi są skłonni do przesadzania ilości ludzkich ofiar, poniesionych przez nich podczas pogromów”. Pogromy i wygnania Żydów były wynikiem wyzyskiwania przez Żydów ludów tubylczych. W średniowieczu Żydzi zdobywali majątki na handlu niewolnikami i lichwie.

Akcja antyżydowska

Studnicki w swojej książce postulował przeprowadzenie akcji antyżydowskiej. Jego zdaniem należało ograniczyć przepisami udział żydów w samorządzie i parlamencie, był jednak przeciwny pełnemu ograniczaniu ich praw politycznych (na co mogli pozwolić sobie narodowi socjaliści zważywszy na niewielką liczbę Żydów w Niemczech). Studnicki przestrzegał Polskę przed sojuszem z Francją (rządzoną przez masonerie podporządkowaną Żydom). Sojusz taki miał uniemożliwić Polsce rozwiązanie problemu żydowskiego. Za to sojusz z narodowo socjalistycznymi Niemcami miał być korzystny dla Polski (bo pozwalał na wspólne z narodowymi socjalistami rozwiązanie problemu żydowskiego). W polityce wewnętrznej Studnicki postulował by władze regulowały rynek żywnościowy by odebrać Żydom możliwość zawyżania cen. Polacy powinni stworzyć też własny system handlu, przemysłu i finansów by być niezależnymi od Żydów. Studnicki postulował też emigracje Żydów z Polski, miało to nie dopuścić do nieuchronnego konfliktu migrujących z przeludnionych wsi do miast polskich chłopów z żydowskim proletariatem miejskim. Autor książki postulował też ograniczenie ilości żydów przyjmowanych na studia prawnicze i medyczne.

Studnicki postulował wykorzystywanie tylko tych Żydów których talenty są niezbędne dla Polski. Przeciwstawiał się asymilacji Żydów, uznając ze ten proces zagrozi zażydzeniem Polaków. Ubolewał że z powodu zbyt dużej liczby Żydów Polska nie może skorzystać z doświadczeń narodowych socjalistów. Przestrzegał przed antysemickimi ekscesami które mogą stać się wodą na bolszewicki młyn.

Rozwiązanie problemu żydowskiego widział Studnicki w emigracji żydowskiej do Palestyny (którą w swej pracy szczegółowo opisał). Emigracja taka powinna była jego zdaniem trwać 30 lat, i dotyczyć po 100.000 Żydów rocznie. Polska powinna mieć więc mandat nad Palestyną by skutecznie do Palestyny przesiedlić Żydów, wspierać syjonistów i szkolić syjonistycznych terrorystów. Zdaniem Studnickiego Polska powinna wspierać emigracje żydowską też do Ameryki Południowej i Afryki, wymuszać na rządach krajów będących celami emigracji żydowskiej przyjmowanie migrantów żydowskich, wspierać emigracje Żydów zezwalając im na wywóz majątku z Polski. Emigracja Żydów z Polski miała być też szansą na rozwój polskiego eksportu. Swoją książkę Studnicki kończy stwierdzeniem że „odżydzenie Polski jest warunkiem jej uzdrowienia”.

Jan Bodakowski

okładka

Jan Bodakowski

SF komiks o krwiożerczych trollach

Seria komiksów „Trolle z Troy” jest kolejną zabawną serią krwawych opowieści dla niegrzecznych dorastających dzieci z przedmieść. Dwunasty tom serii „Trolle w szkole”, wydany przez wydawnictwo Egmont, został narysowany przez Jean-Louis Mourier według scenariusza Christophe Arleston.

Kanwą cyklu są losy trolli, ludzi i innych stworów zaludniających planetę Troy. Tytułowe trolle to ohydne, brudne, śmierdzące istoty lubujące się w mordowaniu i zjadaniu ludzi. Pełna seksu przedstawicielka gatunku ludzkiego lady Giertynda i jej równie ponętne pomocnice prowadzą sierociniec (jest to dochodowa instytucja wyłapująca dzieci i handlująca niebożętami). Pewnego dnia lady udaje się do swej kolekcji dołączyć dwa trolle (równie urocze jak Mała Mi). Trolle jednak przysparzają swoim opiekunkom wiele nerwów i buntują inne sieroty. Stosując egzegezę politologiczną jest to historia naturalnego buntu przeciw opresyjnemu państwu opiekuńczemu (które to pod pozorem troski o obywateli zniewala ich i wykorzystuje).

Publikacja narysowana ślicznymi pełnymi fantazji rysunkami, jest historią pełną humoru i naturalistycznego okrucieństwa (czym nawiązuje do klasyki europejskiego bajkopisarstwa).

Jan Bodakowski

okładka

plansze

Jan Bodakowski

SF manga – Lock superczłowiek

Jedną z serii japońskich komiksów wydawaną przez wydawnictwo Waneko, jest seria komiksów autorstwa Hijiri Yuki „Locke Superczłowiek”. Seria ta sprawnie łączy w sobie rysunki świadczące o profesjonalizmie autora z dynamicznie prowadzoną akcją, dzięki czemu czytelnik ma dobrą rozrywkową lekturę.

Bohaterami tej SF mangi dziejącej się w przyszłości (ziemia ma rząd światowy, a inne planety są skolonizowane) są osoby mające ponad zmysłowe zdolności. Jedną z takich osób jest piękna i młoda Jessica. Jej zdolności chce wykorzystać Lady Carn właścicielka międzyplanetarnej korporacji. Lady tworzy prywatną armie posiadaczy zdolności paranormalnych by przejąć władze. Plany Lady pokrzyżuje tytułowy bohater Lock, dysponujący super zdolnościami paranormalnymi. Na zlecenie globalnego rządu Lock współpracuje z dowódcą sił planetarnych Jamaki. Lady podsyła Jamaki Jessice. Rozpoczyna się krwawy bój.

W kolejnym tomie przygód Locka musi o stoczyć bój z pogrobowcami Lady. Drugim epizodem w drugim tomie jest historia będąca retrospekcją. W klimacie klasycznej space opery młody Lock ingeruje w prace swojej siostry Machiko która specjalizuje się w tworzeniu cyborgów.

Jan Bodakowski

okładki

Jan Bodakowski

Manga jako wizerunek problemów społecznych współczesnej Japonii

Manga to typowa dla Japonii estetyka komiksu. Rocznie w cesarstwie publikowanych jest 600 milionów wydawnictw z czego 35% to mangi. Większość czytelników komiksów stanowią dorośli Japończycy.

Jednym z wielu japońskich komiksów wydawanych przez wydawnictwo Waneko jest seria „Tu detektyw Jeż”. Komiks ten który narysował według własnego scenariusza Hirokane Kenshi, pod pretekstem zagadek kryminalnych zlecanych agencji detektywistycznej w której pracuje główny bohater, opisuje problemy społeczne współczesnej Japonii (nieporadność życiową, system edukacji, stosunki rodzinne, przygodny seks, uzależnienie od narkotyków, mobbing w pracy, ucieczki od problemów życiowych, amnezji pourazowej, niespełnionej miłości, życiowych problemów, przyjaźni, miłości, realizacji marzeń).

Przystępny dla percepcji europejczyków rysunek i europejski układ plansz pozwalają nowym czytelnikom na korzystanie z pop kultury kraju kwitnącej wiśni.

Jan Bodakowski

okładka