Subiekrywnik vulgaris

Interesującą kwestią wydaje mi się stosunek Kościoła doprocesu laicyzacji. Pozwolę sobie przytoczyć jedną tylko  wypowiedź kard. Nycza  z ostatnich dni (przepraszam  że nie cytuje dosłownie), który wypowiada się w następującym duchu: Jeżeli mamy w Polsce do czynienia z laicyzacją  to pełzającą, Kościół Polsce ma się dobrze.

Żeby zobaczyć jak wygląda to dobrze wystarczy przejść się na dowolną niedzielną mszę. Wchodzimy na mszę najlepiej tzw. Młodzieżową  u mnie w parafii średnia wieku młodzieży na tej mszy to +50 i  nie podejrzewam żeby to był wyjątek. W mojej percepcji strukturę wiekową można oznaczyć tak +60   to ok.  60-70 % , 40-60 lat   ok. 20 % , z pozostałej grupy na osoby  poniżej 20 roku życia najwięcej przypada na dzieci przyprowadzone przez rodziców. Oznacza to, że mamy potężną „dziurę”, że my jako Kościół rozumiany wspólnotowo  nie potrafiliśmy przyprowadzić do świątyń naszych wnuków, dzieci, sióstr i braci . Oznacza to, że zagubiliśmy nasz misyjny charakter wiary. I to właśnie owo zagubienie misyjności , a nie  afery seksualne czy lustracyjne są zagrożeniem dla Kościoła w Polsce.

Jeśli więc laicyzacja jest w Polsce jest pełzająca to jest to pełzanie wskazówki w bombie z opóźnionym zapłonem. Bombie, która  wyludni kościoły za 20-30 lat kiedy pokolenie +60 odejdzie do wieczności.

Jeżeli drogi czytelniku myślisz, że w Polsce mamy  gospodarkę rynkową to  jesteś w wielkim błędzie. I wcale  nie chodzi mi tylko o to, że w Polsce nie można sprzedawać wszystkiego co nie jest prawnie zabronione. Ani o to, że państwo kompromituje się wstrzymując sprzedaż niektórych produktów w sposób pokątny wykorzystując luki prawne i  nasyłając sanepid<choć uważam że należy  to zrobić, ale od razu mocą ustawy>.

Nie chodzi mi nawet o to że mamy biegunkę legislacyjną i już nikt nie wie  łącznie z ustawodawcami " o co tak wogóle chodzi " w przepisach prawa gospodarczego.

Chciałbym się przyjrzeć zjawisku bardziej masowemu. Otóż gospodarka rynkowa u zarania swoich  dziejów  opierała się najpierw na kruszcu potem  na jego parytecie. I gdzie te czasy gdzie na każdym  banknocie było napisane, ze w każdej chwili można go wymienić na złoto. Jakiś cwaniaczek wymyślił , że skoro ludzie tego nie robią to  to można trochę kasy dodrukować , a potem jeszcze trochę i jeszcze trochę , a potem stwierdzono    że po co  nam parytet ; drukujmy pustą kasę.

Fakt coraz większej podaży pieniądza mnie wkurza, bo to wiadomo ceny rosną bo pieniądz coraz gorszy. Po drugie nima tyle towarów co by można za te pieniądze kupić  no bo ile się można w końcu najadać, Produkuje się szmelc,  żeby trzeba było częściej wydawać.

Ludzi też za dużo żeby wszyscy mogli pracować  w rolnictwie i produkcji,  no to rozwijamy usługi; a  najbardziej te które służą przemiałowi tej  makulatury której mamy za dużo. A najfajniejsze są takie usługi gdzie tylko przeważamy informację ( a bo i w miedzy czasie pieniądz stał się tylko informacją , zero jedynkowym zapisem na koncie). Nazywa się to społeczeństwo informacyjne i  my w Polsce też do tego dążymy  tzn. to tego  żeby co najmniej 80 % z nas pracowało przy przeważaniu informacji.

I przetważają te informacje , tak że dwa lata temu  w USA wymyślili takie przewożenie informacji ( po ichniemu instrument finansowy), że sami nie wiedzieli jak to dokładnie działa i zrobiło się pierdut – mówiąc  po naszemu (po ichniemu kryzys gospodarczy ).

Czekam tylko jak wymyślą takie przewożenie informacji, że nigdy sami się w nim  nie połapią i gospodarka pseudo- rynkowa zrobi pierdut już na zawsze i zaczniemy wszystko od początku, tak normalnie i zdrowo.

Ps. Pewnie ktoś zaraz napisze mi że się nie znam i w ogóle, lecz tych mądralów oraz wszystkich innych zachęcam  aby poczytali sobie co to są ETF-y (w skrócie taki instrument finansowy gdzie kupuje się odzwierciedlenie czegoś) żeby przestudiowali sobie krzywą bollingera dla złota  i zastanowili się czemu ono ciągle drożeje. I co nasza gospodarka nie jest tylko wirtualna lub mówiąc po naszemu ułudna.

Cóż chcę tylko nawiązać do poprzedniego wpisu i powiedzieć a nie mówiłem. Snajder  gol+ asysta. Jak się człowiek modli różańcem  codziennie  z żoną to Bóg błogosławi . Z turniejem pożegnała się za to drużyna Ghany szukająca wspomożenia u szamanów. I co czary okazały się nieskuteczne, żeby tak mieć karnego w ostatniej sekundzie meczu   i  trafić w poprzeczkę C.zyżby więc Bóg też lubił piłkę nożną i miał swoich faworytów.

I niby nic się nie stało. Nie było sprawy, nikt nie cofnął kar kościelnych , nie było rehabilitacji, a sam główny zainteresowany został przywołany do  porządku  i już wie gdzie jego miejsce.  A jednak wszyscy podskórnie czują, że coś tu jest nie tak. Można mieć  wrażenie, że pod dywanem coś śmierdzi. Że w wymiarze duchowym coś się jednak wydarzyło; że najwidoczniej ktoś jednak dołożył do pieca (czy może raczej do Peatza).

Atak na front wschodni

Ojciec Święty Benedykt XVI zwrócił nie tak  dawno uwagę na fakt, że nie jest przypadkiem tak silne ujawnianie kolejnych afer pedofilskich w Kościele akurat w roku kapłańskim. Zły w  swoim zamyśle chciał przykryć nimi nowy blask kapłaństwa . Trudno więc było się spodziewać aby atak miał ominąć kraj bądź co bądź z silnie zakorzenioną katolicką wiarą , będący zarazem krajem wciąż wydającym nowe liczne pokolenia kapłanów. W tym kontekście już nie dziwi odświeżenie sprawy niesławnego arcybiskupa.

Mieliśmy więc przed oczami olbrzymią walkę duchową. Należało by się zastanowić  czy Kościół wyszedł z niej zwycięsko. Zastanówmy się więc przez chwilę nad owocami tej walki zanim ogłosimy werdykt.

Po pierwsze wszystko zostało załagodzone i wróciliśmy do status quo (z punktu widzenia formalnego). Niemniej  nie udało się nam jako Kościołowi wykorzystać momentu rozchwiania to poprawy stanu na lepszy, ani zatrzymać się w głębszej refleksji nad przyczynami zjawiska.

Po  drugie, została naruszona jedność Kościoła. Złemu udało się zasiać niepokój i podzielić znów katolików na broniących arcybiskupa Peaca i tych którzy go piętnują. Udało mu się również wrzucić ogień pomiędzy hierarchów Kościoła i jego instytucje a część ludu bożego. Z czego wynika ,że po trzecie, zostało nadwyrężone zaufanie do instytucji Kościoła. Używając więc odniesienia piłkarskiego mamy 0:3

Przed ostatecznym natarciem

Niestety wszystko wskazuje na to, że prawdziwa walka dopiero przed nami. Oto otworzył się nowy front. Na jaw zaczynają wychodzić afery o charakterze gospodarczym  w Watykanie. Media skierowały również swą lupę na sprawę zwrotu przez Państwo Polskie majątku Kościołowi. To oczywiście odgrzewany kotlet, ale i tak może okazać się wyjątkowo ciężkostrawny. Można się spodziewać zapewne również odgrzania kotleta w postaci przyglądania się majątkowi  Radia Maryja, jak również z całą pewnością całej serii ataków  o których nam się nie śniło. I jedyną bronią jaka nam została to maksymalna transparentność oraz  modlitwa za kapłanów i o jedność Kościoła.

A i oto stało się. Dziwnym trafem ci co mieli więcej poparcia w poprzednich wyborach (więcej kasy z poprzednich wyborów) uzyskali lepsze wyniki wyborcze. Tylko biedny premier Pawlak zagubił się po zielonej stronie mocy. Na placu boju zostali dwaj "giganci", których poglądy , przekonania i osobowość  trudno  odgadnąć tak mocno bowiem są obrośnięte ich medialnym wizerunkiem. Pytanie co zrobią kandydaci z poparciem na poziomu błędu statystycznego. Najprościej można by powiedzieć, że wrócą do swoich mało ważnych  i luźno związanych z polityką zajęć. A może jest tak  że te tzw błędy statystyczne  to jedynie prawdziwe osobowości i prawdziwe życiorysy, prawdziwe przekonania i programy, które nie miały szans w starciu z medialną maszyną i specjalistami od wizerunku. Niech za pointę posłuż dzisiejszy news po, którym  wszystkie zwierzęta w folwarku zwierzęcym przecierają oczy  ze zdziwienia. Od dziś nie mówimy KOMUCH od dziś mówimy LEWICA TO BRZMI  DUMNIE. Oczywiście wytłumaczono już nam  że tak naprawdę było napisane że: "Żadne zwierze nie będzie spać w pościeli   z prześcieradłami"

Przypatrując się naszemu życiu społecznemu dość często zauważam, że pewne jego obszary czy też zachowania są z sobą wewnętrznie sprzeczne, czasem wręcz się wydaje że społeczeństwo , rynek , sfera polityczne etc. zachowuje się wbrew zdawien dawna zbadanym i opisanym prawom.

Chciałbym , może trochę zbyt śmiało postawić tezę, że  dzieje się dlatego że  obraz życia społecznego jaki mamy i jaki w nas podtrzymują  media oparty jest na założeniach błędnie przyjętych jako pewniki. W tym miejscu wymienię tylko trzy , które wydają się być szczególnie interesujące. Zatem  przyjmuje sie że  żyjemy  w społeczeństwie 1. Demokratycznym 2. opartym na kulturze chrześcijańskiej 3. oraz na gospodarce rynkowej.

Załóżmy jednak, że te założenia są błędne że nasze społeczeństwo wcale nie jest demokratyczne, chrześcijańskie i wolnorynkowe  tylko powiedzmy post -demokratyczne post -chrześcijańskie i post- wolnorynkowe.  Czy ta teza jest  aż tak absurdalna?  Czy nie można dowieść że  wymienione wartosci są melodią przeszłości.

Spróbujmy zająć się dzisiaj tylko tezą o SPOŁECZEŃSTWIE POSTDEMOKRATYCZNYM.

Demokrację, a więc władzę ludu, należy według mojego zdania  definiować jako sytuację w którym główną o  ile niejedyną siłą sprawczą przy wyborze  władz państwowych jest  wolne i nieskrępowane sumienie obywateli. Śmiało można postawić tezę że stan ten się skończył z chwilą rozpowszechnienia telewizji. Bowiem jak mawiają: dziś (z powodu urody) Abracham Lincoln nie został by prezydentem Stanów Zjednoczonych. A mówiąc dosadnie władzę ma ten kto ma media , bo to media  a w szczególności telewizja dzisiaj wychowują dzieci , informują, kształtują światopogląd i pokazuje jak rozumieć świat.

Istotny dla polityków  jest więc wpływ na media, dużo istotniejsze dla władzy stają się również pieniądze które można wydać na kształtowanie  wizerunku w mediach. To właśnie dlatego tak bąrdzo chroniony jest układ w którym po wyborach tylko trzy -cztery partie dostaję pieniądze za prowadzoną kampanie, pieniądze które są bramą do zaistnienia w przestrzeni publicznej(medialnej)

Skutkiem takiego stanu rzeczy jest wyjałowienie debaty publicznej. Albowiem głównym siłom politycznym zależy głównie na unikaniu  trudnych tematów i wtop wizerunkowych, a mniejsze partie do  debaty są w ogóle nie dopuszczane. Bożkiem stał się sondaż- jest on tak naprawdę maszynką do utrzymania status quo- Dowód – wystarczy  spojrzeć  na wiadomości  i "równe traktowanie wszystkich kandydatów pod względem czasowym". Każdy kto widział ostatnio  jakikolwiek program informacyjny ten wie że czas jest wydzielany mniej więcej wg sondaży (z pewnym przechyłem w kierunku jednego z dwóch wiadomych kandydatów) tak wiec Jarek i Bronek po ok 30-40% czasu przeznaczonego na wiadomości  o wyborach  Napieralski  i Pawlak  5% a taki na przykład JK Mikke czy Marek Jurek  1%.

Drodzy Panowie z serwisroomów  - informuję was i pouczam w demokracji  nie ma czegoś takiego jak dwaj główni kandydaci a  system, który rozwija się w Polsce , a który wy tworzycie  można nazwać śmiało mediokracją lub co najwyżej systemem postdemokratycznym

I źeby   taki bzitki oblaziek  nie byl na wieschu………………

……………… to   pokażemy coś z innyej beczki stary  projekt koszuleczki

Po raz kolejny  pro Pisowska i  podobno skrzywiona  ekstremalnie  na  prawo TVP w głównym wydaniu ziewnika na jedynce piała w zachwytach nad zespołem  o wdzięcznej nazwie  Sabaton. Materiał o zespole kręcącym  nowy teledysk , tym  razem o powstaniu  Warszawskim został wyemitowany  tuż po materiale o marszu  dla życia i rodziny. Słowem  cukierkowo , katolicko i patriotycznie.  Tylko,  że  nikt nie zająknął się o tym, że  panowie śpiewają tylko i wyłącznie o wojnie, że  nagrali  między innymi utwór  "Ghost Division", który  nawiązuje do niemieckiej 7 Dywizji Pancernej, dowodzonej przez Romla w czasie kampanii we Francji w 1940 roku, a Panowie z zespołu pożegnali się z dorosłymi widzami  i dziećmi, które nie zdążyły jeszcze zasnąć ogólnie znanym  chrześcijańskim  pozdrowieniem.  Zespół  jeszcze raz wszystkich po chrześcijańsku pozdrawia

A my dziękujemy TVP za czujność  i propagowanie chrześcijańskich wartości  oraz postawę pro-life  szczególnie w stosunku do życia już narodzonego.

Nie lubię swojego kościoła parafialnego. Nawet nie to, że mi się budynek nie podoba. Bo architekturę betonowych płyt i pstrokatą  sztukę sakralną w środku w stylu "kato-polo" jestem w stanie znieść. Po prostu nie lubię tam chodzić i już. Nie potrafię tam się skupić na modlitwie, księża  mają dar sprowadzania snu podczas kazań, możliwości spowiedzi nie uświadczysz i jakoś mi tam źle.  Mam inny ulubiony kościołek , a może raczej kaplicę po drugiej stronie miasta, życzliwi ojczulkowie, kazania mądre czasem wręcz natchnione  i ta atmosfera modlitwy ach…

Ale zima, cóż chodzi się tam gdzie bliżej, bo  dzieci cherlają i trzeba chodzić na zmiany  szybko i blisko.

Kilka tygodni temu jednak zdarzyło się coś co kazało mi przemyśleć mój stosunek  do moje parafii.

Śnieg zalegał od kilku tygodni, w mojej parafii zsuwał się z dachu kościoła mokrą breją  i zamarzał w nocy  przed jego głównym wejściem. Idę na mszę  19,00  -mieli cały dzień  i cały tydzień wcześniej- a ja leżę na lodzie poobijany. Kilaka tysięcy facetów w parafii , kilku gospodarczych, w ostateczności   sześciu młodych  gości w koloratkach  na plebanii  - a na moich ustach okrzyk , który trudno nazwać chwalącym Pana. Po mszy, trochę przekornie, postanowiłem wyjść  wyjściem od plebanii – a tam czysto  odśnieżone, zero lodu. Po tygodniu tak samo i po dwóch (tyczy się to również jakości homilii). A przed moją ulubioną kapliczką odśnieżone , a w kapliczce natchnione.

Jak że trudno wybierać to co nie jest proste i przyjemne. Jak trudno wybierać to co jest konieczne.

A może trawa jest bardziej zielona ….