ziarno prawdy

Dziwna sprawa.

Podróz serca.

Po co się w to wogóle pakować, nie?

Wiersze powstają same z siebie. Ktoś na środku ulicy każe wyciągać telefon i zapisywać myśli.

Potem dokończyć.

Własne plany to potworna rzecz. Chęć kontrolowania wszystkiego. W poezji trzymanie się schematów, w muzyce – nut, gdziekolwiek indziej chęć robienia wszystkiego 'porządnie'.

Nie życzę nikomu.

Czytam ostatnio Święty Romans. Piękna mi kupiła na urodziny a ja się nie spodziewałem, że treść tej książki przyjęta sercem tyle może zmienić.

Odkrycie i przyjęcie do głębi tego, jak  sam swoimi planami niszczę swoje życie to chyba podstawa dalszej drogi.

Swoją drogą. Wiersze to jedyna część mojego życia, gdzie niczego nie planuję.

Życie, jak każde inne

nadzieje, marzenia i strach

dzieciństwo błogie, niewinne

świat tyle dla Ciebie ma

wszystko jest takie cudowne

specjalnie dla Ciebie, za darmo

zachęca swoim urokiem

by bliżej poznać, ogarnąć

Ufasz wszystkiemu co widzisz

ufasz wszystkiemu co czujesz

ufasz wszystkiemu co słyszysz

bo jeszcze nic nie rozumiesz

z życia, które przyniesie

rozterski, strach i cierpienie

zaś sens ich, o którym nie wiesz

a który da Ci nadzieję

Schowany bardzo głęboko

pod błyskotkami świata…

Zresztą

Poczekaj

Bo jest o czym

Opowiadać

(17.02.2009)

Zaufaj mi, bo ja

wierzę w Ciebie stale

Nic o sobie nie wiesz

wszystko Cię przeraża

Każde doświadczenie

najmniejsze, najgorsze

ma własny cel w życiu -

chcę Ci to pokazać

Pytam: czy pozwolisz?

To Twoja decyzja

Strach bardzo wygodną

wydaje się opcją

Czekam Cię, bo pragnę

szczerze Ci coś wyznać:

Jak bardzo zależy

Jak kocham Cię mocno

(3.12.2009)

trzeba by zacząć coś pisać, dzielić się z Wami tym, co dostałem od Pana… Taak.

Tylko jakoś glupio.

Tylko to niemodne.

I co powiedzą rekruterzy gdy kiedyś będę zmieniał pracę, a oni szukać info o mnie na necie.

Zależy, kto. Ich sprawa.

Pan daje, zabiera i zabezpiecza.