Psy szczekają, karawana jedzie dalej.

Kochani, idę wzdłuż ogrodzenia warszawskich Łazienek, tam od strony pomnika Chopina, aby z Dziećmi pospacerować wśród przedziwnych roślin w ogrodzie botanicznym (szczególnie polecam niedziele, wówczas są otwarte dla gości szklarnie). 

Idę, patrzę i oczom nie wierzę. Na ogrodzeniu wisi kilkanaście, lub więcej wielkich portretów na czarnym tle osób publicznych wspierających Wielk. Ork. Św. Pom. Mijam portret Buzka, Mazowieckiego, Szewińskiej etc. ale i ks. Sowy, ks. Bonieckiego. Zaczynam wykrzywiać się w grymasie podobnym do min z fotografii. Nagle....buch...serce mocno zakołatało. Oto portret kard. Dziwisza, a zaraz obok Prymasa Glempa. Oni też wspierają działalność J. Owsiaka. Nasi purpuraci. Zatkało mnie. Nie wiem, co powiedzieć. 

Kochani, w drugiej butelce znalazłam kolejny rulon...

Księga Blogowiska. Rozdział drugi.

Marguar pisał na piasku. Trudno było przeczytać, co pisze, gdyż połowa liter była wygwiazdkowana. Klął pod nosem. Od strony blogowiska nadbiegł rozgorączkowany tłum. Dwie kobiety i jeden mężczyzna ciągnęli za włosy jawnogrzesznicę, która skrytykowała wpis Marguara. Prawo, krzyczeli, każe ją ukamienować. A ty co mówisz, Marguarze?

Marguar podniósł wzrok: Kto z was jest bez grzechu, kogo nigdy nie zbrzydziły blogi Marguara, niech pierwszy rzuci kamieniem.

Blogerzy opuścili ręce, głowy i zaczęli się rozchodzić.

Nikt? Zdziwił się Marguar, nic nie szkodzi. I poderwawszy się z ziemi sam zaczął okładać jawnogrzesznicę kamieniem.

Kochani, dostałam dziwny tekst, nie wiem czy dobrze przepisałam, był na wpół rozmoknięty, trudno było odszyfrować niektóre litery. Wyjęłam go z butelki, w której sparciał korek:

O stworzeniu świata przez Marguara. Księga Blogowiska.

Nad pustym blogowiskiem unosił się, z niejakim trudem, duch Marguara. Na dole nie było nic i to nic strasznie Marguara w******. Zamieścił parę wpisów, ale szybko się zorientował, że ma kto ich przeczytać. W tej sytuacji postanowił uczynić blogerów na swoje podobieństwo. Opadł na dół i z garści liter stworzył pierwszego użytkownika, którego nazwał Blogujem. Po tygodniu Bloguj, którymi całymi dniami musiał czytać blogi Marguara, postanowił odebrać sobie ułomne życie. Bojąc się stracić jedynego czytelnika, Marguar zdecydował się uczynić mu towarzyszkę. Gdy Bloguj zapadł w sen, Marguar wyjął mu żebro i zrobił z niego Blog******, pierwszą użytkowniczkę.
Bloguj i Blog******a, rozmnożyli się i tak powstała cała rzesza blogerów, zwanych też użytkownikami. Ponieważ nie potrafili się zachować, Marguar dał im regulamin z przykazaniami.

Pierwsze: żeby słuchali Marguara.

Drugie: żeby podziwiali Marguara.

Trzecie: żeby czytali i podziwiali blogi Marguara.

Oraz czwarte, zwane też przykazaniem miłości, które brzmiało mniej więcej tak: A najlepiej, żebyście, zdziry i kapusie, w ogóle nie czytali innych blogów poza blogami Marguara. Prace te zmęczyły go, a nawet znudziły, więc postanowił odejść. Zapowiedział jednak, że powróci. Aby przez ten czas jego nauki nie zostały zapomniane, wyznaczył troje strażników zwanych także apostołami: Monikę córkę Aleksandra, Aleksandra syna Moniki, oraz Elfę córkę Moniki i Aleksandra.
C. D. N.

Kochani,

z niepokojem obserwuję najnowsze trendy, stanowiące o dobrym samopoczuciu Polaków:

dobre auto oraz rasowy pies.

Uspokajam, że nie mam nic przeciw luksusowym autom i drogim psom, a jednak jeżeli stają się one wyznacznikami poczucia wartości, to nie jest dobrze. O niej stanowiły zazwyczaj inne sprawy, takie jak przynależność do rodu, tradycja, oczytanie etc.

Kochani

z wiekiem człowiek tyje, a tyjąc lepiej czy gorzej stara się walczyć ze słabościami ciała. Każdy brzuch ma swoją historię, daleka więc jestem od szablonowego patrzenia na ludzkie ciało. Oznaki upływającego czasu są piękne, ważne, a tragedią wydaje się życie człowieka, który nie akceptuje własnego wieku. 

Szczególnie wzruszającym jest piętno macierzyństwa skupione wokół bioder kobiety. Nic nie zastąpi widoku solidnie zbudowanej polskiej matki, która cieszy się autorytetem w rodzinie, a niewysłowiony blask w oczach i kosmyk włosów przypomina o odległych, panieńskich czasach w zwiewnych sukienkach.

Wyrażając bezwzględną akceptację, wręcz zachwyt estetyczny nad ciałem ludzkim zwyczajnym, jednocześnie nie mogę się oprzeć refleksji, że społeczeństwo patologicznie tyje, zapewne na skutek niepohamowanego obżarstwa, jak i kardynalnych błędów dietetycznych. W czasie wakacji widziałam wielu młodych chłopców tak strasznie utuczonych, że zwisał im tłuszcz na kształt dużych piersi. Szkoda tych dzieci. Szkoda też dorosłych, którzy deformują dar Boży, jakim jest ciało, poprzez nerwowe przejadanie się i wszelką odmowę włożenia jakiegokolwiek wysiłku w ruch czy dietę. Czy obżarstwo, nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu jest grzechem?

Z serdecznym pozdrowieniem

- wasz stylista

(właśnie zamarzyła mi się solidna porcja kiszki ziemniaczanej z Białegostoku, ale chyba sobie odmówię spełniania tej zachcianki).

"Wróciłem. Zaproszono mnie tutaj, więc jestem." - napisał Marguar, a ja chciałabym uściślić pytaniem KTO Go tutaj zaprosił? Byłabym wdzięczna za odpowiedź.

Kochani,

w najnowszej odsłonie frondy nie da się nie zauważyć degradacji, która objęła forum i blogsferę.

Na pierwszej stronie od pewnego czasu obserwujemy wyrazisty trend autopromocji PP Redaktorów, który może i ma pewne plusy (szczególnie dla Nich personalnie, na co z całą pewnością zasługują), jednak pociąga za sobą także złe skutki dla portalu jako całości. O ile forum jak i blogowisko były dotychczas docenianym miejscem, w którym można było spotkać najróżniejsze, nawet i dziwaczne teksty, poprzez swoją elitarność wcale nie pozbawione wartości, o tyle obecnie fronda staje się martwa. 

Redaktorzy chyba zdecydowanie i otwarcie kładą nacisk na autopromocję oraz encyklopedyczną czystość przekazu. Nie wiem, czy atmosferę inteligenckiego domu, w którym porusza się tematy ważne bez mentorstwa można przenieść do internetu - choć dotychczas byłam pewna, że tak. Może to Oni mają rację, że zbytni luz, swoboda i dowcip przy tematach tyczących się ważnych spraw jest nie do przyjęcia przez statystycznego katolika ;) Może riposta była modna sto lat temu, ale w dzisiejszych czasach dominanty prostactwa... ;)))

Pytanie do każdego z nas: czy wolisz na tematy ważne dyskutować z inteligentnym okultystą czy z nieinteligentnym katolikiem? Czemu służy rozmowa? Czy wymiana zdań musi być nudna?

Pozdrawiam serdecznie Redakcję, Czytelników i Komentujących. 

P.S.

Moje dzisiejsze motto: lepiej z mądrym zgubić niż z głupim znaleźć,

a bynajmniej nie jest ono przyzwoleniem na relatywizm.

Dlaczego ciągle mnie wylogowuje i za każdym wejściem po krótkim odstępie czasu muszę się od nowa logować, a nie tak jak dawniej - całodobowo było to aktualne?

Odechciewa się pisać bloga katolickiemu styliście, a wiem że tęsknicie ;), wobec takich problemów technicznych. Uprzejmie proszę o interwencję informatyczną.

Kochani,

nadchodzi czas wolnych dni, wyjazdów, majówek, uroczystości. Od pewnego czasu (kilku lat) obserwujemy niebezpieczny trend, który przyszedł do Polski prawdopodobnie z Japonii, a który polega na fotografowaniu zamiast przeżywaniu chwil.

Albumiki z mniej czy bardziej kiczowatymi okładkami, koperty, twarde dyski zapełniają się setkami ujęć. Od samego życia ważniejszym wydaje się być zdjęcie.

Piękny widok, rodzinne spotkanie, wycieczka – tego wszystkiego nie trzeba fotografować. Czasem warto wiele bardziej po prostu popatrzeć, zachować wspomnienie w sobie od dziesiątek kiepskich zdjęć.

Na zakończenie pytanie konkursowe nr 1:

czy bez fotografa Sakrament Chrztu jest ważny?

nr 2:

--------"------"--------"----  Ślubu jest ważny?

Kochani

nie są proste te Święta, a im więcej o nich myślę, tym mniej rozumiem.

Pieśniarz zagrzewa do boju, poeta budzi emocje, Kapłan błogosławi – ale to w końcu ja sam staję do walki wierząc Temu, którego ani nie widzę, ani też nigdy nie widziałem. Wiem, czym jest utrata nadziei, a świadectwo mogę dać, bo nie puściłem rąk, które mnie mocno trzymały. Wiem też czym może być miłość, gdy przytuliłem niegrzeczne dziecię do serca – wtedy rozpoznałem.

Życzę Wam wszystkim, każdemu z osobna wiary, nadziei i miłości w Chrystusie.

Dziękuję za wspólne dyskusje, które tak bardzo pomagają mi.

Ściskam Was serdecznie, z modlitwą

- wasz katolicki stylista

PS

Zawsze mam marzenie, że poznam Wszystkich moich Rozmówców osobiście, to byłoby tak miłe :)