AMDG

Jan Bodakowski

Ostatnia brygada – romans z podtekstem politycznym z II RP autorstwa Tadeusza Dołęgi-Mostowicza

Nakładem oficyny wydawniczej Rytm ukazała się powieść Tadeusza Dołęgi-Mostowicza „Ostatnia brygada”. Ten romans z podtekstami politycznymi stał się dla autora wyrokiem śmierci, kroplą która przelała kielich goryczy, iskrą która popchnęła sanacyjnych bandytów do porwania pisarza, skatowania go, i na szczęście nieudanej próby zabójstwa. Dla współczesnego czytelnika w powieści Dołęgi-Mostowicza fascynująca jest siła polityczna jego romansideł, niezwykle ciekawy opis realiów życia elit II RP, i identyczna jak dzisiaj demoralizacja społeczeństwa.

Głównym bohaterem powieści jest Andrzej. Polak który zdobył majątek w Afryce (widać że nie tylko dziś trudno jest zdobyć majątek w kraju) i postanowił wiedziony patriotycznymi sentymentami zainwestować go w ojczyźnie. Życie doświadczyło go boleśnie. Kresowy majątek zagarnęli mu bolszewicy (z którymi walczył w 1920 roku), podczas jego pobytu za granicą jego matka umarła w nędzy porzucona przez bogatych krewnych.

W luksusowym ekspresie z Paryża do Warszawy poznaje Lene. Zielonooką piękność o azjatyckich rysach. Żonę prezesa Banku Głównego. Sowiecką agentkę korzystającą z polskiego paszportu dyplomatycznego. Dom Leny był centrum życia towarzysko biznesowego elity II RP. Między Andrzejem a seksowna sowiecka agentka wybucha romans.

Elity polityczne II RP stanowiące tło dla bohaterów romansu są: chciwe, pozbawione klasy, bufonowate, złośliwe, zdemoralizowane, cyniczne, wzajemnie skłócone i łakome. Rządzący traktują władze jako skok na kasę, nie są zainteresowani dobrem Polski ani Polaków, rozkradają państwo. Klakę zapewniają im dziennikarze prasy sanacyjnej. Zdemoralizowane przedstawicielki elity w przerwach między rozpustą i konsumpcją, angażują się w różne prądy new age.

Młodzież doskonale kopiuje życie zdemoralizowanych elit, życie swoich rodziców (wielokrotnie zamężnych, żyjących w konkubinatach, lub z kochankami). Młodzi są zdemoralizowani, pozbawieni hamulców w korzystaniu z swobody seksualnej. Klasyczną przedstawicielką bananowej młodzieży jest Irena, rozpustna i zdemoralizowana nastolatka której udaje się wieść Andrzeja (korzystającego z oby kochanej).

Andrzej, marnujący na rozpustę zdobyty za granicą kapitał, spotyka swego przyjaciela z młodości Michała Żegotę. Żegota by wyrwać się z biedy został posłem i jest jednym z politycznych pasożytów żerujących na Rzeczpospolitej.

Z czasem rozpusta i konsumpcja męczą Andrzeja. Bohater romansu postanawia zmienić na lepsze swoje życie. Zakłada przemysłowe gospodarstwo rolne. Rozpoczyna walę z żydowskim monopolem w handlu zbożem. W interesach przeszkadza mu państwowa biurokracja. Żydzi by zniszczyć jego firmę Andrzeja podpalają jego budynki gospodarcze. Andrzej by nie zbankrutować ulega żydowskiemu monopolowi i rezygnuje z handlu zbożem.

Z rozsądku poślubia Martę. Postanawia zamieszkać na wsi. Remont dworu utrudnia mu nielegalny lokator żyd który siłą usiłuje wymusić na nim okup za wyprowadzkę.

Pomagający w interesach Andrzejowi Żegota umiera na raka. Okazuje się ze ożenił się z Ewą, i wychowywał dziecko Ewy i Andrzeja – Janka. Andrzej uświadamia sobie że kocha tylko wdowę i matkę swego syna. Kolejne wydarzenia są jeszcze bardziej dramatyczne.

Jan Bodakowski

Jan Bodakowski

Nakładem wydawnictwa Bellona ukazała się książka Rose Mary Sheldon „Szpiedzy, wywiady i tajne służby”. Ta, napisana dzięki pomocy amerykańskich uczelni wojskowych, książka przybliża czytelnikom temat (starotestamentowych, nowotestamentowych oraz jeszcze bliższych naszym czasom) szpiegów, tajnych agentek i operacji militarnych Izraelitów. Autorka w swej pracy szczegółowo interpretuje tekst biblijny pod względem historycznym, literackim i społecznym.

Autorka jako pierwszy poruszyła temat agresji Izraelitów na Kanaan, misji szpiegowskiej dwunastu naczelników plemion wysłanych przez Mojżesza, czterdziestoletniej wędrówki przez pustynie w celu wygubienia opozycji, ataku, eksterminacji tubylców i zajęcia Kanaan przez Izraelitów. Opisując walki o Kanaan autorka przybliżyła brak świadectw archeologicznych potwierdzających historie agresji i różne koncepcje napływu Izraelitów do Kanaan.

Interpretując Księgę Jozuego Rose Mary Sheldon zwróciła uwagę zasługi szpiegów Izraelitów w zdobyciu Kanaan. Szpiedzy Jozuego korzystać mieli z gościny Racheb. Racheb czerpiąca zyski z prowadzenia domu publicznego, zdradziła swoją ojczyznę i umożliwiła zdobycie Jerycha. Izraelici zdobywali kolejne ziemie według tego samego schematu: rozpoznanie, atak z zaskoczenia i szybkie zwycięstwo. Autorka opisując wagę aparatu szpiegowskiego, opisała kolejne kampanie i przybliżyła czytelnikom krytyczną interpretacje tekstu biblijnego.

Kolejny rozdział Rose Mary Sheldon poświęciła interpretacji i przybliżeniu krytycznej analizy kampanii militarnych opisanych w Księdze Sędziów. Kolejny raz aparat szpiegowski okazał się być decydujący w kampaniach Izraelitów przeciw sąsiednim ludom. Agentura tubylcza szła na kolaboracje z Izraelitami by zachować życie gdy władze przejmą Izraelici. Jak zwykle w historiach biblijnych pojawiły się przebojowe kobiety. Debora pełniąca urząd sędziego i odnosząca spektakularne zwycięstwa. I Dalila agentka wrogich Filistynów. Która wykorzystują swoje uroki odebrała moc Samsonowi.

Podobnie i kolejne rozdziału powtarzając schemat opisu kampanii i krytycznej analizy tekstu biblijnego. W trzecim rozdziale czytelnik poznaje militarne konflikty czasów Zjednoczonego Królestwa, Saula i Dawida. W czwartym rozdziale opisane jest Powstanie Machabeuszy. Ich narodowowyzwoleńcza walka i dobra organizacja ruchu oporu. Do częstego motywu starotestamentowej tajnej agentki autorka wraca w rozdziale piątym. Piękna wdowa Judyta zinfiltrowała wrogów Izraela wykorzystując legendę operacyjną. Uwiodła, upiła i zamordowała wrogiego wodza.

W drugiej części swej pracy Rose Mary Sheldon opisała walki Izraelitów z rzymską okupacją. Okupacja rozpoczęła się w 6 roku naszej ery. Do 66 roku naszej ery Izraelici walczyli z okupantem. Wydarzenia te opisał na kartach Wojny Żydowskiej Józef Flawiusz. Liczne ugrupowania narodowowyzwoleńcze siały terror wobec oligarchów kolaborujących z Rzymem. Niepokoje ukróciła kampania karna imperium. W 70 roku Rzymianie zajęli Jerozolimę i zburzyli Świątynie. Przyczyną klęski Izraelitów był brak jedności i kolaboracja z okupantem.

W rozdziale siódmym autorka opisała jak Rzymianie postrzegali Jezusa. Jezus był dla nich potencjalnym liderem buntu. Książkę zamyka opis powstania Bar-Kochby. Wybuchło ono jako odpowiedź na represyjną politykę imperium.

W trakcie lektury czytelnik ma okazje poznać też różne koncepcje badań historycznych. W tym i koncepcje postmodernistyczną, koncepcje rewizjonistów historycznych i koncepcje midraszową. Postmodernizm zakładał że piśmiennictwo historyczne to fikcja. Postmoderniści głosili że jest niemożliwa obiektywna wiedza na temat przeszłości gdy do dyspozycji historyków pozostają tylko teksty. Tekst według postmodernistów jest jedynie konstruktem społecznym który można badać analizując język tekstu. Najbardziej nieprawdziwe mają być meta-narracje takie jak Biblia. Powołaniem historyka jest więc dla postmodernistów obalenie kłamstw biblijnych. Rewizjoniści historyczni głosili że historie biblijne to wymysł z II wieku p.n.e. stworzony by zapobiec rozpadowi wspólnoty Izraelitów. Zdaniem rewizjonistów historycznych Izraelici stworzyli mitologie biblijną by legitymizować swoje istnienie. W interpretacji midraszowej porzucono linearną historie i skupiono się na korzyściach jakie da wykorzystanie wydarzenia w propagandzie wspólnoty. W swojej książce Rose Mary Sheldon opisała koncepcje na temat autorstwa Biblii, historii powstawania Biblii, ahistoryczności Biblii, sprzeczności Biblii z archeologią, Biblii jako ksenofobicznego mitu etnonacjonalistycznego.

W książce Rose Mary Sheldon zacytowała też niezwykle trafną wypowiedź Clausewitza. Jego zdaniem „wojny służą realizacji celów. Zatem nie powinny być wszczynane pod wpływem impulsu, z poczucia krzywdy lub by dać upust wściekłości. Wojny wszczyna się po to by coś osiągnąć”.

Jan Bodakowski

Jan Bodakowski

Szkodliwość sekt. Psychomanipulacja w sektach.

Szkodliwości sekt poświęcona jest praca zbiorowa „Kontrowersyjne grupy kultowe i sekty. Analiza psychologiczna i prawna” wydana przez wydawnictwo księży jezuitów WAM. Autorami tekstów w publikacji są naukowcy zajmujący się nowymi ruchami religijnymi, terapeuci niosący pomoc ofiarom sekt, wykładowcy akademiccy, psycholodzy, psychoterapeuci, prawnicy i kryminolodzy.

Destruktywne kulty nazywane sektami wykorzystują religię do celów nie mających wiele wspólnego z duchowością człowieka (w tym często do działalności przestępczej). Sekty grupują osoby niezrównoważone, uzależnione i kryminalistów. Negatywnie wpływają na swoje ofiary, niszcząc ich psychikę, zdrowie i życie społeczne. Odpowiadają za wzrost patologii społecznych (wyłudzeń, prostytucji, uzależnień, samobójstw i handlu narkotykami). Sekty namawiają i pomagają w samobójstwach. Doprowadzają do uszkodzeń ciała i trwałych problemów ze zdrowiem. Narażają na utratę zdrowia i życia. Zniewalają, stosują groźby, uprowadzają, oszukują, naruszają dobra osobiste, wymuszają wadliwe oświadczenia woli skutkujące niekorzystnie dla ofiar. Szczególnie często w sektach dochodzi do przestępstw na tle seksualnym (zgwałceń, wykorzystywania seksualnego, wymuszeń czynności seksualnych, odurzenia narkotykami w celu wykorzystania seksualnego, czynności seksualnych z osobami bezradnymi lub niepoczytalnymi, zmuszania do prostytucji, czerpania korzyści z prostytucji).

Media kształtujące świadomość społeczeństwa bagatelizują zjawisko sekt. Informowanie o szkodliwości sekt jest politycznie nie poprawne. Sekty by pozostać bezkarne powołują się na prawa człowieka. Osoby i instytucje informujące o szkodliwości sekt są wyniszczane procesami sądowymi.

Sekty stosują psychomanipulacje by uzależnić od siebie. Wykorzystują w tym najnowsze zdobycze nauki i farmakologie. Uzależnienie od sekty jest tak głębokie że często nawet po odejściu z sekty jej ofiary wierzą w guru i idee sekty (krytykując co najwyżej szeregowych działaczy). Sekty manipulują by pozyskać nowych członków, zbudować irracjonalne relacje pomiędzy liderem a członkami.

Werbunek do sekt oparty jest na perswazji i psychomanipulacji. Ofiary mają porzucić racjonalny osąd, radykalnie zmienić swoje poglądy i zachowania. W zamian za utratę kontaktu z dotychczasowym otoczeniem zyskują nowy światopogląd. Perswazja to wysiłki mające na celu zmianę postaw. Na perswazje składają się ukierunkowujące komunikaty. Perswazja jest często wykorzystywana w komunikacji. Wiedza o niej wykorzystywana jest też w reklamie, marketingu i handlu. W perswazji odbiorca komunikaty jest świadomy tego że nadawca chce swoimi komunikatami i ich formą wpłynąć na postępowanie odbiorcy. Formą nieuczciwej perswazji jest manipulacja. W manipulacji odbiorca komunikaty nie jest świadomy tego że nadawca komunikatu chcę na niego oddziaływać (co jest bardzo wygodne dla sekt). Manipulacja i perswazja są tym skuteczniejsze im nadawca komunikatu bardziej wykorzystuje argumenty bliskie odbiorcy. Sekty by skutecznie manipulować zbierają dane o ofierze i komponują tak przekaz by zawierał argumenty bliskie ofierze. Sekty odwołują się do potrzeb i celów ofiary. Wykorzystują zjawisko dopasowania motywacyjnego polegające na tym że ofiara z niezaspokojonymi potrzebami będzie podatna na komunikaty odnoszące się do tej niezaspokojonej potrzeby. Sekty aktywizują w ofierze ukryte potrzeby i następnie odwołują się do nich. Dzięki trafnemu odwołaniu się do potrzeb ofiara chętnie przyjmuje nową tożsamość. Zaspokojenie potrzeb sprawia że ofiara jest podatna na argumentacje sekty. Sekta dla ofiary staję się drogą realizacji celów i potrzeb.

Psychomanipulacje stosować można poprzez podawanie komunikatu tak by uniemożliwić racjonalna i konstruktywną jego analizę (komunikat może być na przykład uproszczony). Inną formą wykorzystywania psychomanipulacji jest wykorzystanie cech przekaźnika (werbujący i przekaz muszą być atrakcyjne). Kolejną metodą psychomanipulacji jest wykorzystanie stereotypów. Stereotypy nie muszą być prawdziwe. Siła stereotypów polega na tym że ludzie postrzegają świat poprzez uogólnienia i powtarzalność. Ofiary którym narzuca się stereotypy nie wgłębiają się w naturę rzeczy. W psychomanipulacji wykorzystuje się tak przekaz werbalny by ukryć naturę rzeczy. Stosuje się taką argumentacje która skłania ofiarę do myślenia o tym o czym nadawca chce by myślała. Powtarza się kłamstwa. Eliminuje się zewnętrzne źródła informacji by ofiara uznała propagandę sekty za jedyną prawdę i całkowicie zintegrowała się zresztą sekty. Sekty stosują psychomanipulacje by przedstawić sektę jako jedyny autorytet dzięki czemu ofiara przestaje samodzielnie myśleć.

Ofiara sekty by całkowicie integrować się z sektą ma wykształcić automatyczne schematy myślenia zgodne z oczekiwaniami sekty. Ma zaprzestać samodzielnego myślenia. W obróbce ofiary sekty wykorzystują argumentacji odwołującej się do: codziennych potrzeb (w tym i duchowych), religii, ochrony od cierpień. Argumentacja ukazująca sektę jako ochronę od cierpień jest najskuteczniejsza.

Emocje są dla sekt jedną z podstaw manipulacji. Sekty stosują głównie emocje negatywne. Podstawą w psychomanipulacji sekt jest odwołanie się do strachu. Strach czyni ofiary podatnymi na sugestie, likwiduje opory przed komunikatami. „Wywoływanie i podsycanie różnego rodzaju fobii jest najskuteczniejszym sposobem panowania nad jednostką i sprawowania nad nią kontroli”. Psychomanipulacja wykorzystuje również w mniejszym stopniu pozytywne emocje. Ofiara jest bombardowana miłością. Pozwala to na skuteczne uzależnienie ofiary od sekty. Pozytywne działania i uczucia mają ofiarę skłonić do odwzajemnienia pozytywnej postawy. Pozytywny nastrój czyni ofiary podatnymi na perswazje. Odbiorca postrzega nastrój jako informacje o tym w jakiej znajduje się sytuacji. Innym narzędziem psychomanipulacji jest manipulowanie jednostkami z zaniżoną samooceną poprzez pochlebstwa pod jej adresem.

Ofiary sekt mają zaburzone poczucie tożsamości (poczucie odrębności od innych, własnego istnienia, wewnętrznej spójności, czyli wszystkiego tego co determinuje „postawy, motywy, uczucia i wartości człowieka”). Ofiary w wyniku zaburzenia tożsamości postrzegają sektę bezkrytycznie i z zachwytem. Swoje wstąpienie do sekty jako początek nowego odmiennego siebie. Sekta tworzy ofierze nową tożsamość. W sekcie ofiary zatracają swoją indywidualność. Sekta zmienia tożsamość ofiar poprzez kontrolę świadomości. Narzędziami kontroli świadomości, kontroli umysłu, są: wywołane przez sektę zmęczenie, deficyt innych komunikatów niż komunikaty z sekty. Narzędzia te są tak skuteczne że nawet wobec nachalnej i prymitywnej propagandy ofiara staje się plastyczna. Ulega propagandzie i daje się modelować. Kto nie jest dostatecznie plastyczny ten jest przez sektę wpędzany w poczucie winy. Przystąpienie do sekty jest najczęściej wynikiem relacji towarzyskiej a nie refleksji teologicznej.

Jan Bodakowski

Jan Bodakowski

Szkodliwość Euro i Unii Europejskiej

Nakładem wydawnictwa Wektory, wydawcy miesięcznika „Opcja na prawo”, ukazała się, z dnia na dzień szokująco aktualna, książka Bruno Bandulet „Ostatnie lata euro”. Doktor Bruno Bandulet jest niemieckim publicystą ekonomiczny, doradcą finansowym i analitykiem (międzynarodowych rynków walutowych i rynków metali szlachetnych), autorem wielu książek z dziedziny ekonomii i wykładowcą akademickim.

W książce Bruno Bandulet opisuje: przyczyny międzynarodowego kryzysu ekonomicznego, rolę sprawczą międzynarodowej finansjery w kryzysie, naturę Euro i przyczyny dla których Euro ze swej natury spowodowało kryzys, szkodliwość likwidacji Marki dla gospodarki Niemiec, historie wprowadzenia Euro, konflikt gospodarczy UE z USA, ideologiczne aspekty Euro.

Pierwszego stycznia 1999 roku 11 państw Unii Europejskiej zamroziło kursy walut narodowych wobec Euro. Niemiecki bank centralny stracił swoją suwerenność wraz z innymi bankami centralnymi. Banki centralne zostały podporządkowane Unii Europejskiej. Dokładnie trzy lata później rozpoczęto wymianę Marek i innych walut na Euro. Wszystkie kraje przystępujące do Unii Europejskiej (prócz Danii i Wielkiej Brytanii) zobowiązały się do przyjęcia Euro .

Na emisję Euro zezwala Europejski Bank Centralny, banknoty wprowadzane są do obiegu za pośrednictwem narodowych banków centralnych. „Narodowe banki centralne (…) zachowały swoją finansową, administracyjną i instytucjonalną autonomie. Są one udziałowcami w Europejskim Banku Centralnym”. Europejski Bank Centralny jest „niezależny od rządów państw unijnych”, „jest organem Unii Europejskiej”, i prowadzi wewnętrznie sprzeczną politykę finansową.

Przyjecie Euro było całkowicie nieodpowiedzialne i wynikało z pobudek ideologicznych. Euro wprowadzono wbrew interesowi gospodarczemu Niemiec. By zostać członkiem Euro trzeba było spełnić określone normy. Kraje Euro, w tym i Niemcy, norm tych jednak nigdy nie spełniały. Unia Europejska ignorowała własne normy by na siłę tworzyć unie monetarną. Euro narzucono Europejczykom z przyczyn ideologicznych, podobnie jak to się stało z narzuceniem Marki zachodnioniemieckiej wschodnim landom. Narzucenie zachodniej Marki wschodnim landom zniszczyło słabą gospodarkę wschodnich landów. Narzucenie Euro miało na celu zniszczenie słabszych europejskich gospodarek, w tym gospodarek wschodnioeuropejskich. Wprowadzenia Euro domagała się Francja. Celem Francji było zniszczenie marki Niemieckiej (najsilniejszej waluty w Europie) i osłabienie potencjału gospodarczego Niemiec. Kraje tworzące Unie Europejską dysponowały różnymi potencjałami gospodarczymi. Tworzenie z nich jednego organizmu finansowego było sprzeczne z ich interesem gospodarczym. Stworzenie jednego organizmu było sztuczne i wymuszone.

Euro jest walutą bez pokrycia. Realnie emisja Euro nie podlega ograniczeniom. Unia Europejska i USA prowadzą patologiczną politykę finansową polegającą na emisji pieniędzy bez pokrycia (przez bank centralny i banki komercyjne). Polityka ta skutkuje nieustannym zadłużaniem się. Banki komercyjne zarabiają na odsetkach od pożyczek które udzieliły dzięki temu że mogą większych ograniczeń kreować pieniądze. Ta kreacja powoduje inflacje (czy spadek wartości pieniądza który jest w posiadaniu obywateli – zarobek banków bierze się z straty posiadaczy pieniędzy).

Amerykańskim przykładem patologi finansowej jest Rezerwa Federalna. Rezerwa Federalna służy do transferu pieniędzy zrabowanych podatnikom do kieszeni finansjery. Dobro finansjery stawia nad dobrem Stanów Zjednoczonych. Jest wyrazem wpływu finansjery i oligarchii na politykę USA.

Przyczyną kryzysu w Grecji , były spekulacje i kreatywna księgowość rządu. Działania rządu Grecji tak osłabiły Grecję że wydały ją na żer międzynarodowej finansjery. Międzynarodowy rynek finansowy to spekulacje wykreowanymi w pamięci komputerów zapisami. Spekulacje za które płacą zwykli obywatele. Jednen z największych spekulantów aktywnie pomagał Grecji się zadłużyć. Finansjera najpierw kreowała kłamstwa Grecji, by po czasie odwrócić się od Grecji i ujawnić jej kłamstwa. Grecja zadłużona jest w niemieckich i francuskich bankach. Pomoc dla Grecji to transfer pieniędzy zrabowanych europejskim podatnikom do kieszeni francuskiej i niemieckiej finansjery. Przez kilka lat wszyscy dostrzegali złą sytuacje gospodarczą Grecji ale ignorowali rzeczywistość. Grecja za akceptacją Unii Europejskiej prowadziła politykę zadłużania się. Odsetki od zadłużenia Grecji nieustannie rosną. W obliczu kryzysu w Grecji Unia Europejska nie jest zdolna do żadnych działań. To co należało by zrobić jest całkowicie sprzeczne z ideą europejską.

Dla europejskich elit „rezygnacja z Euro była by równoczesna z historyczną porażką”. Porażka taka „zgodnie z krypto marksistowską doktryną dziejowego determinizmu panującego w elicie Unii Europejskiej jest czymś nie do wyobrażenia i nie do zaakceptowania”. Konsekwencją idee europejskiej, idei fetyszyzującej równość, była harmonizacja, centralizacja i centralne planowanie. Czyli ograniczenie wolności. Ofiarą tej filozofii padł też system walutowy. Który w wyniku wprowadzenia Euro utracił swoją wolność, różnorodność i suwerenność.

Ceną za integracje była utrata suwerenności. Niezwykle głupie były frazesy na rzecz integracji głoszące że integracja umożliwi eksport towarów. W rzeczywistości jedyną przyczyną eksportu jest atrakcyjność towarów (wyrażająca się w ich wysokiej jakości i przystępnej cenie). Zjednoczenie polityczne Europy zniszczyło europejską wolność i dobrobyt. Doskonałym tego przykładem jest sytuacja gospodarcza Szwajcarii. „Wolności obywatelskie, prawo własności, nietykalność prywatnej sfery finansowej, są nieporównywanie lepiej chronione w Szwajcarii, niż w Unii Europejskiej”. Unia Europejska pogrążona jest w stagnacji gospodarczej. Barierą która nigdy nie pozwoli Unii Europejskiej na rozwój jest centralne planowanie.

Władza wykonawcza w Unii Europejskiej należy do Rady Europejskiej (której skład nieustanie się zmienia, zawsze są to ministrowie z jednego działu administracji) i Komisji Europejskiej (każdy kraj członkowski ma po jednym komisarzu). Komisja Europejska wbrew tradycji zachodniej ma monopol na inicjatywę ustawodawczą (Parlament Europejski jest pozbawiony możliwości inicjatywy ustawodawczej). Europejski Trybunał Sprawiedliwości faktycznie realizuje polecenia biurokracji Unii Europejskiej. Trybunał wielokrotnie łamał traktaty europejskiej by kosztem Europy realizować interesy Brukseli. Codziennie 40.000 biurokratów Unii Europejskiej zatruwa życie Europejczyków nieustannie tworząc nowe przepisy likwidujące coraz to bardziej zmniejszające się obszary wolności.

Celem ideowym Unii Europejskiej jest wychowanie „ludzi niedookreślonych pod względem narodowym i płciowym”. Unia Europejska stosuje nowomowę, słowa kluczę, by niszczyć różnorodność i tożsamości Europejczyków. Unia Europejska zakorzeniona w tradycji zbrodniczej rewolucji francuskiej „zrywa z kulturowym dziedzictwem Europy, idzie drogą ku nowemu totalitaryzmowi”.

Jednym z przejawów szkodliwości Unii Europejskiej jest „europejski nakaz aresztowania” pozwalający na ekstradycje np. z Polski obywateli np. Polski do np. Holandii za wypowiedzi które w Holandii są karalne a w Polsce dozwolone. Innym przejawem totalitarnych aspiracji Brukseli są przepisy pozwalające Radzie Europejskiej na zakazanie transferu prywatnych pieniędzy Europejczyków poza Unie Europejską.

Integracje Europy Wschodniej z Unią Europejska wymusiły Stany Zjednoczone. Dla Amerykanów model Unii Europejskiej wypełniał pustkę po sowietach w postkomunistycznym mechanizmie władzy nad Europą Wschodnią. Postkomuniści byli za integracją europejską bo eurofundusze „smarują tryby korupcji, napełniają kieszenie nowobogackich elit politycznych. Służą nie tylko celom ekonomicznym, co uzależnieniu” elit postkomunistycznych od Brukseli.

Sponsorem europejskiej patologii stali się podatnicy niemieccy. Przyczyną tego był proces zniszczenia normalnych relacji społecznych w Niemczech. Proces który z Niemców uczynił dojne krowy. „Począwszy od lat 60. XX wieku trwał w Niemczech proces eliminacji ze sfery publicznej, z kultury i z edukacji, zachodnich, chrześcijańskich, liberalnych i narodowych tradycji, pochodzących z okresu cesarstwa i Republiki Weimarskiej”. Tożsamość Niemców została zastąpiona antynazizmem i europeizmem. Proces zainicjowali agenci sowieccy.

Alternatywą dla Unii Europejskiej jest EFTA (Europejska Strefa Wolnego Handlu) gwarantująca wolny rynek, zachowanie suwerenności, własnej waluty, polityki obronnej i zagranicznej”.

Jan Bodakowski

Jan Bodakowski

Interesujące życiorysy. Od świętego Brata Alberta do Jacka Kuronia.

Nakładem wydawnictwa Demart ukazał się zbiór 11 życiorysów ciekawych postaci XIX i XX wieku. Pierwszą osobą której życiorys mogą poznać czytelnicy na kartach „ Pochwały niepokory” jest święty Brat Albert.

Adam Chmielowski, późniejszy święty Brat Albert, urodził się w 1845 w zubożałej rodzinie szlacheckiej (Rosjanie skonfiskowali rodzinie majątek za udział w kampanii napoleońskiej). Jako 17 latek Adam wzioł udział w Powstaniu Styczniowym. Podczas walk stracił nogę. Po powstaniu studiował najpierw w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych a potem w Monachium. W Monachium zaprzyjaźnia się z Józefem Chełmońskim i Aleksandrem Gierymskim, później do grona jego przyjaciół dołączą Leon Wyczółkowski i Jacek Malczewski. Po powrocie do Warszawy razem z Chełmońskim i Stanisławem Witkiewiczem miał pracownie w hotelu Europejskim. Jedną z jego klientek była Helena Modrzejewska. Pragnienie służby Bogu i ludziom zaprowadziło go ostatecznie przez nowicjat jezuitów, zakon franciszkanów, do stworzenia własnego zgromadzenia. Od końca lat osiemdziesiątych XIX wieku poświęcił się pomocy najbardziej potrzebującym. Umarł w 1916 roku. Życiorys świętego jest doskonałym przykładem syntezy polskości i katolicyzmu, wielkości elity artystycznej narodu polskiego w XIX wieku.

Kolejną opisaną postacią jest Wacław Sieroszewski. Ten urodzony w 1858 roku, w zubożałej rodzinie szlacheckiej, działacz niepodległościowy, zasłynął swoimi badaniami etnograficznymi nad Jakucją które prowadził na zesłaniu. Inna dziś zapomnianą postacią opisaną na kartach książki jest urodzony w 1862 roku Czesław Tański, artysta plastyk i pionier polskiego szybownictwa.

Kolejnym polskim partitą opisanym na kartach książki jest Andrzej Małkowski. Ten twórca polskiego skautingu urodził się w 1888 roku (co typowe w zubożałej rodzinie szlacheckiej, tym razem rodzinie Rosjanie skonfiskowali majątek za stworzenie nielegalnej szkoły dla wiejskich dzieci). Swoje przepojone głębokim katolicyzmem życie Andrzej Makowski poświecił patriotycznemu wychowaniu młodzieży. Jednym z jego wielkich sukcesów było uznanie przez międzynarodowy ruch skautingu skautów z niem polskich znajdujących się pod zaborami za reprezentantów narodu Polskiego. Pod koniec swego życia, zakończonego tragicznym wypadkiem, poświęcił się walce o odzyskanie przez Polskę niepodległości.

Na kartach „ Pochwały niepokory” znajduje się też życiorys księdza Jan Zieja. Kapłan ten będący jednym z współzałożycieli KOR fascynował się postacią Gandhiego, współpracował lewacką ZMW „Wici”, przyjaźnił się z Żydami, i był pacyfistą. Natomiast Stefan Kisielewski za wzór reform gospodarczych stawiał generała Pinocheta i głosił że „socjalizm to ustrój oparty na marnotrawstwie efektów cudzej pracy (autor tekstu o Kisielewskim zapomniał wspomnieć o jego związkach z UPR). W 1990 roku Kisielewski zerwał wieloletnią współpracę z Tygodnikiem Powszechnym. Powodem rozstania z redakcją było cenzurowanie tekstów przez Tygodnik. Kolejną opisaną postacią był dominikanin ojciec Joachim Badeni. Ten pochodzący z arystokratycznej rodzi zakonnik, którego ojczymem był Habsburg, miał wizje i dar uzdrawiania. Był założycielem jednej z pierwszych wspólnot Odnowy w Duchu Świętym. Inną opisaną na kartach książki postacią był Janusz Szpotański.

Dość hagiograficzny charakter ma rozdział poświęcony Jackowi Kuroniowi. Współuczestnictwo Kuronia w komunistycznym aparacie terroru i propagandy opisane jest na kolanach z licem wpatrzonym w pomnik ikony. Kuriozum jest stwierdzenie że Bund (jedna z kilku żydowskich partii komunistycznych, zhańbiona poparciem dla sowieckiej agresji w 1920 roku) którego piosenki śpiewali wychowankowie Kuronia był partią socjaldemokratyczną.

Jednymi z ostatnich postaci opisanych w „ Pochwale niepokory” byli Marek Kotański (twórca domów pomocy narkomanom, chorym na AIDS i bezdomnym) i Simona Kossak.

Jan Bodakowski

Jan Bodakowski

Komiks IPN o Orliku żołnierzy wyklętym

Nakładem Instytutu Pamięci Narodowej ukazał się drugi komiks z serii Wilcze Tropy opisującej bohaterstwo żołnierzy podziemia antykomunistycznego podczas II wojny światowej i w pierwszych latach komunistycznej okupacji.

Komiks "Orlik" powstał na podstawie scenariusz Sławomira Zajączkowskiego. Autorem jak zwykle doskonałych rysunków jest Krzysztof Wyrzykowski. Wkładkę historyczna opisującą losy Orlika i walki jego oddziału przygotowali Kazimierz Krajewski i Tomasz Łabuszewski.

Tytułowy Orlik czyli Marian Bernaciak urodził się w 1917 roku na Mazowszu w rodzinie rzemieślniczej. Ukończył w Puławach gimnazjum i szkołę podchorążych. Walczył w 1939 roku. Uciekł z niewoli sowieckiej. Pod okupacją niemiecką prowadził w Rykach księgarnię, a w Dęblinie drukarnie (w której fałszował dokumenty dla AK). W 1943 roku zagrożony aresztowaniem przez Gestapo został dowódcą oddziału partyzanckiego. W 1944 roku w ramach akcji Burza prowadził walki z niemieckim okupantem, i likwidował bandy rabunkowe. Pod okupacją komunistyczną kontynuował walkę z sowietami i ich polskojęzycznymi kolaborantami. Do jego najsławniejszych akcji należało uwolnienie polskich patriotów eksterminowanych w więzieniach UB. Zginął bohatersko w 1946 roku.

Na akcje komiksu składają się walki podczas II wojny światowej z Waffen SS, tworzenie przez bandy rabunkowe AL Milicji Obywatelskiej, zapis terroru sowietów i ich polskojęzycznych kolaborantów, likwidacjach komunistycznych oprawców, akcje antykomunistycznego podziemia (w tym dwie najsłynniejsze akcje uwolnienia polskich patriotów z więzień UB).

Jan Bodakowski

Jan Bodakowski

Templum Novum wiosna 2012

Templum Novum, co można stwierdzić po lekturze najnowszego numeru (11/12), jest pismem naukowym. Teksty poświęcone są głównie filozofii politycznej, politologii i w o wiele mniejszym stopniu historii. Nakład 500 egzemplarzy kierowany jest do elity młodej polskiej inteligencji.

Numer otwiera artykuł Ryszarda Mozgola (publicysty znanego z prac o historii i doktrynie katolickiej) o poglądach (antyglobalistycznych, antyamerykańskich, antykapitalistycznych, anty konsumpcjonistycznych) Alain de Benoist francuskiego przedstawiciela nowej prawicy. W kolejnych artykułach Sawa Dragan odwołując się do publicystyki Rafała Ziemkiewicz porusza zagadnienia interesu narodowego, a profesor doktor habilitowany Bogumił Grott przybliża czytelnikom historie oraz poglądy Stachniuka założyciela Zadrugi i propagatora kolektywizmu w duchu komunistycznym (który swą krytykę roli katolicyzmu w Polsce ubrał w kostium neopogaństwa), oraz jego kontynuatorów z III RP. Kolejny publicysta pisma Artur Zawisza w swym tekście rozważa wielowymiarowość nacjonalizmu w współczesnej polityce III RP, a Dariusz Magier opisuje rolę historii w kształtowaniu narodu.

Niezwykle interesującym testem jest długi esej przedstawiciela ekstremistycznej Falangi Ronalda Laseckiego „Imperium Europejskie jako neofaszystowski mit palingenetyczny”. Lasecki ukazując swoją bardzo precyzyjną wiedzę opisuje postulaty integracji europejskiej i budowy Unii Europejskiej w doktrynach faszystów, neofaszystów, nazistów, neonazistów, rasistów i wszelakich innych radykałów z centrum. Czytelnik dzięki Laseckiemu ma okazje poznać założenia ustrojowe faszyzmu, faszystowskie postulaty integracji europejskiej, idee wyznawane przez Niemieckich nazistów i ich sojuszników z zjednoczonej armii europejskiej jaką była Waffen SS, poglądy powojennych neofaszystów, neonazistów, rasistów i neopogańskich okultystów, postulujących budowę Unii Europejskiej.

W kolejnych tekstach Jerzy Wawrowski opisuje przyczyny zapaści cywilizacyjnej Polski, Lasecki kolejne nurty ekstremizmu politycznego, Tomasz Wiśniewski post konserwatywne idee zawarte w literaturze SF, Marek Rostkowski nieudany pucz i samobójstwo wodza japońskich militarystów, Piotr Moskała filozofie polityczną Ernsta Jüngera. W najnowszym numerze Templum Novum znajduje się też wywiad z muzykiem grupy Irydion, tekst Lecha Jęczmyka o nowoczesnych broniach, artykuł Arkadiusza Karbowiaka o wojnie domowej w Salwadorze w latach 1980-1992 i zbrodniach prawicowych szwadronów śmierci w Ameryce Południowej, tekst wydawcy Mariusza Bechty o walce WiN komunistami w Parczewie w 1946.

Jan Bodakowski

Jan Bodakowski

113 litanii

Nakładem wydawnictwa księży jezuitów WAM ukazał się modlitewnik „113 Litanii”. Wyboru i opracowania modlitw dokonał jezuita ksiądz Jerzy Lech Kontkowski. Nihil Obstat przyznał prowincjał jezuitów.

Kieszonkowe wydanie, w czarnej skóropodobnej twardej oprawie zawiera litanie do: Trójcy Świętej (Boga Ojca, Chrystusa i Ducha Świętego) sławiące przymioty Boga i będące zapisem historii zbawienia, Matki Bożej sławiące jej przymioty i kontemplujące jej życie, Aniołów. Modlitwenik zawiera litanie do świętych: patronów narodu polskiego, Brata Alberta, Alfonsa Marii Liguoriego, Alojzego Gonzagi, Anny, Andrzeja Boboli,Antoniego z Padwy, Augustyna, Barbary, Benedykta, Brygidy, Dominika, Faustyny, Franciszka z Asyżu, Franciszka Ksawerego, Franciszka Salezego, Gertrudy, Ignacego Loyoli, Jacka, królowej Jadwigi, Jan Chrzciciela, Jana Nepomucena, Jerzego, Joachima, Joanny Franciszki de Chantal, Józefa, Judy Tadeusza, Kajetana, Katarzyny Aleksandryjskiej, Kazimierza, Marii Magdaleny, Michała Archanioła, Mikołaja, Pawła, Ojca Pio, Piotra i Pawła, Rocha, Scholastyki, Stanisława Biskupa, Stanisława Kostki, Teresy od dzieciątka Jezus, Walentego, Wincentego a Paulo, Wincentego Ferreriusza, Oraz do błogosławionych: Jana Pawła II, księdza Jerzego Popiełuszki, Jana Beyzyma, Karoliny.

W modlitewniku znajdują się też litanie na: Adwent, Wielki Post, Kwartalne Dni Modlitwy, ostatni dzień roku. Litanie: nawróconego, o żalu pochodzącym z miłości, o dziękczynieniu, o dobrą intencje, podczas burzy i grzmotów, w czasie utrapienia, o formacje promotorów społecznego przekazu, o zbawienie od głupoty, o pokorę, za chorych, przy konających, za zmarłych, o pragnienie nieba.

Teksty modlitw poprzedza słowo wprowadzenia. Historie litanii i ich obecność w liturgiach chrześcijańskich w swoim wstępie przybliża czytelnikom ksiądz Jerzy Lech Kontkowski.

Litania jest modlitwą błagalną (suplikacją). Zawiera wezwania pochwalne i błagalne które wypowiada kapłan, na które odpowiadają wierni wezwaniem o wstawiennictwo lub opiekę.

Stolica Apostolska zezwoliła na publiczne odmawianie podczas nabożeństw litanii do: Najświętszego Imienia Jezusa, Najświętszego Serca Pana Jezusa, Najdroższej Krwi Chrystusa Pana, Najświętszej Marii Panny, Wszystkich Świętych i Świętego Józefa. Konferencja Episkopatu Polski zezwoliła by w ramach sakramentu chorych odmawiać litanie przy konających, a podczas pogrzebu Litanie za zmarłych.

Większość litanii w modlitewniku są to litanie z końca XIX wieku, 26 jest całkiem nowymi litaniami.

Jan Bodakowski

Jan Bodakowski

Fotorelacja. Demonstracja w obronie Serbii. Warszawa 18.02.2012

Po zmroku, w sobotę 18 lutego 2011, miała miejsce w centrum Warszawy manifestacja narodowców. Narodowcy wyrazili poparcie dla integralności terytorialnej Serbii. Sprzeciwiali się albańskiej okupacji Kosowa. W proteście wzięli udział przedstawiciele wielu nurtów nacjonalizmu. Młodzi narodowcy z całej Polski, oraz Serbowie, Ukraińcy, Białorusini i Słowacy. 1500 młodych ludzi przeszło przez centrum Warszawy w doskonale zorganizowanym marszu. Kolumna marszowa otoczona była ze wszystkich stron transparentami, na wysokości Pałacu Kultury marsz rozświetliły flary. Rozdawano kilka wzorów ulotek.

Jan Bodakowski

Jan Bodakowski

Fotorelacja z demonstracji w obronie Trwam. Warszawa 18.02.2012

W sobotę 18 lutego 2012 odbyła się w Warszawie demonstracja w obronie Telewizji Trwam. Kika tysięcy starszych osób domagało się możliwości nadawania Telewizji Trwam w ramach naziemnej telewizji cyfrowej. Demonstranci, pomimo swego wieku, przeszli bardzo szybko dość długą trasę, nieustannie wznoszą okrzyki (w obronie Trwam, krytyczne wobec UE i PO), a nawet podskakiwały tak jak to zwykła robi młodzież podczas swoich protestów. Kilkunastu średnich wiekiem sympatyków Gazety Polskiej skutecznie zadbało o sprawny przebieg manifestacji. W demonstracji wziął udział znany publicysta Rafał Ziemkiewicz.

Pewne kontrowersje wśród niektórych uczestników protestu wywołały pod koniec manifestacji: modlitwy wygłaszane przez pewnego polityka i pełne entuzjazmu słowa jednego z zapewne organizatorów o tym że „ogląda nas właśnie w telewizji pan przewodniczący Jarosław Kaczyński” (osoba ta zachęcała wszystkich do skandowania Jarosław Jarosław). Świadczyło to o tym że środowisko Radia Maryja wbrew medialnej propagandzie nie jest środowiskiem jednej partii.

Jan Bodakowski