AMDG

PO (?)  kampania negatywna – pocztówki 3D atakujące Kaczyńskiego Dziś przed wejściem do metra centrum w Warszawie były rozdawane pocztówki trójwymiarowe. Ich niezwykłość polegała na tym że kiedy patrzyło sie pod jednym kątem widać było fotografie uśmiechniętego B Komorowskiego i D Tuska z napisem zgoda buduje, a kiedy patrzyło się pod innym kontem widać było napis "niezgoda rujnuje" ponad  fotomontażem na którym J Kaczyński z wykrzywioną w nienawiści twarzą stał obok ks T Rydzyka z jeszcze bardziej wykrzywioną twarzą. Ten niespotykany w Polsce gadżet (zapewne bardzo drogi) rozdawali ludzie w koszulkach "Głosuje na Bronka" stojący pod parasolem z napisem "Platforma Obywatelska". Co ciekawe jeżeli byli to wolontariusze PO to było to złamanie ordynacji wyborczej (pocztówka nie była opisana wymaganą formułką ze to materiał wyborczy komitetu wyborczego B Komorowskiego). Mogła być to tez prowokacja perwersyjnych prowokatorów wrogich PO. Swoją drogą ktoś musiał wydać mnóstwo kasy na taką pocztówkę. Niezbyt  mądrą bo antytezą zrozumiałego "zgoda buduje" (zgoda Komorowskiego i Tuska) jest niezrozumiałe hasło niezgoda rujnuje (niezgoda miedzy Kaczyńskim a Rydzykiem? co rujnuje?). Jan Bodakowski

twój kot głosował by na Jarka

wlepka undergroundowa sfotografowana na przystanku pod Uniwersytetem warszawskim 25/06.2010

Jan Bodakowski

Finansowe i ezoteryczne źródła komunizmu

By zniszczyć ład cywilizacji zachodniej (wyrosły z nauczania kościoła katolickiego) tajne stowarzyszenia (będące platformą porozumienia globalnych oligarchów dążących do monopolizacji władzy i własności) zainwestowało wiele sił i środków w budowę globalnego socjalizmu (w jego zachodniej biurokratycznej wersji i wschodniej opartej na bestialskim terrorze).

Socjalizm

Idealnym instrumentem do realizacji celów gnozy i masonerii stał się socjalizm. Bardzo skuteczny plan zdobycia władzy przez socjalistów stworzyło pod koniec XIX wieku Fabian Society. Drogą rewolucji miała być: nie walka ale infiltracja instytucji, wykorzystanie edukacji, stopniowe nacjonalizowanie i centralizowanie przemysłu, intelektualne inspirowanie całej sceny politycznej od lewicy do prawicy. Dodatkowo planowano wykorzystanie imperializmu silnych narodów w celu eksportu socjalizmu. Celem stowarzyszenia był globalny socjalizm i globalna gospodarka planowa. Stowarzyszenie rozwijało się na uniwersytetach Oksford i Cambridge. Współtworzyło London School of Economics (wykładał na niej Ralf Dahrendorf członek innych organizacji establishmentu). Do 1914 agendy Fabian Society „Komitety na rzecz pokoju” działały w 52 amerykańskich uczelniach wyższych. Członkami Fabian Society była córka Karola Eleonora Marks, Georg Bernard Shaw, Herbert Georg Wells, Jack London, przywódca brytyjskich faszystów Oswald Erdald Mosley. Fabian Society dostrzegała że choć są rożne metody to cele socjalizmu, komunizmu, nazizmu i faszyzmu są takie same.

Komunizm

Komunizm miał się stać dla tajnych stowarzyszeń narzędziem zniszczenia znienawidzonego przez tajne stowarzyszenia katolicyzmu. „Komunizm był polityczną emanacją masońskiego i satanistycznego zakonu Iluminatów Bawarskich”. Członkiem Ligi Sprawiedliwych związanej z iluminatami był Karol Marks który oparł swoje postulaty polityczne na ideach iluminatów. Marks był satanistą i dążył do zniszczenia religii i zaprowadzenia terroru. Podobnie jak on i inni lewicowcy nie nawiedzili religii. Wydanie Manifestu Komunistycznego „sfinansowało dwu iluminatów: Clinton Roosevelt i Horace Gredy”. „Marks w koloni należał do loży Apollo. Lenin był inicjowany do loży Unia Belleville Wielkiego Wschodu Francji. Trocki został członkiem masonerii w 1897 roku” (zaś ostatni przywódca ZSRR „Michaił Gorbaczow jest członkiem „Komisji Trójstronnej” oraz masońskiego i satanistycznego zakonu Lucis Trust). O związkach rewolucji z satanizm pisał ideolog anarchizmu Michaił Bakunin, Lenin znany był ze swej nienawiści do religii. Cechą charakterystyczną komunizmu stała się nienawiść do religii. „Masońskość rosyjskiego komunizmu wyrosła z wolnomularskiej tradycji”, również sowiecka czerwona gwiazda będąca symbolem komunizmu jest symbolem masońskim.

Rewolucja bolszewicka

Rosja została wybrana do przeprowadzenia rewolucji gdyż (pod koniec XIX wieku dzięki żywiołowemu rozwojowi gospodarczemu) zaczęła zagrażać zyskom zachodniej finansjery. W 1981 roku kolej transsyberyjska taniej i szybciej transportowała towary między Europą a Azją (niż statki należące do finansjery Wielkiej Brytami i USA). Pod koniec XIX wieku Rosja wydobywała coraz więcej ropy, dynamicznie rozwijało się rolnictwo na terenach okupowanej przez Rosję Ukrainy. Środkiem do przejęcia przez międzynarodową finansjerę bogactw Rosji miało być doprowadzenie do rewolucji.

Rewolucje bolszewicką przygotowywaną (od lat 80 XIX wieku) i sfinansowała amerykańska finansjera (między innymi bank Kuhn i Loeb) często za pośrednictwem zaprzyjaźnionych banków w Niemczech. Wstępem do rewolucji bolszewickiej była rewolucja 1905 (w wyniku której na Syberię zesłano 250.000 rewolucjonistów). Dzięki pomocy finansjery Lew Trocki po opuszczeniu Rosji mógł wydawać w 1907 we Francji gazetę „Głos”, a w 1917 w USA gazetę „Nowy Świat”.

Rewolucje sfinansowała amerykańska i europejska finansjera. Niemcy wysłali do Rosji Lenina wraz 31 towarzyszami oraz kredytem wysokości 40 milionów franków w złocie. Amerykanie statkiem wysłali do Rosji Trockiego z 275 towarzyszami (na Trockiego i towarzyszy finansjera wydała 36 milionów dolarów – 16 mln lord Miner i 20 mln Salomon Loeb), oraz wyposażyli rewolucjonistów w złoto niezbędne do przeprowadzenia rewolucji. Gdy po drodze do Rosji Trocki znalazł się w kanadyjskim więzieniu wyciągnął go z celi pułkownik Haus doradca prezydenta Woodrow Wilsona i jeden z twórców amerykańskiej Rezerwy Federalnej. W 1916 roku Niemcy odrzuciły rosyjską ofertę pokojową i finansowały komunistów licząc ze komuniści zniszczą Rosję. Rewolucje bolszewicką wspierał też Max Warburg brat Paula Warburga (jednego z twórców amerykańskiej Rezerwy Federalnej). Max był bankierem Rothschildów a w czasie I wojny światowej szefem tajnej niemieckiej policji. Max i Paul mieli trzeciego brata Feliksa (teściem Feliksa był Jacob Schiff finansista wspierający pieniędzmi bolszewików – prawnuk Jacoba jest zięciem Ala Gora). Pro bolszewicka propagandę uprawiała też w czasie i po I wojnie światowej międzynarodowa prasa należąca do finansjery. Amerykańscy przedsiębiorcy dostarczali bolszewikom broń, żywność i wszelkie inne towary.

Amerykańska finansjera (w tym Rockefellerowie i Morganowie) nie dość ze sfinansowała rewolucje i przejecie władzy przez komunistów w 1917 roku to i finansowała budowę tyrani komunistycznej w Rosji (co umożliwiło zniszczenie rosyjskiej konkurencji, dostęp do rosyjskich złóż i rynków). Powszechna nędza wynikająca z komunizmu odebrała Rosjanom chęć do obrony swoich praw i swojej własności. Rewolucja bolszewicka doprowadziła (w 1922 roku) do 5 milionów ofiar Wielkiego Głodu i do 40 milionów ofiar rządów Stalina. Dzięki rewolucji konkurencyjna dla amerykanów rosyjska produkcja spadła do 13% poziomu rosyjskiej produkcji z 1913 roku. W Rosji zapanował głód, niedobór podstawowych dóbr, inflacja. Rewolucja okazała się doskonałą inwestycją. Tylko od 1918 do 1922 Lenin zwrócił bankowi Kuhn i Loeb 600 milionów rubli w złocie (450 milionów dolarów). Należący do Rockefellera Standard Oil przejął kontrole nad znacjonalizowaną kaukaską ropą. Charakterystyczną rzeczą dla bolszewickiej Rosji stał się udział żydów we władzach komunistycznych. Dzięki rewolucji uzależniono Rosję od międzynarodowej finansjery. Rosja zaczęła wyprzedawać swoje surowce. Spacyfikowano Rosjan poprzez wpędzenie ich w nędze. Z czasem by utrwalić władzę komunistów w Rosji Amerykanie wybudowali 2/3 fabryk w ZSRR (1/3 inwestorzy z Niemiec, Francji, Wielkiej Brytanii, Włoch), amerykańska Rezerwa Federalna pożyczyła miliony dolarów sowietom. Nieustanne inwestycje amerykańskie w ZSRR wyniosły 64 miliardy dolarów. Amerykanie zbudowali sowieckie zakłady przemysłowe i elektrownie. W latach 1932-1933 Ford 80% swojej produkcji eksportował do ZSRR. W 1918 środowiska amerykańskiej finansjery powołały do życia Amerykański Komitet Pomocy i Współpracy z Rosją Sowiecką (działający do dziś pod nazwą Amerykańskiego Komitetu Porozumienia między Wschodem a Zachodem ACEWA i związany z „Kuhn, Loeb and Company”). Komitet ten w 1921 transferami pieniędzy uratował ZSRR przed ostatecznym załamaniem gospodarczym. Środowiska komitetu finansowały współpracę gospodarczą USA z ZSRR. W okresie międzywojennym ZSRR od 1926 roku rozpoczął współpracę militarną z Niemcami (na podstawie układu z Rapallo), wsparł militarnie komunistyczną rewolucje w Hiszpanii.

II wojna światowa

Podczas II wojny światowej USA dostarczały ZSRR wyroby przemysłowe i myśl techniczną. Władze USA zrobiły wszystko by jak największe obszary Europy znalazły się pod sowiecką okupacją. Armia amerykańska specjalnie zatrzymała się w południowych Niemczech by armia sowiecka zajęła jak największe terytorium (armią amerykańską dowodził Eisenhower przyszły członek Rady ds Stosunków Międzynarodowych i protegowany Bernarda Barucha z tej rady). Amerykanie nie pozwolili aliantom (tak jak chciał tego Churchill) zajęcie Bałkanów i centralnej Europy przed sowietami. Przeciw oddaniu sowietom Europy występował generał Paton i generał Clark.

Po II wś

Po II wojnie światowej sowieci eksportowali komunizm na całym globie. Jednym z miejsc w które komuniści inwestowali był Wietnam. Wietnamscy komuniści bez pomocy ZSRR i krajów bloku sowieckiego (od karabinów do czołgów i myśliwców odrzutowych) nie byli by w stanie móc walczyć z armią amerykańską.

W czasie trwania wojny w Wietnamie w 1966 prezydent USA Johnson doprowadził do zwiększenia wymiany gospodarczej USA z krajami bloku sowieckiego. Władze USA przywróciły prawo eksportowania do krajów komunistycznych: miedzianych kabli, silników Diesla, silników elektrycznych, silników rakietowych, turbin, generatorów, łożysk, części do radarów, części samochodowych i wielu innych. Krajom komunistycznym amerykanie udzielili licencji na produkcje opon samochodowych i serii dużych kredytów. Rozluźniono też przepisy i umożliwiono import przez kraje komunistyczne: ropy, gazu, oleju napędowego, paliw syntetycznych, smarów, olejów technicznych, urządzeń do wydobywania i przerobu paliw. Zrobiono to w sytuacji gdy ZSRR i blok sowiecki był jedynym dostawcą takich dóbr do komunistycznego Wietnamu walczącego z USA. W tym też czasie amerykanie dostarczyli sowietom prawie wszystkie urządzenia będące wyposażeniem nowo wybudowanej nad rzeką Kamą największej fabryki samochodów (w tym pojazdów dla wojska), modernizowali zakłady samochodowe GAZ i budowali w Wołgogradzie fabrykę Fiata.

PRL amerykanie od 1954 do 1966 udzielali kredytów i sprzedawali żywność. W 1966 byli nawet skłonni do spłat długu przez PRL złotówkami (dolary były trudno dostępne). W tym też czasie komunistyczna „Polska” wspierała komunistyczny Wietnam walczący z amerykanami.

Blok sowiecki amerykańskie kredyty i myśl techniczną dostarczaną przez amerykanów wykorzystał do rozbudowy komunistycznego potencjału militarnego i do eksportu rewolucji. Amerykanie sami za pośrednictwem ZSRR i krajów bloku wschodniego finansowali zabijanie amerykańskich żołnierzy. Za rządów Nixona wymiana gospodarcza Stanów Zjednoczonych z blokiem komunistycznym jeszcze wzrosła (między innymi dzięki zabiegom Kissingera).

Jan Bodakowski

Bibliografia:

Teda Flynna „Nadzieja oszustów i przestępców” 2009 Veritas et Pneuma Publishers Ltd.

Pierre de Villemarest „Źródła finansowe komunizmu i nazizmu” 1997 Fullmen

Epiphanius „Ukryta strona dziejów. Nowy Porządek Świata. Nowy Ład Ekonomiczny. Globalizm.” Wydawnictwo ANTYK Marcin Dybowski 2009

Hubert Kozieł „Czy Stany Zjednoczone mogły wygrać wojnę w Wietnamie?” Templum Novum 7

ks Luigi Villa „Paweł VI błogosławiony?” ANTYK Marcin Dybowski 2010

<!-- @page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } -->

Jan Bodakowski

Ksiądz Jerzy Popiełuszko

Osobie księdza Jerzego Popiełuszki poświęcone są dwie książki wydawnictwa WAM. Autorem obu jest ksiądz Jan Sochoń (postulator procesu beatyfikacyjnego kapelana Solidarności). Pierwsza z nich „Tama. Opowieść o życiu i męczeństwie księdza Jerzego Popiełuszki” jest szerszą pozycją okazująca postać tego świętego na tle nauczania Kościoła Katolickiego, historie katolicyzmu w Polsce, dzieje kościoła polskiego prześladowanego przez komunistyczną dyktaturę, dzieciństwo i młodość bohaterskiego kapłana, jego kłopoty ze zdrowiem, posoborowe zmiany w kościele, antykomunistyczne nauczanie papieży. Tekst „Tamy…” ilustrują liczne fotografie (w tym tak wstrząsające jak zdjęcia zwłok zamordowanego kapłana). Druga pozycja tego samego autora „Ksiądz Jerzy Popiełuszko” jest skróconą wersja pierwszej (zakres tematyczny autor ograniczył do osoby męczennika).

Ksiądz Jerzy Popiełuszko urodził się 14 września 1947 roku. Był jednym z pięciorga dzieci. Wraz z rodzicami mieszkał we wsi Okopy koło Suchowoli na Podlasiu (20 kilometrów od granicy okupowanej przez ZSRR Litwy). Został ochrzczony pod imieniem Alfons, jego patronem był święty Św. Alfons Maria Liguori założyciel zakonu redemptorystów (ksiądz Popiełuszko zmienił imię na Jerzy Aleksander w 1971). Ksiądz Jerzy wychowywany był w patriotycznej atmosferze (w czasie II wojny światowej jego rodzinne Podlasie było sterroryzowane przez bandy radzieckiej partyzantki złożonej przeważnie z żydów, którzy mordowali Polaków, dokonywali gwałtów i kradzieży, po wojnie polskich patriotów mordowała polskojęzyczna władza ludowa).

W 1956 Alfons Popiełuszko został ministrantem, a w 1965 po maturze wstąpił do warszawskiego seminarium. Po studiach w seminarium nieustanie się dokształcał. Wzorem dla księdza Jerzego był prymas Stefan Wyszyński i święty Maksymilian Kolbe. W swoich kazaniach wielokrotnie odwoływał się do nauczania kościoła katolickiego i wydarzeń z historii Polski. Z dzielniejszej perspektywy nienawiść komunistów do księdza Jerzego jest niezrozumiała. Ksiądz Jerzy w swoich kazaniach nauczał o rzeczach oczywistych i nie kontrowersyjnych (roli jednostki w społeczeństwie, potrzebie solidarności i oparcia relacji społecznych na miłosierdziu, realizowaniu się godności ludzkiej w wolności, zagrożeniach płynących z pokus liberalnej demokracji, powołaniu chrześcijan do głoszenia prawdy i męczeństwa, roli kościoła, potrzebie walki z aborcją, bronił młodzież przed szkodliwą komunistyczną propagandą, ukazywał że Jezus jest drogą wyzwolenia, ukazywał sen cierpienia w imię wyższych racji, niezbędność zachowania wartości chrześcijańskich w życiu społecznym). W kazaniach księdza Jerzego właściwie nie było polityki.

Na drugim roku studiów w seminarium ksiądz Jerzy trafił do wojska (służba trwała od 1966 do 1968 roku), do specjalnej jednostki wojskowej w Bartoszycach (na Mazurach) przeznaczonej dla seminarzystów (panowały w niej o wiele gorsze warunki bytowe niż w innych jednostkach). W wojsku seminarzyści byli poddawani nieustannej ateizacji i komunistycznej indoktrynacji, zastraszano ich i terroryzowano, dręczono fizycznie i psychicznie (w tym zakazywano modlitw). Terror komunistyczny był na tyle skuteczny że 33% seminarzystów odchodziło z seminariów. Podczas służby ksiądz Jerzy niezachwianie trwał w wierze, był wielokrotnie karany za odmowę zaprzestania modlitw i chodzenie do kościoła.

Świecenia ksiądz Jerzy Popiełuszko przyjął w 28 mają 1972 roku. W latach 1072-1976 był wikariuszem w podwarszawskich Ząbkach, 1975-1978 w willowej dzielnicy Warszawy Anin, 1978-1979 na Żoliborzu, 1979-1980 w akademickim kościele świętej Anny (wtedy też został członkiem Krajowej Konsulty Duszpasterstwa Służby Zdrowia, Diecezjalnym Duszpasterzem Personelu Medycznego, w parafii świętej Anny zajmował się duszpasterstwem studentów medycyny). Jako wikariusz dał się poznać jako duszpasterz dzieci, młodzieży, ludzi chorych. Kapłan bliski parafianom. Inicjator pielgrzymek i rekolekcji. W 1980 został rezydentem w parafii świętego Stanisława Kostki na Żoliborzu, w której to od lat 70 proboszcz ks Bogucki odprawiał uroczyste msze za ojczyznę.

W sierpniu 1980 rozpoczął posługę dla strajkują robotników w warszawskiej hucie (był równocześnie duszpasterzem w Akademii Medycznej, Wyższej Oficerskiej Szkole Pożarnictwa, Akademii Sztuk Pięknych i Domu Zasłużonego Pracownika Służby Zdrowia). W Parafii świętego Stanisława ksiądz Jerzy odprawiał o godzinie 10 rano coniedzielne msze dla robotników. W swoich kazaniach kierowanych do robotników zwalczał patologie (takie jak alkoholizm) niszczące tę społeczność. Ksiądz Jerzy był otwarty na zagubionych religijnie i wszystkich potrzebujących. Brał też udział w pierwszym zjeździe Solidarności w Gdańsku w 1981 roku.

W czasie stanu wojennego ksiądz Jerzy niósł ogromną pomoc ludziom poszkodowanym przez reżim komunistyczny. W 1982 Służba Bezpieczeństwa i PZPR w obliczu ogromnego autorytetu jakim się cieszył ksiądz Jerzy starała się go prześladować wszelkimi możliwymi sposobami (poprzez medialną kampanie nienawiści, przesłuchania, rewizje, zastraszenia, zatrzymania, oskarżenia, podrzucanie do mieszkania księdza broni i ładunków wybuchowych przed rewizją, ataki terrorystyczne na mieszkanie księdza). Ksiądz Jerzy Popiełuszko był pod nieustanną obserwacją SB i jej tajnych współpracowników. Pod wpływem działań SB 14 grudnia 1983 roku prymas Glemp w rozmowie z księdzem Jerzym zrugał go za to że rzekomo zaniedbuje swoje obowiązki duszpasterskie i wbrew swojej misji angażuje się w politykę. Ksiądz Jerzy wbrew prześladowaniom pozostawał jednak nieugięty (czego wyrazem był odprawienie pogrzebu Grzegorza Przemyka maturzysty zamordowanego przez milicjantów). Kampania nienawiści rozkręcana przez komunistyczne media (w tym i przez Jerzego Urbana, i sowiecką Izwiestie) zakończyła się porwaniem księdza Jerzego. Pierwsza próba zamachu na księdza miała miejsce 13 października 1984 roku. Kilka dni później 19 października 1984 ksiądz (podczas swojego powrotu z Bydgoszczy jednego z miast gdzie ksiądz Jerzy jeździł odprawiać msze na zaproszenie lokalnych wspólnot katolickich) został porwany przez funkcjonariuszy SB i po długotrwałych torturach zamordowany. Media komunistyczne poinformowały o zniknięciu księdza 20.10.1984. Informacje o odnalezieniu zwłok księdza komunistyczne media podały 30.10.1984 kiedy to zmasakrowane zwłoki księdza wyłowiono z Wisły w okolicach tamy we Włocławku. Oficjalnie mordu dokonali funkcjonariusze SB od dawna zajmujący się w SB prześladowaniem kościoła: Grzegorz Piotrowski (naczelnik wydziału w Departamencie VI MSW, matematyk, który cynicznie w więzieniu udawał nawrócenie), Leszek Pękala i Waldemar Chmielewski na polecenie swego przełożonego Adama Pietruszki (zastępcy dyrektora wydziału w departamencie VI). Podczas procesu oprawców skazani zostali oni w 1985 roku na 25 (Piotrowski, Pietruszka), 15 (Pękala), 14 (Chmielewski). Stronniczy komunistyczny sąd nie dopuścił do ujawnienia mocodawców morderców. Wszyscy mordercy księdza dzięki zmniejszeniu kar są już na wolności.

Jan Bodakowski

<!-- @page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } -->

Jan Bodakowski

Big Brother w domu rodzinnym mordercy ks Popiełuszki

Nakładem wydawnictwa Fronda ukazała się książka znanego publicysty Wojciecha Sumińskiego „Teresa Trawa Robot”. Tytuł książki nawiązuje do kryptonimów spraw rozpoznania operacyjnego Służby Bezpieczeństwa. Celem działań SB była inwigilacja rodziny mordercy księdza Jerzego Popiełuszki. Operacje te przeprowadzone były przez SB od 1985 do 1990 roku. W inwigilacje rodziny mordercy zaangażowanych było kilkuset funkcjonariuszy SB i kilkuset tajnych współpracowników. Stenogramy podsłuchów trafiały do Kiszczaka i Jaruzelskiego. Operacje prowadził zespół Zbigniewa Chwalińskiego (który kontynuował swoja karierę w policji III RP). Książka składa się z stenogramów z podsłuchów (ocalało 1600 godzin) z domu rodzinnego Adama Pietruszki (przebywającego wówczas w więzieniu mordercy księdza Jerzego Popiełuszki) poprzedzonych wstępem o realiach PRL.

Książka Sumińskiego jest kolejną pozycją pokazującą zaplecze państwa totalitarnego, PRL przyzwoitym ludziom jawił się jako wrogi zorganizowany monolit. W rzeczywistości za wykreowaną fasadą PRL krył się chory organizm, przeżarty nepotyzmem, bezmyślnością, frustracją, egoizmem i nihilizmem beneficjantów reżimu. PRL był tak wewnętrznie słaby ze miał problem z Pietruszką i jego rodziną.

Bezpośrednimi (według oficjalnej wersji) zabójcami księdza Jerzego Popiełuszki byli Adam Pietruszka, Grzegorz Piotrowski, Leszek Pękala, Waldemar Chmielewski.

Skazany za nakłanianie do zabójstwa magister prawa i pułkownik Służby Bezpieczeństwa Adam Pietruszka rozpoczął swoja karierę zawodową w Komendzie Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w Szczecinie. Kontynuował ją od 1875 roku w Warszawie jako zastępca naczelnika Wydziału I Departamentu VI, od 1981 zastępca dyrektora Departamentu. Był oficerem prowadzącym księdza Czajkowskiego TW Jankowskiego. Według włoskiej prokuratury był obecny na placu Świętego Piotra podczas zamachu na Jana Pawła II. Jego kariera zawodowa zakończyła się zwolnieniem w 1984 z powodu braku kontroli nad podległymi funkcjonariuszami którzy zabili księdza Jerzego i utrudniali śledztwo. Skazany w procesie toruńskim (procesie zabójców księdza Jerzego) na 25 lat, po skróceniu do lat 10 wyroku, wyszedł na wolność w 1995 roku. W więzieniu manifestował swoją głęboką nienawiść do Kiszczaka i Jaruzelskiego.

Kolejny bezpośredni (według oficjalnej wersji) zabójca funkcjonariusz SB Leszek Pękala był z wykształcenia elektronikiem. Karierę w resorcie rozpoczął w Komendzie Wojewódzkiej MO w Tarnowie. W 1979 po skończeniu Studium Podyplomowego WSO w Legionowie przeniesiony został do Warszawy do Departamentu VI. Po zabójstwie księdza Jerzego został skazany na 15 lat, siedział 6 lat i wyszedł z wiezienia w 1990 roku. Zmienił nazwisko na Paweł Nowak.

Trzeci z zabójców magister matematyki i funkcjonariusz SB Grzegorz Piotrowski karierę zawodową rozpoczął w Komendzie Wojewódzkiej MO w Łodzi. W 1979 ukończył studium podyplomowe Akademii Spraw Wewnętrznych w Warszawie. W 1981 został funkcjonariuszem grupy D IV Departamentu zajmującej się popełnianiem przestępstw kryminalnych wymierzonych w polskich patriotów. Kiedy został kierownikiem grupy D wielokrotnie spotykał się służbowo z funkcjonariuszami KGB. Zlecił też swoim podwładnym porwanie i zamordowanie (za pomocą oblania kwasem) opozycjonisty Janusza Krupskiego. Skazany na 25 lat, wyszedł po 15 w 2001 roku i pisuje podobno pod pseudonimem w antyklerykalnym lewicowym piśmie „Fakty i Mity”.

Czwarty z zabójców Waldemar Chmielewski skazany na lat 16 wyszedł po skróceniu wyroku po 4,5 roku.

W lecie 1984 roku Jaruzelski zarządzał od Kiszczaka uciszenia księdza Jerzego Popiełuszki. W kilkanaście dni po oficjalnej dacie zamordowania księdza Jerzego Popiełuszki (19 października 2010) Adam Pietruszka w trakcie rozmowy z ministrem spraw wewnętrznych Czesławem Kiszczakiem usłyszał obietnice awansu za zostanie kozłem ofiarnym w sprawie zabójstwa księdza Jerzego Popiełuszki. Pietruszka przed zabójstwem księdza Jerzego wiele miesięcy w ramach swoich obowiązków służbowych zajmował się prześladowaniem księdza Popiełuszki. Przed procesem i w jego czasie Pietruszka był utwierdzany przez władze resortu że jego pobyt w zakładzie karnym był tymczasowy. Pomimo że przewożeni nie wywiązali się ze swoich obietnic, milczał, pozostał lojalny wobec resortu, i nie zdradził że został kozłem ofiarnym. MSW zastraszyło Pietruszkę i jego żonę grożąc im konsekwencjami w razie ujawnienia tajemnicy państwowej. Kiszczak bał się że Pietruszka i jego żona ukryli dokumenty wskazujące udział władz w mordzie (Pietruszka miał dysponować programem prześladowania księdza Jerzego Popiełuszki z odręcznymi uwagami Ciastonia i Jaruzelskiego). W ramach poszukiwania dokumentów wielokrotnie SB dokonywała tajnych przeszukań domu Pietruszki.

Z podsłuchów dokonanych na przełomie ponad 5 lat przez SB w domu rodziny więzionego Pietruszki dowiadujemy się że rodzina Pietruszki pozostała wierna ideałom komunizmu, wroga wobec Solidarności i kościoła, przeświadczona o słuszności terroru komunistycznego (pomimo że była świadoma tego że z ojca rodziny przełożeni zrobili kozła ofiarnego – rodzina Pietruszki chciała by partia rehabilitowała Pietruszkę). Żona Pietruszki wielokrotnie deklarowała swoją pogardę dla księdza Jerzego, uważała ze władze powinny siłą zwalczać reakcjonizm, oskarżała Jaruzelskiego o odchylenia prawicowo klerykalne bo zbyt długo tolerował księdza Popiełuszkę i księdza Jankowskiego. Rodzina Pietruszki była silnie zakorzeniona w strukturach władzy i terroru komunistycznego, żyła wiadomościami o przetasowaniach w aparacie władzy (gdyż establishment komunistyczny to byli bliscy znajomi Pietruszków). Czuła że ma poparcie partyjniaków i esbeków. W rozmowach o zabójstwie o sprawstwo kierownicze nad zbrodnią oskarżała władze MSW, jednego ze sprawców Pękale określała mianem niezrównoważonego emocjonalnie pedała. Manifestem ideowym rodziny Pietruszków była wypowiedź żony zabójcy w której deklarowała że „ Trzeba odciąć się od tego kraju, od tego narodu, trzeba dbać o własną dupę. Nie można dbać o naród i kraj. Niech państwo w gruzy się wali tylko żeby nam było dobrze” i że trzeba brać przykład z Rakowskiego który zarabia kasę na szwindlach. Żonę Pietruszki dziwiło że nie ujęli się za nim Rosjanie chociaż „ciągle siedział w ambasadzie”. Ta patologiczna akceptacja zbrodni reżimu nie przeszkadzała rodzinie Pietruszki być kochającą rodziną, mówiącą do się pieszczotliwym językiem

W kilka lat po zabójstwie księdza Jerzego Popiełuszki najwięcej w sprawie zabójstwa odkrył w III RP prokurator Andrzej Witkowski. Witkowski podważył wersje procesu toruńskiego, akta jego śledztwa utajniono. „Czterej skazani oficerowie SB nie byli wyłącznymi uczestnikami zbrodni, lecz działali na zlecenie (…) osób zajmujących najwyższe stanowiska w państwie”. Z śledztwa prokuratora Witkowskiego wynikało że ksiądz Jerzy Popiełuszko zginął w innym czasie i miejscu niż te które ustalono w procesie toruńskim. Okazało się też że śledztwo Witkowskiego było sprzeczne z interesami establishmentu III RP. W kluczowych momentach dla śledztwa śledztwo to odbierano prokuratorowi Andrzejowi Witkowskiemu. Witkowski unikną losu innych osób które były związane ze sprawą. W kilka dni po zabójstwie zginęło w podejrzanym wypadku dwu funkcjonariuszy Biura Śledczego SB badających sprawę zabójstwa księdza Jerzego, w niewyjaśnionych okolicznościach zginęło kilku świadków ważnych dla sprawy. Nawet w 2009 zastraszano policjantów i prokuratorów by nie angażowali się w tą sprawę.

Jedną z najbardziej szokujących informacji ze śledztwa Witkowskiego była informacja o tym że WSW (bezpieka wojskowa PRL przekształcona w III RP w WSI) śledziła wiele miesięcy przed zabójstwem i w czasie zabójstwa funkcjonariuszy SB zabójców ks Jerzego. 19 października 1984 roku w oficjalnym dniu zabójstwa 6 funkcjonariuszy WSW (5 mężczyzn i 1 kobieta) śledziła zabójców. Prokuratorowi Witkowskiemu po jednym dniu przesłuchań tych funkcjonariuszy sprawę odebrano. (świadkowie ci do dnia dzisiejszego nie zostali przesłuchani). Po odebraniu sprawy Witkowskiego kreowano na wariata. W 2002 roku Witkowski w ramach IPN powtórnie rozpoczął swoje śledztwo. W 2004 na dzień przed planowanym oskarżeniem Kiszczaka i Chrostowskiego (kierowcy księdza Jerzego) sprawę odebrał Witkowskiemu ówczesny prezes IPN Kulesza.

Kłopoty za pisanie o sprawie księdza Jerzego spotkały też autora książki )znanego już ze swej poprzedniej publikacji o sprawie zabójstwa księdza Jerzego Popiełuszki).W 2007 skradziono mu rękopis książki. W 2008 roku ABW zatrzymała go pod absurdalnym zarzutem, zarekwirował odtworzony rękopis i wszelkie materiały dotyczące sprawy księdza Jerzego Popiełuszki (oraz materiały do innej publikacji o WSI).

Jan Bodakowski

<!-- @page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } -->

Jan Bodakowski

Fronda 2010 nr 54

Najnowszy numer Frondy otwierają dwie reklamy. Jedna nowej książki Marcina Wolskiego wydanej przez Centrum Myśli Jana Pawła II (ten znany autor powieści z odważnymi scenami erotycznymi ostatnio napisał parę powieści na zlecenie instytucji państwowych) oraz ogłoszenie werbunkowe Rycerzy Kolumba (jak głosi wiarygodne źródło Górny i Terlikowski mają rozkręcać nową radę zakonu w Warszawie).

W numerze uzależnieni od Frondy znajdą kolejną dawkę informacji o: medialnych manipulacjach wokół globalnego ocieplenia żerujących na strachu, milenarystycznej histerii, nagonce na kościół za jego bezkompromisową walkę z cywilizacją śmierci, drugim soborze watykańskim, zagadnieniach filozoficzno teologicznych, medialnej kampanii nienawiści środowiska gazety wyborczej wymierzonej w niezależnych historyków, roli rodziny w wychowaniu, potrzebie tworzenia szkół prywatnych, dyskusjach wokół aborcji i kary śmierci.

Najciekawszym tekst najnowszego numeru Frondy poświęcony jest różnicom w potrzebach edukacyjnych chłopców i dziewcząt. Obecny model edukacji zniechęca do nauki chłopców. Chłopcy w szkołach podstawowych i średnich nie otrzymują należytej pomocy w edukacji, przez co nie nabywają oni umiejętności niezbędnych do funkcjonowania w świecie współczesnym i są skazani na biedę. Gorsze wyniki edukacyjne chłopców są spowodowane tym że współczesny system edukacyjny ukierunkowany jest na nagradzanie zdolności które biologicznie posiadają dziewczynki. Likwidacja nauczania koedukacyjnego sprawia że chłopcy osiągają lepsze wyniki.

Numer zamykają: teksty z blogów na portalu fronda, recenzje książek, rozmowa z znanym francuskim powieściopisarzem Jeane Raspailem, teksty tłumaczone z języków obcych, niezwykle ciekawe teksty o patriotycznej tożsamości polskiego hip hopu i o ojcu Pio.

Jan Bodakowski